Πως γίνεται δηλαδή το… «μη γκρινιάζεις»?

Αυτές τις μέρες διάβασα κάπου πως αυτοί που γκρινιάζουν ζουν περισσότερο. Με τα νέα επιστημονικά δεδομένα καταλαβαίνετε ότι οι γκρινιάρηδες της παρέας σας έχουν ένα προνόμιο. Πιθανότατα, αφού θα έχουν εξαντλήσει την υπομονή σας και θα σας έχουν ζαλίσει τον έρωτα, θα σας θάψουν όλους.

Εγώ, λοιπόν, τώρα, έχω αρχίσει να φοβάμαι πως θα καταλήξω σαν τον Μαθουσάλα, γιατί υπολογίζοντας συνολικά το πόσο έχω γκρινιάξει τη ζωή μου, πιστεύω ότι θα ξεπεράσω κατά πολύ τα 100. Γεγονός που με κάνει να πιστεύω πως όλα εκείνα τα άρθρα αυτοβοήθειας, που έχω διαβάσει για να γκρινιάζω λιγότερο, δεν είχαν κανένα σοβαρό επιχείρημα.

Τόσο μελάνι χύθηκε από ψυχολόγους και λοιπούς συγγενείς για να με πείσουν ότι πρέπει να συγκεντρώνομαι στα θετικά στοιχεία της ζωής, να είμαι ευγνώμων για την κάθε μου μέρα και να μην γκρινιάζω, γιατί γεμίζω αρνητική ενέργεια και επιβαρύνω και το κάρμα μου, για να έρθει τώρα η υπόλοιπη επιστήμη να αποδείξει ότι θα ζήσω παραπάνω. Με μπερδεύετε, αγαπητοί μου…

Μεταξύ μας, δεν θέλει και πολύ «επιστήμη» για να καταλάβεις ότι εμείς οι, κατά τα άλλα πολύ χαριτωμένοι, γκρινιάρηδες έχουμε βρει τον τρόπο να μιλάμε για αυτά που μας ενοχλούν, να εξωτερικεύουμε το θυμό, τη δυσαρέσκεια, τα νεύρα μας κι έτσι καταφέρνουμε και κοιμόμαστε ήσυχοι και ανάλαφροι, ενώ ο κόσμος, που υπομονετικά μας ανέχεται, φορτίζεται και κάποιες φορές δεν ησυχάζει.

Όπως και να το κάνεις, πάντως, είναι και αυτός ένας τρόπος επικοινωνίας. Εμείς σας «πρήζουμε», εσείς μας «βρίζετε» και έτσι περνάνε οι ώρες στα καφέ, τα μπαρ και τις ταβέρνες. Σε όλους μας συμβαίνουν αναποδιές, αλλά ο καθένας τις αντιμετωπίζει διαφορετικά και τυχαίνει εκείνοι που είναι από φύση τους γκρινιάρηδες να ζουν, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, σε έναν λίγο πιο «ανάποδο» κόσμο.

Στ’ αλήθεια, δεν ξέρω αν πρέπει να γκρινιάζουμε λιγότερο ή αν πρέπει εκείνοι που δεν μιλάνε και πολύ για τις δυσκολίες τους να γίνουν πιο εξωστρεφείς για να ζήσουν περισσότερο. Γιατί στην πραγματικότητα το θέμα δεν είναι αν θα ζήσουμε περισσότερο, αλλά αν θα ζήσουμε κάπως καλύτερα.

Η εμμονή μας στη γκρίνια, ίσως, να αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή μας συνολικά. Μπορεί, τελικά, η λιγότερη γκρίνια να σημαίνει λιγότερη ζωή, αλλά σίγουρα σημαίνει και πιο ευχάριστη ζωή και κάπου εδώ θυσιάζεται η ποσότητα για χάρη της ποιότητας. Αν υπάρχει τρόπος να γκρινιάζουμε λιγότερο, ίσως η κάθε μέρα μας να γίνει λίγο πιο «φωτεινή».

Ή τουλάχιστον μπορεί να τη βλέπουμε εμείς με πιο φωτεινά μάτια. Και αυτό εγώ το λέω μεγάλο κέρδος.

Τι λέτε; Αξίζει να το προσπαθήσουμε;

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑