Το κομμάτι που περίσσεψε

Υπάρχει πάντα κάποιο κομμάτι στα παζλ που σε δυσκολεύει από την αρχή. Το γυρίζεις από εδώ, το γυρίζεις από εκεί, προσπαθείς να το τοποθετήσεις στη σωστή του θέση και αυτό το άτιμο δεν φαίνεται να «κουμπώνει» πουθενά. Το αφήνεις στην άκρη και ανά διαστήματα το πιάνεις ξανά στα χέρια σου για να προσπαθήσεις να το χωρέσεις σε κάποιο κενό και αυτό πάλι αρνείται πεισματικά να ταιριάξει οπουδήποτε. Σε δυσκολεύει από την πρώτη σχεδόν στιγμή, πέφτει το μάτι σου συνεχώς πάνω του, αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει για εκείνο μια κενή θέση προκειμένου να την γεμίσει και να ολοκληρώσει την εικόνα.

Αν αποφασίσεις πως δεν έχει νόημα να παλεύεις κάθε λίγο και λιγάκι να το χωρέσεις κάπου, το αφήνεις τελείως στην άκρη, μακριά από όλα τα άλλα κομμάτια που ήσυχα, τακτοποιημένα και χωρίς αντιρρήσεις και δυσκολίες κολλάνε το ένα με το άλλο και συνθέτουν την εικόνα που βλέπεις πάνω στο κουτί. Άλλωστε εσύ το παζλ το πήρες για να συνθέσεις από χίλια κομμάτια την προκαθορισμένη εικόνα, έτσι δεν είναι; Το απομακρύνεις, λοιπόν, από όλα τα άλλα κομμάτια μη τυχόν και στα επηρεάσει και αυτά και αρχίζουν να αρνούνται να μπουν στη θέση τους σαν μικρά παιδιά που αρνούνται να πάνε για ύπνο.

Ανά διαστήματα του ρίχνεις κλεφτές ματιές για να σιγουρευτείς ότι κάθεται φρόνιμο (και μόνο του) στη γωνίτσα του και δεν μπλέκεται στα πόδια σου όσο εσύ ολοκληρώνεις την εικόνα σου. Σκέφτεσαι, σχεδόν εκδικητικά, ότι θα έρθει η στιγμή που θα έχει μείνει τελευταίο και επιτέλους θα αποκαλυφθεί η θέση του και θα το στριμώξεις ωραία-ωραία εκεί ταιριάζει και δεν θα σου χαλάει πια τη σειρά σου. Τότε, εσύ θα έχεις νικήσει αυτό το ατίθασο κομμάτι που τόλμησε να σου πάει κόντρα και ταυτόχρονα θα έχεις καταφέρει να αναπαραστήσεις την εικόνα που σου έδωσαν να σχηματίσεις. Είχες την εικόνα μπροστά στα μάτια σου, είχες τα κομμάτια για να την ανασυνθέσεις, τι μπορούσε να πάει στραβά;

Για κάποιο περίεργο λόγο, φτάνοντας να ολοκληρώσεις το παζλ που τόσον καιρό παλεύεις, συνειδητοποιείς ότι η εικόνα σου είναι έτοιμη, ολοκληρωμένη, ολόσωστη αλλά το κομμάτι που σε παίδευε είναι ακόμα έξω από αυτή. Συνεχίζει να στέκει μόνο του, μακριά από όλα τα άλλα. Αν προσέξεις λίγο καλύτερα, αυτό το κομμάτι από την αρχή δεν ταίριαζε πουθενά. Ίσως από κάποιο λάθος του κατασκευαστή βρέθηκε σε ένα λάθος κουτί, με τη λάθος εικόνα, αλλά εκείνο από την αρχή δεν ήταν προορισμένο για αυτό. Κι εσύ από την πρώτη στιγμή προσπαθούσες να το χωρέσεις στη λάθος εικόνα.

Τυχαίνει κάποια κομμάτια να μην ταιριάζουν πουθενά. Τυχαίνει να μην βρίσκονται εκεί για να ολοκληρώσουν μια ήδη δοσμένη εικόνα. Μερικές φορές, ένα μικρό κομμάτι που δεν ταιριάζει καθόλου με όλα τα υπόλοιπα, να μην είναι το τελευταίο κομμάτι της εικόνας που ήδη ξέρεις, αλλά το πρώτο κομμάτι μιας εικόνας που θα φτιάξεις εσύ, μόνος σου από την αρχή. Άρα μην βιαστείς να πεις ότι περισσεύει ή ό,τι δεν είναι χρήσιμο. Μπορεί να είναι το κομμάτι της πιο όμορφης εικόνας που ούτε εσύ ακόμα δεν έχεις φανταστεί.

Το αποκλείεις;

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑