Πρέπει να χαθείς …για να βρεις τον εαυτό σου…

 

Πρέπει να χαθείς …για να βρεις τον εαυτό σου…

από την Έφη Άλπου

» Έφη, θα ήθελες να γράψεις ένα άρθρο για το Blog? -Παναγιώτη ναι πολύ θα ήθελα ! Για κάτι συγκεκριμένα? – Ένα θέμα είναι η αλλαγή που πέτυχες με το σώμα σου και ο τρόπος σκέψης που χρειάστηκε για να το πετύχεις. Ένα άλλο θέμα είναι το τρέξιμο και τι συμβαίνει στο μυαλό σου κατά τη διάρκεια έτσι ώστε να σε κρατά motivated. -Για μένα το πιο σημαντικό θέμα είναι η αλλαγή οχι στο σώμα αλλά στην σκέψη μου, η «μεταστροφή μου» και γι’αυτό θα χαρώ να γράψω .»

Ναι ήθελα να γράψω…

Γιατί το γράψιμο για μένα πάντα ήταν ο καλύτερος τρόπος ψυχοθεραπείας. Αδειάζει η ψυχή σου…. Με το να τοποθετώ όλα όσα σκέφτομαι σε ένα χαρτί αδειάζω από μέσα μου, βλέπω τους φόβους μου παρατεταγμένους με μορφή λέξεων και παίρνω δύναμη για να τους αντιμετωπίσω.

Μπορώ να δω με γενναιότητα τους φόβους και τα λάθη μου ,να πάρω νέες και ίσως καλύτερες αποφάσεις. Ακόμα και τις δυσκολίες μου μπορώ να τις αφήσω πίσω μου ευκολότερα αν πρώτα γράψω γι’ αυτές. Η πένα είναι η καλύτερη ψυχολόγος, θα έλεγα.

Ποια είμαι?

Η Έφη , η γιατρός, η μάνα, η σύζυγος…Πέρα από τους τίτλους άπλα η Έφη. Μια γυναίκα που λίγα χρόνια πριν την τέταρτη δεκαετία της ζωής της έχασε τον εαυτό της και τον βρήκε ξανά… Πότε δεν επετρεψα τον εαυτό μου να είμαι αδύναμη, να λυγιζω στις δυσκολίες… Στα δύσκολα χαμογελούσα, μάζευα τις δυνάμεις μου και πολεμουσα. Και οι άλλοι αυτό περίμεναν από εμένα… «Τι ανάγκη έχεις εσύ, αντέχεις… «Δεν σε φοβάμαι εσένα…»

Να μου πεις, μπορεί να είναι κι επιλογή μου, μπορεί να είναι και το τίμημα που πρέπει να πληρώνω. Κι έτσι είναι. Την πανοπλία μας τη φτιάχνουμε μικροί και μεγαλώνουμε μαζί της. Φαρδαίνει, ψηλώνει, προσαρμόζεται και γίνεται ένα με το σώμα σου. Γίνεται ένα με την ψυχή σου! Και έρχεται μια στιγμή, που την ώρα που κλείνεις την πόρτα του δωματίου σου, η πανοπλία πέφτει. Δεν σπάει, όμως να, σαν να ξεχείλωσε λιγάκι και τα πολλά που φόρτωσες μέσα σου, τους αγώνες που έδωσες,τις απώλειες που βίωσες δεν τα άντεξε. Κι είναι η ώρα που κοιτάς την θαμπή σου εικόνα στον καθρέφτη και αναρωτιέσαι ποια είναι εκείνη που σε κοιτάει. Γιατί εσύ δεν μπορεί να είσαι.

Έτσι ένιωσα πριν 15 μήνες… Είδα τον «καθρέφτη» μου, την κόρη μου… Και εκεί κατάλαβα ότι πρέπει να βρω και να αγαπήσω ξανά τον εαυτό μου. Αυτά τα μαθήματα άλλωστε ήθελα να της δώσω. Να προσέχει τον εαυτό της, να γελάει και να αγαπάει δυνατά. Να παλεύει, να δίνεται αλλά να μην σκορπίζεται… Να ζει με πάθος, να κάνει λάθη, να στηρίζει τις επιλογές της, να πέφτει και να σηκώνεται ξανά. Να είναι δυνατή επειδή επιλέγει παρόλα τα δύσκολα, να μένει ευαίσθητη και τρωτή. Να βιώνει τον πόνο, την απογοήτευση, το πλήγωμα, το χαμό και πάλι να μένει ατόφια. Σημαδεμένη ίσως, χαραγμένη, αλλά ατόφια… Αυτό επέλεξα και εγώ να κάνω… Σηκώθηκα από τον καναπέ και με κοίταξα στον καθρέφτη. Και με κοίταξα καλά. Ήμουν ο ίδιος άνθρωπος,τα ίδια μάτια λίγο πιο θολά ίσως…

Το κορμί είχε αλλάξει, είχε φορτωθεί με 35 κιλά. Αυτά τα κιλά ήταν τα δικά μου «σημάδια»,οι δικές μου «ουλές» στους αγώνες που έδωσα τα τελευταία τρία χρόνια. Είχα σταματήσει να με φροντίζω, δεν με ενδιέφερε πια…Συνειδητοποίησα πόσο τιμωρούσα τον εαυτό μου χρόνια τώρα, δεν με αγαπούσα. Συνειδητοποίησα πως με πρόδωσα.

Έβαλα τα παλιά μου αθλητικά παπούτσια και δειλά δειλά άρχισα να περπατάω, ασθμαίνοντας. Μέρα με την μέρα, εβδομάδα με την εβδομάδα. Τα βήματα έγιναν τρέξιμο, δύο, πέντε, δέκα χιλιόμετρα και συνέχιζα Έλεγα ότι παω για τρέξιμο , ενώ στην πραγματικότητα τα έλεγα με τον εαυτό μου. Αγάπησα ξανά Την ίδια τη ζωή,τα πρωινά ξυπνήματα την κατάκτηση ενός στόχου ,τον εαυτό μου , το σωμα μου. 15 μηνες πριν δεν με φανταζόμουν καν έτσι… Χαίρομαι για κάθε μια στιγμή πόνου , θλίψης απογοήτευσης ,χαράς που έζησα μέσα σε αυτά τα χρόνια. Χαίρομαι γιατί με το τρέξιμο είδα τα λάθη μου, συγχωρεσα τις αδυναμίες μου, έμαθα να μην τα παρατάω…

Κι όσο το σκέφτομαι καταλήγω στο συμπέρασμα πως δεν ήμουν εγώ που πήρα την απόφαση να βγω να τρέξω . Αλλά εκείνος ο ξεχασμένος εαυτός μου, που είπε «ως εδώ!»με βούτηξε από το μαλλί και με έσυρε στο δρόμο . Είμαι η Έφη, που χάθηκα για λίγο αλλά με ξαναβρήκα!

 «Άκου να σου πω, και να το θυμάσαι αυτό.. Η ζωή είναι ωραία! Φτάνει να μην την πάρεις ποτέ σοβαρά. Τρελή αυτή; δυο φορές τρελή εσύ!!! Μόνο έτσι βγαίνει, καμάρι μου…»

Αλκυόνη Παπαδάκη»

One thought on “Πρέπει να χαθείς …για να βρεις τον εαυτό σου…

Add yours

  1. Μπραβο Εφη για το κουραγιο σου για την ειλικρινια σου αλλα και για το χαμογελο σου που δεν χανεις ποτε!! Το δικο σου κουραγιο μας το μεταδιδεις με ενα σου χαμογελο!!

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑