Γονιός. Νικητής. Θεός.

Αγαπημένε γονιέ,

Αυτή τη φορά γράφω σε σένα, για να σου πω ότι αυτή η χρονική στιγμή στη ζωή του παιδιού σου είναι πολύ πολύ σημαντική, για πολλούς λόγους.

Κι απευθύνομαι σε σένα, γιατί είναι η πρώτη φορά που είσαι ο μόνος ενήλικας που βρίσκεται δίπλα του. Σε μια πραγματικότητα που ούτε εσύ, ούτε το παιδί σου ήσασταν έτοιμοι να βιώσετε.

Ωστόσο, εσύ ενημερώνεσαι για το τι συμβαίνει,  μιλάς με φίλους, συγγενείς και γνωστούς στο τηλέφωνο και μοιράζεσαι την ανησυχία σου, τους φόβους σου, την αγωνία σου. Μπορείς ακόμα να τηλεφωνήσεις σε ειδικούς και να ζητήσεις βοήθεια για να αντιμετωπίσεις την κατάσταση. Κι έχεις τρόπους να απασχοληθείς και να ξεφύγει έστω και λίγο το μυαλό σου από τις σκέψεις. Έχεις μηχανισμούς αντιμετώπισης και αυτοελέγχου, καθώς και τη λογική να επεξεργάζεσαι την οποιαδήποτε πληροφορία που δέχεσαι.

Το παιδί σου όμως, είναι απροστάτευτο σε όλο αυτό που συμβαίνει. Ακούει τις συζητήσεις  είτε από εσάς στο σπίτι, είτε από την τηλεόραση και τα media και δεν έχει τη γνώση ούτε τους μηχανισμούς για να να φιλτράρει τα όσα βομβαρδίζουν το είναι του.

Να θυμάσαι ότι ένα παιδί πιστεύει στο εκατό τοις εκατό όλα όσα ακούει,  ειδικά όταν προέρχεται από τους γονείς του – θεούς του.  Δεν καταλαβαίνει από αλληγορίες ή  ΄κουβέντες της στιγμής΄ ή  ‘το είπα πάνω στα νεύρα μου’. Κι ό,τι ακούει το επηρεάζει πολύ βαθιά.

Ακόμα και το μωρό καταλαβαίνει την ενέργεια των γονιών του, την ένταση τους, το φόβο τους, τα συναισθήματα τους.

Όσο για τα μεγαλύτερα παιδιά, βιώνουν μεγάλη αγωνία σχετικά με το τι θα γίνει τώρα, τι περιμένει την οικογένεια του και την κοινωνία όταν περάσει όλο αυτό, πώς θα είναι τα χρόνια που έρχονται, αν θα έχουν επιλογές να υλοποιήσουν όλα όσα σκέφτονται και επιθυμούν, αν αξίζει να αγωνιστούν για το δικό τους μέλλον, αν θα επανέλθουν όλα όπως ήταν πριν, αν θα ξαναβιώσουν κάτι παρόμοιο αργότερα και τόσα . Κι αν σκεφτείς την καταστροφολογία στην οποία εκτίθενται καθημερινά μέσα από τα social media, μπορείς να καταλάβεις τι αναστάτωση συμβαίνει αυτή τη στιγμή μέσα στον ψυχισμό τους.

Μικρά και μεγάλα παιδιά αγωνιούν μήπως χάσουν τον παπού, τη γιαγιά, τον αγαπημένο τους συγγενή με τα προβλήματα υγείας, ακόμα και κάποιο γονιό τους. Δε μπορούν να διαχειριστούν τις αλλαγές στην καθημερινότητα τους και την ένταση του συναισθηματικού τους κόσμου. Και ξέρεις, δε  θα μιλήσουν εύκολα γι αυτό ούτε θα σου εκφράσουν τους φόβους τους, επειδή βλέπουν ότι και εσύ δοκιμάζεσαι και δε θέλουν να σου προσθέσουν ακόμα ένα πρόβλημα. Έτσι, το εκδηλώνουν είτε με υπερκινητικότητα, είτε με απάθεια και αδράνεια, συμπεριφορές που εσένα σε εκνευρίζουν και σε κουράζουν αφάνταστα. Ή χάνονται με τις ώρες στα ηλεκτρονικά παιχνίδια γιατί βαριούνται – δηλαδή φοβούνται.

Κι ενώ τα παιδιά βιώνουν όλα αυτά τα συγκλονιστικά που τα αποδιοργανώνουν, όλοι μας, γονείς,  σχολείο, κοινωνία έχουμε πέσει επάνω τους με απαίτηση. Απαιτούμε να μάθουν τρόπους συμπεριφοράς στο σπίτι, να γίνουν τακτικά με τα πράγματα τους, να προσέξουν τους τρόπους τους, να ακολουθήσουν το δικό μας πρόγραμμα διαβίωσης. Απαιτούμε να διαβάσουν την ύλη που τους στέλνουν από το σχολείο, το φροντιστήριο, τις ξένες γλώσσες, το μπαλέτο, τη μουσική και να είναι άψογα σε όλα – δεν έχουν δικαιολογία τώρα, έχουν άπλετο χρόνο στη διάθεση τους… Απαιτούμε να μελετούν για τις πανελλήνιες προγραμματισμένα, μεθοδικά και με προσήλωση, μιας και είναι ευκαιρία τώρα που τα σχολεία είναι κλειστά. Και δε δίνει κανείς μας σημασία στον καθοριστικό αρνητικό παράγοντα ότι οι μαθητές δεν ξέρουν αν θα γίνουν οι πανελλήνιες, πότε θα γίνουν και πόσο δύσκολο είναι να σκέφτεται ένα παιδί το ενδεχόμενο να συνεχιστεί και μέσα στο καλοκαίρι όλη αυτή η πίεση που νοιώθει.

Τη στιγμή  που οι ενήλικες σε όλον τον κόσμο βρίσκονται με περισσότερο χρόνο διαθέσιμο και με πιο χαλαρούς ρυθμούς ζωής, απαιτείται από τα παιδιά και ειδικά τους εφήβους να συνεχίσουν τις υποχρεώσεις τους διαδικτυακά, με όσα προβλήματα αυτό δημιουργεί, τεχνικά, επικοινωνίας και έλειψη αμεσότητας, σαν να μη συμβαίνει τίποτα…

Γι αυτό το λόγο, σήμερα απευθύνομαι σε σένα γονιέ, για να σου πω κάποια πράγματα που το παιδί σου θα ήθελε να ξέρεις αλλά δε θα σου πει ποτέ.

Αυτή τη στιγμή οφείλεις να ενηλικιωθείς. Να συνειδητοποιήσεις ότι χρειάζεται να σταθείς δίπλα στο παιδί σου ως μέντορας και ως προπονητής ζωής. Είναι η στιγμή να βρεις τρόπους να διαχειριστείς όλα όσα νοιώθεις εσύ ο ίδιος ως άτομο και να διδάξεις στο παιδί σου πώς να στέκεται  στα πόδια του όποια φουρτούνα κι αν του συμβεί. Να του μάθεις μέσα από τη συμπεριφορά σου ότι η ζωή έχει ανατροπές αλλά αυτό που έχει σημασία είναι πώς εσύ τις αντιμετωπίζεις. Να του δείξεις πως πάντα  υπάρχουν μόνο δύο επιλογές που έχει να κάνει: ‘Είμαι θύμα των καταστάσεων΄ ή ‘ εγώ ορίζω τη ζωή μου και αγωνίζομαι να βρω την καλύτερη λύση για μένα και τους άλλους’.

Μεγάλο το έργο σου, γονιέ. Και δεν έχεις περιθώρια να το αμελήσεις, να χρονοτριβήσεις ή να το αναβάλεις. Δεν έχεις περιθώριο να βρεις φτηνές δικαιολογίες ούτε να ρίξεις το φταίξιμο σε άλλους.

Καλείσαι να ωριμάσεις τόσο, ώστε να πετάξεις από πάνω σου ό,τι σε κρατά πίσω και να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου. Να βρεις τρόπο πρόσβαση στις πηγές εσωτερικής δύναμης  που διαθέτεις για να βγεις νικητής από όλη αυτή τη δοκιμασία.

Είναι το ύψιστο έργο σου. Να γίνεις μαχητής για να γαλουχήσεις μαχητές. Να γίνεις ήρωας, για να δημιουργήσεις ήρωες. Να σταθείς στα πόδια σου και να δεις επιλογές στο χάος, για να τραβήξεις από το χάος και το παιδί σου και να το κάνεις να το αγαπήσει και να βάλει μόνο του τάξη σ’ αυτό.

Το παιδί σου σε βλέπει σα θεό, ούτως ή άλλως. Απόδειξε του ότι έχει δίκιο. Γίνε ο θεός που θα ήθελες να είχες δίπλα σου όταν ήσουν στην ηλικία του παιδιού σου.

Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα άρθρα της Έλενας Μεταξά Καλοφώνου, εδώ:

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑