Πάρος: Η Ιστορία ενός Κυκλαδίτικου Αμπελώνα

Η επιστροφή μου στο νησί μετά απο μερικά χρόνια ήταν ήταν η αιτία για πολύ όμορφες αναζητήσεις και ιδιαίτερα σε έναν απο τους αγαπημένους μου , αυτόν του κρασιού και όλης κουλτούρας γύρω απο αυτό.

Συζητώντας με ντόπιους , συγγενείς και φίλους κάποιοι εκ των οποίων 90+ ετών, άκουσα αρκετές φορές ότι παλιά  η κάθε οικογένεια έφτιαχνε το δικό της κρασί για ιδία κατανάλωση , με το κρασί αυτό να έχει πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που το καθιστούσαν μοναδικό και χαρακτηριστικό.

Ήταν σαν να έφερε μία και μοναδική ταυτότητα, μία και μοναδική σφραγίδα, αυτή της οικογένειας!

Θα μου πείτε σιγά το νέο και τα σύγχρονα επαγγελματικά κρασιά, τό ίδιο κάνουν, κάθε οινοποιός βάζει τη σφραγίδα και αυτή είναι αναγνωρίσιμη απο τους πιο εκπαιδευμένους ουρανίσκους και θα συμφωνήσω μαζί σας!

Η ουσία για εμένα βρίσκεται σε μία ιστορία που κάταφερε να φέρω στην επιφάνεια απο ένα μέλος της οικογένειάς μου αλλά και ενθυμούμενος τον μακαρίτη τον παππού μου τον Παναγιώτη και φυσικά τις διηγήσεις του πατέρα μου σχετικά με το πως επιλέγονταν οι ποικιλίες που φυτεύονταν στα αμπέλια που έδιναν το κρασί που κατανάλωνε η οικογένεια.

Τα παλιά τα χρόνια , 1900 – 1970 αλλά και αργότερα,  το κρασί και ιδιαίτερα το γλυκό λιαστό κρασί ήταν στο επίκεντρο της κοινωνίας του νησιού. Κάθε χαρμόσυνο αλλά λυπηρό γεγονός είχε στο επίκεντρο του το κρασί ή τη σούμα. Εκτός των ιδιαίτερων αυτών στιγμών και στο καθημερινό τραπέζι ήταν ως ο καταλύτης που έδενε την οικογένεια και ήταν μεγάλη προσβολή αν κάποιος δεν έπινε όλο του το κρασί  ή  το έχυνε κάτω  ή έδειχνε κάποια άλλη μορφή ασέβειας προς αυτό ,τότε ήταν σα να έδειχνε ασέβεια προς την ίδια την οικογένεια!

 

 

Στο να διαφοροποιηθεί το προφίλ ενός κρασιού συμμετέχουν πάρα πολλοί παράγοντες. Τα “μυστικά” των οινοπαραγωγών είναι πολλά. Σε αυτή την ιστορία, θα εστιάσω στην επιλογή των ποικιλιών και πως η σύνθεση του αμπελώνα καθρέπτιζε κατά κάποιο τρόπο την ιστορία της οικογένειας.

…η ουσία της ανθρώπινης εμπειρίας βρίσκεται στο “τί κάνουν” οι άνθρωποι και όχι στο “τι λένε ότι κάνουν”! Όταν αυτά τα δύο συναντηθούν, η μαγεία απελευθερώνεται…

Ως Παιδί, θυμάμαι τον παππού μου κάπου στις αρχές της δεκαετίας του  ’90 κάθε τσαμπί σταφύλι που έφερνε στο τραπέζι, να διηγείται και μία ιστορία για το πώς αυτό το κλίμα έφτασε στα χέρια του! Μπαίνοντας για τα καλά στην εφηβεία και διαβάζοντας για τις αυτόχθονες ποικιλίες του νησιού  συνειδητοποίησα ότι στο αμπέλι μας, είχαν μεν θέση αλλά περίπου κατά το ήμισυ! Αυτό ήταν κάτι που προσωπικά δεν το περίμενα για κυκλαδίτικο αμπελώνα! Περίμενα να βρω συντριπτικά Μαντηλαριά & Μονεμβασιά και λίγα Αηδάνια!

Παρόλα αυτά υπήρχαν 2-3 ποικιλίες  Μοσχάτου δώρο από το Χ φίλο, κάποια Ασσύρτικά δώρο από έναν  κοσμογυρισμένο καθηγητή, Σαββατιανά που έφερε ο παππούς από την πόλη όταν αποφάσισε να εγκατασταθεί στο νησί  και καποια Αγιωργήτικα, Cabernet & Merlot που έβαλε ο πατέρας αργότερα.

Ρωτώντας ντόπιους, τι ποικιλίες είχαν στα προσωπικά τους αμπελοτόπια ντόπιοι, συνειδητοποίησα ότι λίγο ή πολύ η εικόνα ήταν η ίδια! Το κρασί που προορίζονταν για προσωπική χρήση, προέρχονταν από κλήματα που συμβόλιζαν καποιες ιδιαίτερες στιγμές, φιλίες, γνωριμίες, δώρα κλπ για το κάθε αμπελουργό! Ανάμεσα τους και πολλά φαγώσιμα είδη!

Θυμάμαι τον παππού μου να λέει σε έναν από τους τελευταίους τρύγους που κάναμε μαζί, το μακρυνό 1996,  ότι για να κάνεις καλό κρασί πρέπει να έχεις καλή ψυχή και μιλούσε για τους φίλους του και τα κλήματα που του είχαν δωρίσει! Σημαντικό κομμάτι εμπειρίας!

Επίσης θυμάμαι χαρακτηριστικά, εκτός από τα κλασσικά κρασοστάφυλα να μπαίνουν στο πατητήρι και φαγώσιμες ποικιλίες όπως φράουλες και Ροζακιά για “το καλό”, διότι ήταν δώρο του τάδε φίλου!

Δεν γνωρίζω αν όλα τα παραπάνω έχουν κάποια επιστημονική βάση, όμως απο τη στιγμή που φαίνεται να αποτελούν πρακτική πιθανώς αιώνων, μίας μερίδας ανθρώπων σε ένα μικρό νησί του κεντρικού Αιγαίου,  είναι σημαντικό να καταγραφούν και να εμπλουτιστούν ποικιλοτρόπως!

Άλλωστε η ουσία της ανθρώπινης εμπειρίας βρίσκεται στο τί κάνουν και όχι στο τι λένε ότι κάνουν! Όταν αυτά τα δύο συναντηθούν, τότε η μαγεία απελευθερώνεται!

 

Ο γηραιότερος και ο νεώτερος Μπαρμπαρήγος με κάτι περισσότερο από 90 χρόνια ανάμεσα τους!

 

 

 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑