Με γόβες και κόκκινο κραγιόν!

Α, όχι αγάπη μου! Δε θα κάθομαι με τις παντόφλες και τις φόρμες όλη μέρα!

Πέμπτη μέρα μέσα στο σπίτι και πετάχτηκα από τη θέση μου σαν να αφυπνίστηκα από λήθαργο. Πέντε μέρες με παντόφλες και φόρμες. Είναι δυνατόν; Δηλαδή όταν θα βγούμε μετά από δύο τρεις μήνες πώς θα είμαστε;  Θα συναντιώμαστε στο δρόμο και δε θα αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον; Θα έχουμε χάσει τη ζωντάνια μας, το ενδιαφέρον μας;

Έφτιαξα τα μαλλιά μου, έκανα την περιποίηση μου, έβαλα τις κρέμες μου και ακολούθησε το μακιγιάζ. Μετά πήγα στην τουλάπα μου, πέταξα τα πρόχειρα ρούχα που φορούσα και ντύθηκα όπως θα πήγαινα σε σημαντικό ραντεβού. “Πού πας;” με ρωτά ο άντρας μου. “Εδώ. Σε μας!”,  του απάντησα κλείνοντας του το μάτι παιχνιδιάρικα. Έπρεπε να δεις πώς με κοιτούσε. Με απορία αλλά και χαμόγελο. Δε λέω, έχει συνηθίσει να τον ξαφνιάζω, αλλά κι αυτό πάλι;

Βγάζω το καλό τραπεζομάντηλο από το συρτάρι – από πότε έχω να το στρώσω ούτε που θυμάμαι – και το απλώνω στο τραπέζι του σαλονιού. Ακολουθούν τα καλά μαχαιροπήρουνα, τα κρυστάλλινα ποτήρια, όλη “η προίκα”  επιδεικτικά πάνω στο τραπέζι για το μεσημεριανό.

” Τι έπαθες Δευτεριάτικα και στρώνεις επίσημο τραπέζι; Μαυρομάτικα φασολάκια θα φάμε… ”

Γέλασα. Για ό,τι ξέραμε και είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα είχε απόλυτο δίκιο. Γιατί όλα αυτά ξεμυτίζουν από τα τουλάπια στις μεγάλες γιορτές και στα τραπέζια των διακοπών γιατί όλο τον άλλο καιρό με το φόρτο της εργασίας μας ποιος προλαβαίνει να κάνει τραπέζια στο σπίτι του;

Ναι, αλλά τώρα δε ζούμε τίποτα από αυτά που ξέραμε. Τώρα μένουμε στο σπίτι, ζούμε στο σπίτι, εργαζόμαστε στο σπίτι, διεκπεραιώνουμε όλες τις υποχρεώσεις μας από το σπίτι, κοιμόμαστε στο σπίτι και την επόμενη μέρα και για όλο τον καιρό θα είμαστε στο σπίτι εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Δεν είναι λογικό να φερόμαστε και να αναπαράγουμε συνήθειες άλλης εποχής που το σπίτι μας έβλεπε μόνο για λίγες ώρες ξεκούρασης.

Κι έτσι κάθε μέρα, το πρώτο που κάνω είναι να φορέσω το κόκκινο κραγιόν μου. Τα σκουλαρίκια που προτιμώ για τη συγκεκριμμένη μέρα. Κι αφού κάνω τις δουλειές μου και τελειώσω με την καθαριότητα που τώρα οφείλουμε να κάνουμε συχνά μέσα στην ημέρα, φορώ τα αγαπημένα μου ρούχα και τις γόβες μου και όλη την υπόλοιπη μέρα νοιώθω όμορφα και δημιουργικά.

Γιατί ξέρεις, ό,τι φοράμε μας επηρεάζει και ψυχολογικά. Αλλοιώς θα σωριαστούμε στον καναπέ με τις φόρμες και τις παντόφλες και με άλλη χάρη και κομψότητα θα καθήσουμε με μία φούστα και τις γόβες μας. Κι αυτό σημαίνει ότι με άλλη γλωσσα σώματος κι άλλες εκφράσεις θα επικοινωνήσουμε με τα παιδιά μας και με το σύντροφο μας.

Έχω προσαρμοστεί με πολλές καταστάσεις στη ζωή μου, αλλα τη γυναικεία μου φύση την αγαπώ πολύ! Κι όσες φορές την παραμέλησα και την έβαλα στην άκρη, το κόστος ήταν πολύ μεγάλο. Και τώρα παρά ποτέ, είναι επιτακτική ανάγκη να μπούμε ο καθένας μας στη φύση του και να αντλήσουμε δύναμη μέσα από αυτή.

Κι αν οι γυναίκες θυμηθούμε και τιμήσουμε τη γυναικεία μας φύση, θα θυμηθούν σιγά σιγά  και οι άντρες τη δική τους φύση. Όλες οι γυναίκες ονειρευόμαστε άντρες παλιάς κοπής, τη στιγμή που εμείς οι ίδιες δεν έχουμε καμμία σχέση με τις γυναίκες εκείνης της εποχής. Τα πήραμε όλα επάνω μας, μιμηθήκαμε τους άντρες στο χώρο εργασίας – δικαιολογημένα, δε λέω, μιας και δεν είχαμε γυναικεία πρότυτα να αντιγράψουμε – αποφασίσαμε ότι εμείς τα ξέρουμε και τα μπορούμε όλα και γκρινιάζουμε συνεχώς για την εικονα και τις συνήθειες και συμπεριφορές των σημερινών αντρών, τη στιγμή που δεν τους αφήνουμε κανένα περιθώριο να μας φροντίσουν, να μας δείξουν το ενδιαφέρον τους, να μας διεκδικήσουν. Ναι, το κάνουν, αλλά όχι με τον τρόπο που θέλουμε εμείς!…

Γι αυτό σου λέω. Τώρα είναι ώρα να κάνουμε ριζικές αλλαγές στη συμπεριφορά και τη σχέση μας. Ας γίνουμε γυναίκες. Ας ζητήσουμε από το σύντροφο μας, χωρίς να γκρινιάζουμε ή να απαιτούμε, να μας φτιάξει τον καφέ, να μας τον σερβίρει στο σαλόνι ή στη βεράντα. Ας κάνουμε δουλειές μαζί, ας μοιραστούμε πράγματα, σκέψεις και συναισθήματα. Τα παιδιά δε μας εμποδίζουν σε κάτι. Ίσα ίσα που θα μάθουν ότι στις δυσκολίες της ζωής η φροντίδα του εαυτού είναι πολύ σημαντική υπόθεση, υπόθεση ισορροπίας.

Μπορούμε την ώρα του φαγητού να φορέσουμε όλοι τα καλά μας και να γιορτάσουμε κάθε μέρα με τα καλά τραπεζομάντηλα και σερβίτσια. Για μας. Για τους αγαπημένους μας. Για τη ζωή.  Να γιορτάσουμε την υγεία που έχουμε. Να πούμε ένα ευχαριστώ για την ευκαιρία που μας έδωσε το Σύμπαν να ζούμε όλοι μαζί.

Να μας δούμε με άλλα μάτια. Mε μάτια δύναμης και διεκδίκησης. Με μάτια που βλέπουν και δημιουργούν ένα πολύ όμορφο μέλλον για όλους.

Γιατί ‘μένουμε στο σπίτι τώρα’, αλλά το μετά πρέπει να μας βρει πανέτοιμους, μάχιμους, οργανωμένους και αποφασισμένους να διαπρέψουμε. Κι αυτό το χρονικό διάστημα δε θα καθίσουμε παθητικά να βλέπουμε τηλεόραση όλη μέρα, να τρώμε όλη μέρα  και να πέσουμε στην απάθεια. Μας προσφέρθηκε για να αναδομηθούμε, να επαναξιολογήσουμε τα δεδομένα και την μέχρι τώρα πορεία της ζωής μας, να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητες μας, να οραματιστούμε τη ζωή που θέλουμε να ζήσουμε και να βάλουμε νέους στόχους, με χαρά και αποφασιστικότητα.

Φόρεσε λοιπόν τις γόβες σου και το κόκκινο κραγιόν σου κάθε μέρα και κλείσε το μάτι παιχνιδιάρικα στη ζωή! Με πλατύ χαμόγελο, για τα όλα τα όμορφα που ετοιμάζεις!

Δείτε περισσότερα άρθρα της Έλενας Μεταξά Καλοφώνου εδώ:

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑