Οι ζωές των άλλων είναι αλλού…

Οι ζωές των άλλων είναι αλλού…

Σας βλέπω, λοιπόν, στα social τα media και σας χαίρομαι βρε μπαγάσηδες! Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σας ζηλεύει που έχετε το χρόνο, τα χρήματα και τη διάθεση να χαίρεστε τη ζωή και να απολαμβάνετε τις χαρές της, σαν κάθε μέρα σας να ήταν η τελευταία και σαν να έχετε ακολουθήσει, κατά λέξη, τα λόγια των σοφών για «τη στιγμή που περνά και χάνεται» και δείχνετε ασταμάτητοι στο κυνήγι της ευτυχίας. Παρόλη τη ζήλια μου, εγώ καταφέρνω και σας απολαμβάνω… Με τα ταξίδια σας, τις αγορές σας, τις εξόδους σας, τις βόλτες σας και γενικά τη ζωάρα σας που κάθε «καημένος» από εμάς θα ζήλευε.

Αυτό που μου κάνει, όμως τρομερή εντύπωση είναι πως, ακριβώς μέσω των ίδιων μέσων επικοινωνίας και socializing, είστε κάθε λεπτό έτοιμοι να γράψετε καυστικά σχόλια για κάθε θέμα, ξερνώντας ξύδι και χολή σε κάθε ευκαιρία. Κι αναρωτιέμαι που είναι εκείνοι οι ευτυχισμένοι και χαμογελαστοί εαυτοί σας που περνάνε «ζωή και κότα»; Πως είναι δυνατόν όντας #sohappy μόλις πριν δυο λεπτά σε δικό σας ποστ, να μπορείτε μετά να γράφετε με τόση επιθετικότητα και τόσο μίσος στις αναρτήσεις τρίτων; Πίσω από τα απανωτά hashtags χαράς, αγάπης κι ευτυχίας, που την κρύβεται τόση μαυρίλα; Πως χωράτε μέσα σας τέτοια αντίθεση και τέτοια εναλλαγή συναισθημάτων σε κλάσματα του δευτερολέπτου;

Πάντως εγώ, στην πραγματική ζωή, το τελευταίο διάστημα δυσκολεύομαι πολύ να ξεχωρίσω γύρω μου ανθρώπους χαμογελαστούς. Παρατηρώ τον κόσμο στο δρόμο, στα (κατά τα άλλα πολύ λαϊκά) μέσα μεταφοράς, στα καφέ, στα μαγαζιά και βλέπω μόνο κατσουφιασμένα πρόσωπα και συννεφιασμένα βλέμματα. Θα μου μείνει, δε,  αξέχαστο το μεσημέρι ανήμερα της πρωτοχρονιάς σε μαγαζί γεμάτο κόσμο και μουσική, ανάμεσα σε λαμπάκια και ευχές για την καλή χρονιά, που δεν μπορούσα να εντοπίσω ένα χαμόγελο μέσα στο πλήθος ή έστω ένα βλέμμα «ζωντανό» και «φωτεινό». Και το καταλαβαίνω. Είναι πολύ δύσκολα εκεί έξω κάθε μέρα. Κανείς μας δεν τρέχει σε πράσινα λιβάδια με ξέπλεκες πλεξούδες τραγουδώντας τη Μελωδία της Ευτυχίας κάθε μέρα λες και ζούμε σε διαφήμιση βουτύρου.

Εγώ πάντως θα συνεχίσω να χαίρομαι με τη χαρά των αναρτήσεών σας γιατί αν υπάρχει έστω και μία πιθανότητα σε κάποια από όλες αυτές να είστε πραγματικά χαρούμενοι, εμένα μου είναι αρκετό. Αλλά μήπως θέλετε κι εσείς να δοκιμάσετε μια άλλη προσέγγιση στην αντίληψη σας για τις αναρτήσεις (ακόμα και τις ζωές) των φίλων σας;

Ας πούμε, τι θα λέγατε, αν, μια φορά στο τόσο, εκφράζατε και μια θετική σκέψη ή ξεστομίζατε έναν καλό λόγο; Μπορεί στο τέλος, να ήταν λιγότερες οι αναρτήσεις και περισσότερες οι χαρές μας…

Το λέω σαν ιδέα…

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑