Πόνος ελευθερίας!

Από παιδί η απορία μου ήταν, πώς η Μητέρα του Χριστού άντεξε να βλέπει το παιδί της να περνά όλα αυτά; Μία σκέψη που εντείνονταν κάθε Μεγάλη Εβδομάδα και που καμμιά απάντηση που πήρα από όσους πνευματικούς πατέρες κι αν είχα ρωτήσει τότε δεν ήταν ικανή  να με ανακουφίσει.

Μέσα από τη μελέτη της Ψυχολογίας και μέσα από τις υπαρξιακές αναζητήσεις μου, ιδίως από την πρώτη στιγμή που κατάλαβα ότι θα γινόμουν μητέρα, είδα να αναδύεται και να διαμορφώνεται ένας γονεϊκός ρόλος  διαφορετικός από ό,τι πίστευα ως παιδί.

Είχα πλάσει μέσα μου ένα γονιό που θα έτρεχε να προλάβει το κάθε τι για το παιδί του, που θα το προστάτευε πάντα, που το μόνο του μέλημα και η μόνη του έγνοια θα ήταν να είναι φύλακας άγγελος για το παιδί του. Ένα γονιό  που θα ήξερε πού βρίσκεται το παιδί του κάθε στιγμή και που το παιδί του θα ήταν πάντα κοντά του και θα μοιραζόταν μαζί του κάθε του σκέψη και ενέργεια…

Ήταν η ρομαντική εικόνα που ως παιδί ήθελα να βιώνω, δεν είχα συνειδητοποιήσει όμως ότι αυτή η υπερπροστατευτική συμπεριφορά μόνο καταστροφική θα μπορούσε να είναι για την προσωπικότητα του παιδιού. Ούτε ότι ήταν μια ουτοπία…

Έμαθα λοιπόν ότι το παιδί πρέπει να το βλέπουμε όχι ως δικό μας, αλλά ως μία ξεχωριστή προσωπικότητα. Ότι οφείλουμε να το γνωρίσουμε πρώτα. Μπορεί να έχει κάποια  δικά μας χαρακτηριστικά ή συνήθειες, αλλά είναι ένας άλλος άνθρωπος, με άλλο σκοπό ζωής, άλλο τρόπο σκέψης και άλλα χαρίσματα.

Έμαθα  από το συγκλονιστικό ποίημα του Χαλίλ Γκιμπράν που έγινε πυξίδα μου από τη στιγμή που το διάβασα, οτι:

« Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου,

είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για Ζωή.
 Δημιουργούνται μέσα από εσένα,  αλλά όχι από εσένα.

Και αν και βρίσκονται μαζί σου, δεν σου ανήκουν.
 Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου,
αλλά όχι τις σκέψεις σου.
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
 
Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις,

αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα.
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε στα όνειρα σου.
 Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χθες.
 
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους,  αλλά όχι και στις ψυχές τους.
 
Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου σαν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.»

Ίσως ακούγεται σκληρό. Και υπάρχουν γονείς που τους σοκάρει αυτή η οπτική όταν τη βλέπουν με τα μάτια του ρόλου τους. Αν όμως σκεφτούν πως κάποτε έφυγαν από την πατρική φωλιά, πόσο ένοιωσαν τότε ότι είναι πέρα για πέρα αληθινό κι ότι αυτή την αντιμετώπιση ζητούσαν τότε από τους δικούς τους γονείς;

Προχωρώντας στα χρόνια της ενηλικίωσης των παιδιών του, ο γονιός καλείται να  αντιμετωπίσει μια ακόμα μεγάλη πρόκληση. Είναι η στιγμή που οφείλει  να επαναπροσδιορίσει τα προσωπικά του όρια στο ρόλο του.

Ο σεβασμός και η δημιουργία σχέσης εμπιστοσύνης είναι – και ήταν πάντα – το πρώτο ζητούμενο. Τώρα όμως έχει να βιώσει την επόμενη αλλαγή.

Ναι,  γονιός θα είναι πάντα. Οι πρωτοβουλίες στη ζωή των παιδιών όμως θα είναι αποκλειστικά δικές τους. Δικά τους και τα λάθη τους, δικές τους και οι συνέπειες. Κι όλα αυτά, για να τους γίνουν εμπειρίες ζωής,  θα  χρειαστεί να τα βιώσουν μόνοι τους . Και μόνο αν το ζητήσουν, μπορεί ο γονιός να εκφράσει τη γνώμη του.

Αυτό δε σημαίνει ότι ο γονιός δεν αγωνιά, ότι δεν ανησυχεί, ότι δεν κοιτά το κινητό του πότε πότε να δεί αν έχει μήνυμα ή κλήση τους. Αυτό δε σημαίνει ότι ξεπέρασε όλα τα μητρικά ή πατρικά σύνδρομα ελέγχου  και ζει ανέμελα τη ζωή του.

Σημαίνει, ότι δεν παρεμβαίνει στη ζωή τους και τις επιλογές τους.

Σημαίνει ότι δεν παίζει ‘παιχνίδια’,  ώστε να βρει τρόπο να ελέγξει τη ζωή τους.

Σημαίνει ότι όσο κι αν δε θέλει να πονέσουν, όσο κι ίσως δε συμφωνεί με κάποιες επιλογές τους, δεν έχει κανένα δικαίωμα να παρέμβει.

Και το πιο δύσκολο, το πιο κρίσιμο σημείο του ρόλου ενός γονιού είναι η στιγμή που το ενήλικο παιδί ακροβατεί σε τεντωμένο σκοινί χωρίς δίκτυ ασφαλείας…

Είναι η στιγμή που ο γονιός νοιώθει τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια του και να χάνεται.  Και παρ’ όλα αυτά, είναι η στιγμή που οφείλει να σφίξει τα δόντια και  με όση φωνή βρει να πει με αγάπη:  «Εγώ σου έχω εμπιστοσύνη. Ξέρω ότι θα τα καταφέρεις και θα κάνεις το καλύτερο για σένα! »

Στιγμές σκότους. Στιγμές που σείεται όλη η γη. Στιγμές που θα ευχόταν να είναι ένα κακό όνειρο. Στιγμές που ο πόνος του είναι τόσο φρικτός και ο φόβος του απέραντος.

 

Στιγμές που μόνο η πίστη μπορεί να τον κρατήσει.

Γιατί ξέρει ότι αυτός είναι ο πόνος της ελευθερίας του παιδιού του.

Της Ανάστασης του.

Του περάσματος του στην απέναντι όχθη.

Εκεί, που ξεπερνά τον εαυτό του και κάνει την προσωπική του υπέρβαση.

Εκεί, που το περιμένει η Δύναμη και η Ζωή.

 

Καλή Ανάσταση!

Περισσότερα άρθρα της Έλενας Μεταξά Καλοφώνου, εδώ: 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑

Αρέσει σε %d bloggers: