Όταν πιστεύεις ότι έχεις χρόνο…

Όταν πιστεύεις ότι έχεις χρόνο…

Όταν η φωνούλα μέσα στο κεφάλι σου , σου λέει ότι έχεις χρόνο… μην την πιστεύεις, τα πάντα μπορούν να ανατραπούν μέσα σε μόνο μία στιγμή!

Πες αυτό που θες να πεις δίχως δισταγμό, κάνε ότι θες να κάνεις σαν να μην υπάρχει αύριο και πες εκείνο το ρημάδι το «σ’αγαπώ» που έχει στοιχειώσει μέσα σου φτάνοντας μέχρι το λαιμό σου όπου το σταματά ένας κόμπος,  εκεί που είναι να το πεις, διότι ίσως αυτή να είναι η τελευταία ευκαιρία που θα έχεις!

Την τελευταία εβδομάδα συνέβησαν κάποια γεγονότα που με ταρακούνησαν και με έβαλαν σε πολύ έντονο και βαθύ εσωτερικό διάλογο .

Από τη μία ένα 34χρονο παιδί γεμάτο όνειρα και με όλη τη ζωή μπροστά του και μάλιστα με τις καλύτερες των προϋποθέσεων, βρέθηκε νεκρό στο κρεβάτι του, ενώ τις ίδιες περίπου στιγμές,  ένας άλλος άνθρωπος αφού γιόρτασε μαζί με τους αγαπημένους του, πήγε για ύπνο και δεν ξύπνησε ποτέ…. Κάποιοι άλλοι πάλι άνθρωποι περνούσαν ανέμελα τις διακοπές τους …αλλά η φωτιά είχε άλλα σχέδια…

Τέλος μπροστά στα μάτια μου μία κυρία παρασύρθηκε από τον χείμαρο στις τελευταίες βροχές και ευτυχώς όμως δεν έπαθε τίποτα!

Ασυναίσθητα έβαλα τον εαυτό μου και από τις δύο πλευρές.

Αν σήμερα τελείωνε η κλεψύδρα του χρόνου για εμένα τι θα άφηνα πίσω μου ή όπως γράφει ο αγαπημένος μου Robin Sharma: «Ποιος θα κλάψει όταν πεθάνω?»

Ποια θα είναι η κληρονομιά που θα αφήσουμε πίσω?

Φυσικά δεν αναφέρομαι σε υλικά αγαθά που λίγη σημασία έχουν τελικά διότι όχι μόνο δεν μπορούμε να τα πάρουμε μαζί, αλλά και πιστεύω ότι όταν αυτά περνούν σε ανθρώπους που δεν μόχθησαν για να τα δημιουργήσουν, δημιουργούν περισσότερα προβλήματα, από όσα λύνουν.

Με τη λέξη κληρονομιά αναφέρομαι , σε άυλα επιτεύγματα όπως:

η ανατροφή ενός πλήρους και ώριμου ανθρώπου που θα γίνει χρήσιμο μέλος της κοινωνίας ,

ένα κοινωνικό και πνευματικό έργο ακόμα και μη αναγνωρισμένο,

ένα σετ προσωπικών αξιών που να προάγουν την εξέλιξη

  ένα απλό κείμενο λίγων γραμμών σε ένα Blog,

ένα «σ’αγαπώ»,

η δημιουργία μίας σπουδαίας εταιρείας,

 μία κίνηση συμπαράστασης σε ένα άνθρωπο σε ανάγκη,

οτιδήποτε άλλο μοναδικό επίτευγμα που μπορεί να εξελίξει μία κοινωνία,

είναι η κληρονομιά μας σε αυτόν τον κόσμο και είναι σπουδαία, όσο ταπεινή και να είναι!

Ακούω καθημερινά ανθρώπους γύρω μου να έχουν όνειρα σπουδαία & μοναδικά και να τα αφήνουν για αργότερα ή να τα εγκαταλείπουν εντελώς, λόγω χίλιων-δυο δικαιολογιών! Η κοινωνία… η κρίση… οι άλλοι… ένα «δεν μπορώ» και το συνήθως υποβόσκον «δεν αξίζω» …ένα είμαι αδύναμος ενώ οι άλλοι είναι δυνατοί ή και το αντίθετο… και ο κατάλογος με τις δικαιολογίες μακρύς.

Μόνος ένας μπορεί πραγματικά, να μας αποτρέψει απο το να πετύχουμε τα όνειρά μας και αυτός είναι ο εαυτός μας, με ότι κάνει και κυρίως με ότι δεν κάνει! Η ευθύνη για το αν η ζωή μας θα έχει πραγματικά νόημα για εμάς και για την ανθρωπότητα, είναι αποκλειστικά δική μας και οφείλουμε στον εαυτό μας, να την αναλάβουμε πλήρως!

Πριν χρόνια, όταν ξεκινούσα να εκπαιδεύομαι ως Coach, κατέγραψα όλες τις δικαιολογίες που έλεγα στον εαυτό μου για να αιτιολογήσω διάφορα δεν μπορώ… είναι ωραία και διαφωτιστική εμπειρία να γίνεται που και που! Σας το συνιστώ!

Κάντε τώρα, μόλις τελειώσετε αυτό το άρθρο ή ακόμα και πριν το τελειώσετε! Είναι κρίμα να μην υλοποιηθούν όλες αυτές οι πανέμορφες και καινοτόμες ιδέες! Αφήστε όλα τα υπέροχα, που όλοι, ανεξαιρέτως, έχουμε μέσα μας, να βγουν προς τα έξω και να λάμψουν! Το χρωστάτε στον εαυτό σας!

Ένας άνθρωπος να αλλάξει από αυτά, αρκεί! Αν είναι παραπάνω από ένας, ακόμα καλύτερα!

Από την άλλη, αν η κλεψύδρα του χρόνου τελειώσει για κάποιον αγαπημένο, θα έχω προλάβει να του πω όλα όσα θέλω, αλλά δεν βρίσκω το θάρρος ή το αφήνω για μετά διότι πιστεύω ότι έχω χρόνο?

Πόσα λόγια έχουν μείνει σαν φαντάσματα να στοιχειώνουν ψυχές, δίχως ποτέ να ειπωθούν σε αυτούς για τους οποίους προορίζονται?

Από ένα «σ’αγαπώ είσαι πολύ σημαντικός-η για εμένα» & ένα «συγγνώμη δεν το εννοούσα» μέχρι ένα «με πλήγωσες τότε με αυτά που είπες και έκανες» ή «ένα μαμά , μπαμπά είχατε τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά αυτή ήταν η παιδική μου ηλικία και εγώ υπέφερα.»

Θα έχει σημασία τότε άραγε το ότι τους έχω κρατήσει θυμό?

ότι δεν θα τους έχω συγχωρήσει ακόμα, για τους δικούς μου εγωιστικούς λόγους?

Θα έχει σημασία για εκείνους ή για εμένα?

Θα έχει σημασία από εμένα προς εμένα?

Από τους άλλους προς εμένα?

θα έχει σημασία γενικά?

Ποιος ξέρει?

Όποιες και να είναι οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, το μόνο που είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι , ότι ο χρόνος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω ποτέ…. Ο Ηράκλειτος έλεγε ότι «…κανείς δεν μπορεί να μπεί στο ίδιο ποτάμι δύο φορές…» , σπουδαία ρήση!

Δεν γνωρίζω τι ακριβώς συμβαίνει όταν πεθαίνουμε, αλλά γνωρίζω πολύ καλά τι συμβαίνει όταν μένουμε πίσω και μέσα στην ψυχή μας παραμείνουν λόγια που δεν ειπώθηκαν την κατάλληλη στιγμή, σε αυτόν για τον οποίο προορίζονταν και μας στοιχειώνουν! Επικοινωνήστε την αλήθεια σας , ακόμα και αν η φωνή σας τρέμει και αισθάνεστει άβολα με αυτή, αρχικά! Είναι ΟΚ!

να κάνετε νέα ξεκινήματα,

πείτε τα σ’ αγαπώ σας σε αυτούς που αγαπάτε,

να είστε δίπλα στα παιδιά διακριτικά αλλά ουσιαστικά,

αγαπήστε δίχως όρους & δίχως να αναμένετε αντάλλαγμα,

να είστε δίπλα στα αγαπημένα σας πρόσωπα με κάθε ευκαιρία,

τολμήστε να κάνετε ότι φοβάστε, ποτέ δεν υπάρχει η κατάλληλη στιγμή,

πείτε εκείνη την καλή κουβέντα σε κάποιον που σας παρουσιάζει κάτι, αυτή μπορεί να αλλάξει μία ζωή!

αγκαλιάστε όλους όσους το έχουν ανάγκη αλλά και όσους πιστεύουν ότι δεν το έχουν, οι δεύτεροι ίσως το έχουν περισσότερο ανάγκη,

Με αγάπη,

Παναγιώτης

Η πρωτότυπη δημοσίευση του άρθρου είναι στο www.faepaidimou.gr

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑