Ούτε Δούλα, ούτε Κυρά!

Όταν μου πρότεινε ο Παναγιώτης να γράψω ένα άρθρο για το blog και μάλιστα με χιουμοριστική διάθεση, μέρες έσπαγα το κεφάλι μου να βρω ένα θέμα που θα μου δώσει την ευκαιρία να ξεδιπλώσω το ταλέντο που δεν έχει μου αναγνωριστεί ακόμα, πριν με προλάβει ο θάνατος και αναγνωριστώ όταν δεν θα έχει πια καμιά σημασία. Έψαχνα κάτι φοβερά αστείο σαν θέμα και μια ωραία μέρα, ξυπνώντας τρομερά χαρούμενη, το είχα βρει. Ξεκίνησα, λοιπόν, να γράφω με σαρκαστική διάθεση για όλα εκείνα που με δυσκολεύουν στην καθημερινότητά μου και ήμουν σε πολύ καλό δρόμο.  Μέχρι τη στιγμή που το μάτι μου έπεσε πάνω σε αυτό:

Ξέρετε, είναι από αυτά τα post που κάνουν οι φίλοι μας στο facebook και όλοι αντιδρούν με  «χαχα» και μετά σχολιάζουν πόσο αστείο τους φάνηκε και πόσο δίκιο έχει. Όλοι το κάνουμε. Παρόλα αυτά, το συγκεκριμένο ήταν αρκετό για να μου στραπατσάρει όλη μου τη χαρά, να μου ανεβάσει την πίεση περίπου στο 200 και να μου θυμίσει ότι ζω στο Μεσαίωνα και οι πιθανότητες να καώ στην πυρά αυξάνονται δραματικά. Παράλληλα, αξιοθαύμαστο μου φάνηκε το γεγονός πως ο άνθρωπος/συντάκτης (@mastapriksate) έχει καταφέρει εδώ να συγκεντρώσει περίπου 7.500 στερεότυπα σε 5 γραμμές. Και ακόμα (!) δεν έχει βραβευτεί με κάποιο τεράστιο βραβείο λογοτεχνίας! Που είναι η Ακαδημία Αθηνών να πάρει θέση;

Τι θέλει, όμως, να πει ο ποιητής άραγε; Ότι μια γυναίκα που εργάζεται, έχει καριέρα και φιλοδοξίες, δεν έχει βρει σύζυγο να την «αποκαταστήσει» και στηρίζεται στα πόδια της είναι σίγουρα δυστυχής, μόνη και γεμάτη απωθημένα; Σίγουρα αναφέρεται σε εκείνες τις γυναίκες που στα οικογενειακά τραπέζια, στους γάμους και στα βαφτίσια υφίστανται τα γεμάτα συμπόνια βλέμματα, τα συγκαταβατικά πατ-πατ στον ώμο τους από τις θειάδες, συνοδευόμενα από ατάκες τύπου «Για όλους έχει ο Θεός» και την υπόσχεση των συγγενών ότι εκείνοι θα τους βρουν γαμπρό. Να σας θυμίσω κάτι; Είναι 2018!!!  Και ακόμα, μια γυναίκα, ειδικά από μία ηλικία και πάνω, βρίσκεται συνεχώς απολογούμενη αν είναι ανύπαντρη, πόσο μάλλον άτεκνη, αφού η καταξίωση της και η εκπλήρωση του σκοπού της ύπαρξής της εξαρτάται αποκλειστικά από αυτό. Στην περίπτωση δε που υπάρχει και κάποια γάτα στο σπίτι της, έχει εξασφαλίσει το “γεροντοκόρη starter pack”, το οποίο συνοδεύεται με σούπερ δώρο τους χαρακτηρισμούς για την έλλειψη ικανότητας να «βρει άντρα».

Τι γίνεται όμως με τον ανύπαντρο συνομήλικο ξάδερφο που κάθεται στη διπλανή καρέκλα; Στην περίπτωση, λοιπόν, που ένας άντρας, λίγο πριν ή λίγο μετά τα 40, έχει επιλέξει να ζει μόνος του με 5 σκύλους, φέρει τίτλο τιμής: «Αμετανόητος εργένης».  Οι ερωτικές του περιπέτειες είναι παράσημα πολέμου, οι γκρίζοι του κρόταφοι γοητεία και η αφοσίωσή του στην καριέρα του το προσωπικό του χρέος για το κοινό καλό, τη διάσωση του πλανήτη και την παγκόσμια ειρήνη. Βάλτε τώρα στη θέση αυτού του άντρα μια γυναίκα με τις ίδιες επιλογές και τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά. Μμμμμ… Ποιες είναι οι πρώτες λέξεις που σας έρχονται στο μυαλό; Γεροντοκόρη, χαλαρών ηθών, απεριποίητη αν έχει γκρίζους κροτάφους (να γίνουν κλέφτες και οι κομμωτές;), εργασιομανής ή εγωκεντρική; Το βλέπετε κι εσείς το πρόβλημα ή μόνο εγώ;

Ας το ξαναπώ, είναι 2018 και ο κάθε άνθρωπος μπορεί να κάνει όποια επιλογή θέλει για τη ζωή του χωρίς να απολογείται σε κανέναν. Δεν ξέρω καμία γυναίκα που να μετάνιωσε τη μητρότητα, αλλά ξέρω πολλές που μετάνιωσαν την επιλογή του γάμου. Επίσης, ξέρω γυναίκες δυναμικές και ανεξάρτητες που ζουν ευτυχισμένες με τις γάτες/τους σκύλους/τους παπαγάλους τους, έχοντας μια ζωή γεμάτη φίλους, συντρόφους και περιπέτειες και η σκέψη της καλής νοικοκυράς τους φέρνει ζάλη. Όπως ξέρω και γυναίκες που προσαρμόστηκαν στα στερεότυπα της κοινωνίας και στα κλισέ του «κοριτσιού από σπίτι» και δεν βρίσκουν το κουράγιο να σηκωθούν το πρωί από το κρεβάτι. Τέλος, ξέρω (με σιγουριά) πως το να ζεις μια ζωή που την έχουν επιλέξει άλλοι για σένα είναι η μεγαλύτερη δυστυχία του σύμπαντος.

            Μπορεί ένα facebook post να μου χάλασε το κέφι, αλλά σίγουρα μου θύμισε κάτι πολύ σημαντικό.  Οι επιλογές μας είναι δικές μας, τόσο οι σωστές όσο και οι λάθος και κανενός η ζωή δεν μπορεί να γίνεται πεδίο κριτικής από τους άλλους. Αν πραγματικά νοιάζεστε για τον άνθρωπο που έχετε απέναντί σας και θέλετε να τον ρωτήσετε για τη ζωή του, ρωτήστε τον αν είναι ευτυχισμένος. Τόσο απλό.

Εσείς; Είστε ευτυχισμένοι;

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑