Πριν το τέλος…

Πριν το τέλος…

Στις αρχές αυτού του χρόνου, η Έλενα Μεταξά Καλοφώνου , έγραψε το άρθρο της για το decluttering.

Ομολογώ ότι η έννοια του death decluttering με εντυπωσίασε. Θεώρησα και θεωρώ πολύ σημαντικό, το να τακτοποιεί κάποιος τον χώρο του, τις εκκρεμότητες, τις ανοιχτές του υποθέσεις, πριν το μοιραίο γεγονός του θανάτου. Μάλιστα το βρήκα πολύ ανακουφιστικό και για αυτούς που το αποφασίζουν, αλλά και για τους συγγενείς τους.

Όσο το σκέφτομαι, καταλήγω στην άποψη πως αυτή την «ανάγκη», δεν την ξυπνά ο θάνατος που θα έρθει, αλλά η ζωή και η αγάπη.

Η ζωή; Φυσικά η ζωή που απομένει, με χώρο για ηρεμία, ουσιαστικές ασχολίες, ουσιαστικό χρόνο.

Η αγάπη; Η αγάπη για ποιόν, ή για ποιους; Εννοείται για τους κοντινούς μας ανθρώπους. Το να αφήνει κανείς στα παιδιά, ή στους αγαπημένους του, μια όσο πιο «τακτοποιημένη» ιστορία και όσο λιγότερα βάρη γίνεται, θεωρώ ότι είναι ένδειξη μεγάλης αγάπης, ενδιαφέροντος και φροντίδας, που σίγουρα θα εκτιμηθεί.

Το decluttering, ή ξεκαθάρισμα βέβαια, περιλαμβάνει και τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Αυτό μπορεί από τη μια μεριά να σημαίνει ότι κάποιος θα αποφασίσει να «κλείσει» κάποιες σχέσεις που θεωρεί ότι τον επιβαρύνουν, ή από την άλλη, να επικοινωνήσει ξανά με ανθρώπους που υπήρξαν σημαντικοί και για κάποιο λόγο η σχέση τους πάγωσε.

Ο καταπληκτικός στίχος της Λίνας Νικολακοπούλου ‘πριν το τέλος πώς μοιάζει η σιωπή με αγάπη μεγάλη», σε αυτή την περίπτωση «τέλους», δεν ισχύει. Και αν αναγνωρίζουμε πόσο σημαντικό είναι να «λύσουμε» ό,τι πιθανόν μας κρατά μακριά από κάποιους ανθρώπους, εξίσου, ή και πιο σημαντικό είναι να επικοινωνήσουμε ό,τι θετικό θέλουμε να μοιραστούμε, αλλά δυσκολευόμαστε και κρατάμε στη σιωπή. Ναι. Το decluttering έχει και αυτή την πλευρά. Την δική μας. Όχι μόνο αυτού που προετοιμάζεται να «φύγει» πρώτα.

Ξέρω ότι μπορεί να ακούγεται παράξενο, όμως, όσο δύσκολο μπορεί να είναι να εκφράσουμε τα δυσφορικά μας συναισθήματα, το ίδιο ή και πιο δύσκολο μπορεί να είναι να εκφράσουμε και τα θετικά.

Να πούμε πόσο αγαπάμε κάποιον, πόσο τον θαυμάζουμε για κάτι που έχει κάνει. Να πούμε πόσο εκτιμάμε όσα μας έχει δώσει, πόση φροντίδα έχουμε πάρει και παίρνουμε. Πόσο σημαντικός είναι στη ζωή μας.

Βέβαια, όλα τα παραπάνω, σίγουρα είναι καλό να ισχύουν και να μπορούμε να τα κάνουμε συνέχεια στη ζωή μας. Να μην χρειάζεται δηλαδή ένα επερχόμενο «τέλος» να μας κινητοποιήσει. Όμως η αλήθεια είναι πως μπροστά στο γεγονός του θανάτου, οι ανάγκες γίνονται πιο επιτακτικές και έντονες και η επικοινωνία γίνεται πολύ σημαντικός σύμμαχος σε αυτή την μάχη.

Να μιλήσουμε μέσα στη ζωή και για την ζωή. Αυτήν έχουμε, όσο την έχουμε και πάντα αξίζει. Και όπως λέει ο μεγάλος Νίκος Καζαντζάκης,

«μια αστραπή η ζωή μας, μα προλαβαίνουμε»

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑