Προσοχή: Λακκούβες

Προσοχή: Λακκούβες

Ζούμε σε μια εποχή που τα περισσότερα πράγματα θέλουμε να τα κάνουμε γρήγορα. Να αδυνατίσουμε γρήγορα, να γυμναστούμε και να δούμε γρήγορα αποτελέσματα, να πάμε σε ταχύρρυθμα σεμινάρια για να μάθουμε αυτό που θέλουμε σε λίγο χρόνο, γρήγορα να γίνουμε επιτυχημένοι και γνωστοί. Όλα γρήγορα.

Με αυτό το δεδομένο, μπορούμε να υποθέσουμε ότι το ίδιο γρήγορα αναζητούμε και επιδιώκουμε τις αλλαγές στη ζωή μας. Ναι θα απαντήσουν οι περισσότεροι. Ξέρετε όμως σε ποια περίπτωση; Σε αυτή που όλα θα αλλάξουν μόνα τους, χωρίς να χρειαστεί να αλλάξουμε εμείς.

Ποιες αλλαγές όμως γίνονται χωρίς την δική μας συμμετοχή;

Ακόμα και αυτές που θα σας έρθουν αρχικά στο μυαλό, όπως για παράδειγμα ένας θάνατός, περιλαμβάνουν την ανάλογη προσαρμογή από εμάς σε αυτή την αλλαγή. Και η προσαρμογή, συνιστά αλλαγή.

Ενώ λοιπόν επιζητούμε την ταχύτητα στις αλλαγές που θέλουμε να κάνουμε, την ίδια στιγμή τις σαμποτάρουμε, γιατί θέλουμε να προσπεράσουμε την διεργασία.

Κάθε αλλαγή που θέλουμε να πετύχουμε στη ζωή μας, προϋποθέτει μια διαδρομή που χρειάζεται να διανύσουμε. Μπορεί να μην περνάμε όλοι από τα ίδια σημεία, όμως έχουμε να σταθούμε εκεί, ώστε οι αλλαγές μας να έχουν διάρκεια. Αλλιώς θα είναι προσωρινές και γρήγορα θα επιστρέψουμε στο μοτίβο που μας ήταν γνώριμο.

Συχνά, μέσα στις συνεδρίες, παρομοιάζω την διεργασία των αλλαγών με ένα δρόμο που έχει σ’ ένα σημείο μια μεγάλη λακκούβα με λάσπες.

Αρχικά δεν γνωρίζουμε ότι υπάρχει η λακκούβα. Δεν την παρατηρούμε καν. Βουτάμε μέσα, προχωράμε ευθεία και από το σημείο Α, φτάνουμε στο Β. Αυτόν το δρόμο ξέρουμε, από αυτόν περνάμε σχεδόν κάθε μέρα. Ούτε ποτέ έχουμε παρατηρήσει, ή παραπονεθεί για τις λάσπες στα παπούτσια μας. (Σημείο 0).

Κάποια στιγμή όμως, αρχίζουμε ν’ αναρωτιόμαστε πώς γίνεται να λερώνονται τόσο πολύ τα παπούτσια μας. Τότε είναι που αρχίζουμε να παρατηρούμε και να συνειδητοποιούμε ότι υπάρχει μια λακκούβα με λάσπες στον δρόμο μας. Όμως δεν ξέρουμε από πού αλλού να πάμε και συνεχίζουμε την ίδια πορεία. (Σκεφτόμαστε: βρε παιδί μου, κάθε φορά που γίνεται αυτό, εγώ κάνω το άλλο, ή νιώθω έτσι). (Σημείο 1)

Καθώς προχωράμε και πάλι στον ίδιο δρόμο, μόλις βγούμε από την λακκούβα βλέπουμε τις λάσπες και αναγνωρίζουμε ότι πάλι πέσαμε μέσα, παρόλο που ξέραμε ότι ήταν εκεί. (Ωχ, πάλι το ίδιο έκανα).  (Σημείο 2)

Καθώς εξελισσόμαστε, συνειδητοποιούμε ότι πάλι γεμίσαμε λάσπες, την στιγμή αμέσως μόλις πατήσουμε στην λακκούβα.  (Σημείο 3)

Το επόμενο βήμα είναι όταν αναγνωρίζουμε ότι μπροστά μας έχει λακκούβα και αν κάνουμε ένα βήμα, θα βρεθούμε στις λάσπες. Στο βήμα αυτό, συνήθως στεκόμαστε ακίνητοι, δεν ξέρουμε ποιόν, άλλο δρόμο να πάρουμε, αλλά δεν πάμε από εκεί. (Δεν θα κάνω πάλι το ίδιο λάθος, δεν κάνω τίποτα). (Σημείο 4).

Όταν πια έχουμε μάθει ν’ αναγνωρίζουμε και ν’ αποφεύγουμε τις λακκούβες και νιώθουμε έτοιμοι, δοκιμάζουμε να πάμε από ένα διαφορετικό δρόμο. Δεξιά, αριστερά, από παράκαμψη, δεν ξέρω. Όχι όμως από τις λάσπες. (Σημείο 5).

Στο παράδειγμα αυτό φαίνεται πόσα μικρά βήματα χρειάζονται μέχρι να μάθουμε ν’ ανακαλύπτουμε καινούργια μονοπάτια. Κάθε βήμα είναι μια αλλαγή και έχω αν σας πω ότι δεν είναι δεδομένη, ούτε και εύκολη. Η συνειδητοποίηση ότι κάτι δεν πάει καλά είναι το πρώτο. Όμως αν μείνω εκεί, ή περιμένω τους άλλους ν’ αλλάξουν, εγώ πάλι θα πατάω λάσπες. Εδώ, καλό είναι ν’ αναζητήσει κάποιος βοήθεια από έναν ειδικό. Από αυτόν θα πάρει στήριξη, ώστε αρχικά να ξεμάθει αυτό που ξέρει, αυτό που γίνεται αυτόματα. Δεν είναι εύκολο, ούτε αυτό. Ίσως να είναι και το πιο δύσκολο από τα βήματα. Γιατί  εδώ διαπραγματεύονται πολλά. Βιώματα, συναισθήματα, συμπεριφορές, θεωρίες και κυρίως ισορροπίες. Για αυτό και η σωστή καθοδήγηση  από έναν ειδικό είναι πολύ σημαντική.

Όταν στην συνέχεια έχουμε αφήσει πίσω τα παλιά δυσλειτουργικά μοτίβα, μπορεί να μην γνωρίζουμε ακόμα τι καινούργιο μπορούμε να κάνουμε και πώς, όμως έχουμε πολλές επιλογές μπροστά μας και συνειδητά μπορούμε να δοκιμάσουμε έναν καινούργιο τρόπο μέχρι να βρούμε αυτόν που μας ταιριάζει.

Φυσικά αυτό το παράδειγμα και αυτή η διαδρομή δεν ισχύει σαν κανόνας για όλους. Καθένας μπορεί να κρατήσει ό,τι του είναι πιο βοηθητικό, όχι όμως για να επισπεύσει τα πράγματα, αλλά για να σταθεί πιο συνειδητά στο σημείο που βρίσκεται, να το αποκωδικοποιήσει και σταθερά να προχωρήσει παραπέρα.

Προσοχή στις λακκούβες λοιπόν.

Περισσότερα άρθρα από τη Χρυσούλα Ζερβού εδώ!

 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑