Όλα είναι δρόμος…

Στους αγώνες δρόμου, επίσημους ή ανεπίσημους, αντοχής ή ταχύτητας, συνήθως, οι δρομείς προετοιμάζονται για καιρό για να σταθούν όλοι μαζί στο σημείο εκκίνησης. Εκεί αναμένουν με μεγάλη αγωνία να ακούσουν το σήμα που θα τους δοθεί για να ξεκινήσουν να τρέχουν προς τον τερματισμό. Ξεκινούν από την ίδια ακριβώς αφετηρία για να τρέξουν το δρόμο τους και να δώσει ο καθένας τους το καλύτερο που μπορεί, προκειμένου να τερματίσει (και πάλι στο ίδιο σημείο) στον λιγότερο δυνατό χρόνο. Εκείνοι που έχουν τις δυνατότητες ή που προπονήθηκαν αποτελεσματικά τρέχουν «καταπίνοντας» χιλιόμετρα για να νικήσουν το χρόνο και τους υπόλοιπους δρομείς που βρίσκονται πίσω ή μπροστά τους.

Σκέφτομαι πολύ συχνά πως το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει στη ζωή. Ο καθένας μας ξεκινάει από τελείως διαφορετική αφετηρία, με ταχύτητα βηματισμού, η οποία, όσο κι αν είναι δουλεμένη στην προπόνηση, μπορεί να ανατραπεί από εμπόδια ή  επιλογές που θα βρεθούν μπροστά μας. Επίσης, ο δρόμος δεν είναι μία κοινή πορεία για όλους μας. Ο κάθε ένας από εμάς διαλέγει διαφορετική διαδρομή, άλλοι την εύκολη, άλλοι τη δύσκολη, άλλοι την πιο μακρινή. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που δεν είχαν περιθώρια επιλογής. Τους δόθηκε ο χάρτης με σημειωμένη τη διαδρομή εξαρχής και δεν μπόρεσαν να αναζητήσουν εναλλακτικά μονοπάτια.

Ξέρω και κάποιους που αρνούνται να βαδίσουν. Βρίσκουν ένα ήσυχο, βολικό, σκιερό μέρος και μένουν εκεί για πάντα, αρνούμενοι να μετακινηθούν χιλιοστό, ό,τι και αν συμβαίνει γύρω τους. Μένουν εκεί σταθεροί, αμετακίνητοι, σαν να έχουν βγάλει ρίζες και πολεμούν, σχεδόν με μανία, οτιδήποτε θα μπορούσε να τους αναγκάσει να κάνουν ένα βήμα πιο πέρα. Μπορεί που και που  να τους ακούσεις να παραπονιούνται για το σημείο που βρίσκονται γιατί δεν τους ικανοποιεί πια ή γιατί έχει αρχίσει να τους δυσκολεύει, αλλά για μετακίνηση/αλλαγή/επανατοποθέτηση… ούτε λόγος!

Η διαδρομή της ζωής μας δεν είναι μια ευθεία γραμμή. Δεν ξεκινάμε όλοι από το ίδιο σημείο, δεν βρίσκουμε όλοι τα ίδια εμπόδια, δεν διανύουμε όλοι τα ίδια χιλιόμετρα, δεν θα φτάσουμε όλοι την ίδια στιγμή στον τερματισμό. Αν για να φτάσω ως εσένα έχω τρέξει 200 χιλιόμετρα παραπάνω σε ανηφόρα ξυπόλητη, είναι μάλλον βέβαιο πως θα αργήσω και θα φτάσω εξαντλημένη και κάθιδρη. Κι είναι επίσης βέβαιο ότι θα συνεχίσεις να προηγείσαι αν τρέχεις σε κατηφόρα με τα ολοκαίνουρια αθλητικά σου.

Γι’ αυτό περπάτα το δρόμο σου και μην κοιτάς αν προηγείσαι από τους άλλους. Το χρυσό μετάλλιο της πρώτης θέσης δεν σου εξασφαλίζει τίποτα περισσότερο από το ότι έφτασες πρώτος. Ξεκίνα τη διαδρομή και απόλαυσε κάθε βήμα, στάσου για λίγο για να δεις τι όμορφο μπορεί να υπάρχει γύρω σου και μην το προσπερνάς γιατί βιάζεσαι να φτάσεις, σκέψου μπροστά στα εμπόδια τον καλύτερο τρόπο για να τα υπερβείς και όχι απαραίτητα τον πιο εύκολο για να τη γλιτώσεις. Σταμάτα συχνά, ρίξε μια ματιά στον χάρτη σου και βεβαιώσου πως πηγαίνεις εκεί που θέλεις. Κι αν κάτι άλλαξε στην πορεία, μην διστάσεις να αλλάξεις προορισμό και σημείο τερματισμού.

Κι όσο κι αν αποφεύγω τα κλισέ, στο τέλος, τις ιστορίες που έζησες στη διαδρομή θα έχεις να θυμάσαι.

Να το θυμάσαι.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑