Πάψε…

Πάψε…

Πρίν από μερικούς μήνες βρέθηκα μπροστά σε μία χούφτα προκλητικές προσωπικές καταστάσεις για τις οποίες έπρεπε να λάβω σημαντικές αποφάσεις άμεσα, πριν αυτές με συνθλίψουν εσωτερικά.

Φυσικά, το μυαλό και η ψυχή μου είχαν μπλοκάρει και η κάθε προσπάθεια να απεμπλακώ, με έμπλεκε ακόμα πιο βαθιά… και η βαρεμάρα είχε φτάσει σε επικά επίπεδα….Τότε είπα αναφώνησα «Πάψε …!» σε εκείνη την ενοχλητική εσωτερική φωνή και τότε…

…άκουσα & βίωσα για πρώτη φορά την έννοια της «παύσης»…

…ως μία εναλλακτική και με περισσότερη αγάπη για εμένα λέξη, αντί της βαρεμάρας που χρησιμοποιούσα μέχρι τότε. Στο πρώτο άκουσμα της λέξης, έμεινα με το στόμα ανοικτό…ήταν σα να με κτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Στη συνέχεια όταν η αίσθηση αυτή υποχώρησε, παρέσυρε μαζί της και όλες αυτές τις αρνητικές σκέψεις και τα αυτο-μαστιγωτικά λόγια που μέχρι εκείνη τη στιγμή, έκαναν πάρτυ στο κεφάλι μου.

Η μαγεία αυτής της λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού που ονομάζεται αλλαγή, πάντοτε με συνεπαίρνει!

Εκεί που κάθεσαι και ζείς τη ζωή σου όπως αυτή ακριβώς έχει προκύψει από τις επιλογές που έχεις κάνει μέχρι τώρα, έρχεται κάτι ξένο/νέο, ένα στοιχείο του οποίου την ύπαρξη αγνοούσες, αλλά αυτό υπήρχε από πάντα…και σου αλλάζει τα πάντα, φωτίζοντας νέες περιοχές του χάρτη του μυαλού σου, δίνοντας νέες επιλογές που πριν δεν υπήρχαν… και όλα αυτά με τη μορφή μίας τόσο δα μικρής λεξούλας… Πάψε…! Παύση!  Παύση!  Παύση!

Πόσο όμορφα και λυτρωτικά ήχησε στα αυτιά μου και αντήχησε στον εσωτερικό μου καθρέφτη! Όλα τα αρνητικά συναισθήματα και ταμπέλες που έκαναν πάρτυ μέσα μου, σταμάτησαν και μονομίας βρέθηκαν μπροστά στο δικό τους καθρέφτη, αντιμέτωπα με τον ίδιο τους τον εαυτό.

Η ντροπή… ντράπηκε και αποχώρησε, η βαρεμάρα …βαρέθηκε να υπάρχει και την έκανε διακριτικά, ο θυμός …θύμωσε με τον εαυτό του και τα σπάσανε και η απογοήτευση …άπο-απογοητεύτηκε και έγινε γοητευτική… γοητευτική γιατί συνειδητοποίησε ότι είναι η αρχή για κάτι νέο και ως ελατήριο μπορούσε να αποτραβηχθεί και να αποθηκεύσει ενέργεια για όλα αυτά που μετράνε…

…και σε αυτή την κατάσταση που ονομάστηκε παύση, η σπατάλη προσωπικής ενέργειας έπαψε και έδωσε τη θέση της στην εξοικονόμηση αυτής,  για τα  σημαντικά και σπουδαία μας…. ποιά ήταν αυτά? Εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζα, αλλά είχα την πίστη ότι όπως κάθε φορά, έτσι και τώρα θα μου φανερωθούν την κατάλληλη στιγμή που και εγώ θα ήμουν έτοιμος!

Σε λίγες ημέρες ήρθε αυτή η στιγμή και η παύση, έπαυσε τόσο ξαφνικά και με τέτοιο αντίκτυπο, όσο όταν είχε εμφανιστεί, μόνο που τώρα όλα ήταν αλλιώς και το πρόσημό της θετικό! Η ενέργεια που πρίν την παύση ήταν μπερδεμένη και αποπροσανατολισμένη, τώρα είχε ανασυνταχθεί και ήταν εστιασμένη στη σωστή κατεύθυνση!

Η παύση δεν ήταν παρά μόνο μία περίοδο επαναπροσδιορισμού της στόχευση. Ήταν λες και είχα ρίξει ένα βέλος προς ένα στόχο και αυτό είχε καρφωθεί σε ένα άλλο σημείο εκτός του κόκκινου κέντρου. Αντί να ξαναρίξω, ονομάτισα το σημείο αυτό ως το κέντρο μου, διότι για να πάει το βέλος εκεί κάτι σήμαινε, κάποιο μάθημα ήταν εκεί για εμένα ….διότι πάμε, εκεί που πραγματικά στοχεύουμε…. και όχι στο αρχικό κόκκινο κέντρο…αυτό μπορεί να είναι εκεί που είναι αρχικά γιατί κάποιοι το τοποθέτησαν για εμάς με τις προσδοκίες τους και μας προγραμμάτισαν να το ψάχνουμε πάντοτε δίχως εμφανή λόγο και αιτία.

Τι άλλο έμεινε μετά την παύση?

Κρυστάλλινη διαύγεια & καθαρότερος προσωπικός ορίζοντας, πιο σαφή όρια και το κυριότερο όλων λίγότερη έως μηδενική εξάρτηση από τους γύρω….

Τα τελευταία θα τα συζητήσουμε σε επόμενα άρθρα!

Προς το παρόν, αναφωνήστε ένα «Πάψε…!» στην εσωτερική φωνή σας και παρατηρήστε τι θα συμβεί!

 

Π.

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑