Από ποια μεριά το βλέπεις;

Σήμερα δεν ήξερα καθόλου για ποιο πράγμα ήθελα να γράψω. Δεν είχα καμία ιδέα, καμία έμπνευση. Δεν μπορούσα καν να θυμηθώ κάποια ενδιαφέρουσα ιστορία που θα άξιζε τον κόπο να τη βάλω σε σειρά και να τη μοιραστώ. Μεταξύ μας, ακόμα δεν είμαι πολύ σίγουρη πως ξέρω. Ακόμα και αυτή τη στιγμή δεν έχω πραγματικά αποφασίσει τι θέλω να σας πω. Είναι από εκείνες τις φορές που όλα μοιάζουν να είναι ένα τεράστιο σύννεφο πάνω από το κεφάλι σου και δεν μπορείς να δεις μέσα στην ομίχλη ούτε την ίδια σου τη μύτη.

Παρόλα αυτά κάθε κείμενο που σας έχω γράψει έχει την αφετηρία του σε κάποια ιστορία. Κάποιες φορές είναι μια ιστορία δική μου που δίνει το έναυσμα, άλλες φορές είναι μια ιστορία κάποιου άλλου που τη δανείζομαι και κάποιες φορές είναι μια ιστορία που «λαθραία» έφτασε ως εμένα και την «κλέβω» χωρίς ντροπή αφού ακόμα η ξετσιπωσιά δεν είναι ποινικό αδίκημα.

Ωστόσο, κάθε ιστορία σπάνια έχει μία και μόνη εκδοχή. Αυτό που θα φτάσει στα αυτιά μας είναι η οπτική του αφηγητή της. Συχνά-πυκνά ακούγοντας την ίδια ιστορία από διαφορετικό αφηγητή φωτίζονται πτυχές των γεγονότων και της δράσης των πρωταγωνιστών που ενδεχομένως αλλάζουν εντελώς και τη δική μας οπτική για τα πράγματα. Τις περισσότερες φορές η αλήθεια βρίσκεται κάπου αλλού, αλλά όχι απαραίτητα στη μέση. Βρίσκεται στη συλλογή πληροφοριών από όλες τις μεριές και στην τοποθέτηση των κομματιών του παζλ από την αρχή.

Από πόσα πρίσματα, λοιπόν, περνούν οι ιστορίες και ο ειδήσεις μέχρι να φτάσουν σε εμάς; Και κάθε αφήγηση μιας ιστορίας ποιες από τις προθέσεις του αφηγητή της εξυπηρετεί; Και πως είμαστε σίγουροι ότι αυτό που ακούμε είναι αυτό που πραγματικά συνέβη; Πως τελικά επιλέγουμε να πιστέψουμε τη μία ή την άλλη εκδοχή, όταν δεν έχουμε δει με τα μάτια μας και δεν έχουμε ακούσει με τα αυτιά μας τι πραγματικά συνέβη;

Νομίζω πως αυτό που τελικά ρυθμίζει το αν θα κατεβάσουμε αμάσητο το παραμύθι που μας πούλησαν ή αν θα απορρίψουμε την έκφραση ειλικρίνειας κάποιου γιατί μας είναι δυσάρεστη, είναι ο βαθμός εμπιστοσύνης που επιλέγουμε να έχουμε για τον αφηγητή μας. Δεν μπορεί κανείς να μας βεβαιώσει για την αξιοπιστία του, μέχρι να το αποδείξει η ίδια η ζωή. Οπότε κι εμείς επιλέγουμε να εμπιστευτούμε ολοκληρωτικά, μερικώς ή και καθόλου τον εκάστοτε αφηγητή.

Το πόσο μπορεί ο καθένας μας να δείξει εμπιστοσύνη στον άνθρωπο που έχει απέναντί του είναι θέμα που νομίζω δεν εξαντλείται όσα άρθρα κι αν γραφτούν. Αλλά το ερώτημα που απομένει είναι αν η εμπιστοσύνη είναι συνεχώς διαπραγματεύσιμη. Κι αν κάποτε χαθεί, μπορεί να ανακτηθεί;

Αν τυχόν εσείς έχετε απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα, θα χαρώ να τις μοιραστείτε μαζί μου.

Διαβάστε περισσότερα από την Έρση εδώ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑