Ο Πόνος της Αλλαγής…

Ο Πόνος της Αλλαγής…

Σε δύο από πρόσφατα άρθρα έγραψα για την πλάνη της σταθερής άποψης και για το αν τελικά αλλάζουμε ή αποκαλυπτόμαστε καθώς κυλούν τα χρόνια. Ο καμβάς επάνω στον οποίον γράφτηκαν δεν είναι άλλος, από τη διαδικασία της αλλαγής.

Μία διαδικασία η οποία ενώ είναι η μοναδική σταθερά της ζωής μας, εντούτοις ο περισσότερος κόσμος τη φοβάται, ενώ κάποιοι μάλιστα την εχθρεύονται! Τι θα μπορούσε να ειναι αυτός όμως που κάνει την τόσο ευεργετική αυτή διαδικασία, τόσο τρομακτική?

Πονά τελικά η ίδια η αλλαγή ή τα εκτιμώμενα αποτελέσματα της στη ζωή μας?

Πριν από αρκετά χρόνια όταν βρισκόμουν μπροστά σε μία αλλαγή, είτε μικρή είτε μεγάλη, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς ο μηχανισμός είναι ο ίδιος, σκεφτόμουν συνεχώς τι θα χάσω αν αλλάξω. Στην σπάνια περίπτωση που δεν έβρισκα κάτι για να χάσω και όλα έδειχναν ότι δεν είχα  δικαιολογία για να μην προχωρήσω σε αυτή, την σκυτάλη έπαιρναν  οι σκέψεις και οι εκτιμήσεις για το αν θα τα καταφέρω.

Εκεί το αποτέλεσμα ήταν στανταράκι και το σαμποτάζ σίγουρο διότι εκείνη την περίοδο δεν πίστευα καθόλου στον εαυτό μου… και ο εσωτερικός σαμποτέρ, το γνώριζε. Μέσα σε λίγα λεπτά, το μυαλό μου είχε φτιάξει μία ιστορία-καταδίκη για το τελικό αποτέλεσμα και αν και στην πορεία αναδυόταν και κάτι που θα έχανα αν προχωρούσα την αλλαγή, που το είχα ξεχάσει πριν… το γλυκό έδενε! Είχα πετύχει αυτό που πραγματικά ήθελα μέσα μου!

Διότι μπορεί να έλεγα ότι ήθελα να αλλάξω αλλά, μέσα μου βαθιά δεν το πίστευα και μαντέψτε πιό από τα δύο τελικά επικρατούσε… και δωστου δράμα!

Στην πράξη λοιπόν, κατανοώντας εν μέρει τον παραπάνω μηχανισμό, έκανα στο εαυτό  μου δύο ερωτησεις κλειδιά:

Πως ξέρεις ότι δεν μπορείς?

Πως γίνεται όταν μπορείς?

Η πρώτη απευθύνεται κατά βάση στον εγκέφαλο του κεφαλιού μου, να βάλει στο παιχνίδι μερικά απτά στοιχεία από αντίστοιχες περιπτώσεις που τα κατάφερα ή από χαρακτηριστικά του χαρακτήρα μου που είναι θετικά για αυτή την αλλαγή και να αρχίσει το visualization του επιθυμητού αποτελέσματος, ενώ η δεύτερη δίνει το έναυσμα στο εγκέφαλο του εντέρου να αναλάβει δράση για να αναπαράγει το επιθυμητό αποτελέσμα που πριν λίγο έγινε visualized.

Πονά τελικά πιο πολύ η αλλαγή ή η αντίσταση σε αυτή?

Μία ερώτηση που από μόνη της είναι ικανή να προκαλέσει κύματα συνειδητοποιήσεων! Μήπως τελικά αυτό το οποίο κάνει την αλλαγή τόσο φοβερή και τρομερή δεν είναι η ίδια αυτή καθ’ αυτή, αλλά το να αντιστεκόμαστε σε κάτι που είναι αναπόφευκτό?

Η Virginia Satir στο μοντέλο της για τη Αλλαγή, περιγράφει την αντίσταση σε αυτή και τον πόνο που προκαλείται ως αναπόσπαστο μέρος αυτής.

Ενώ ζούμε τη ζωή μας αμέριμνοι, συμβαίνει κάτι και αλλάζει τα πάντα! Στην αρχή υπάρχει άρνηση της νέας αυτής κατάστασης και αντίσταση σε αυτή κάτι που μας οδηγεί στο χάος! Στη συνέχεια αρχίζουν να εμφανίζονται ιδέες σαν κουκκίδες για το πώς θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τα νέα δεδομένα της ζωής μας και όταν αυτές πληθύνουν, τότε περνάμε μία γραμμή από αυτές που τις ενώνει και έχουμε μπροστά μας μία λύση. Τέλος η λύση αυτή ενσωματώνεται μέσα μας και όταν η ενσωμάτωση αυτή ολοκληρωθεί, συνέχίζουμε να ζούμε τη ζωή μας με σταθερότητα στα νέα δεδομένα που διαμορφώθηκαν! Φυσικά μέχρι το επόμενο γεγονός που θα μας στείλει σε μία νέα αντίστοιχη διαδικασία κ.ο.κ.

‘Εχετε δοκιμάσει ποτέ να αντισταθείτε σε μία φυσική διαδικασία του οργανισμού σας? Ποιά είναι τα αποτελέσματα της αντίστασης αυτής? Ενόχληση που γίνεται όλο και πιο έντονη, πόνος κλιμακούμενος μέχρι και απώλεια ζωής!

Η αλλαγή είναι αναπόφευκτη στη ζωή μας. Από τη μέρα που γεννιόμαστε μέχρι και την ημέρα που αφήνουμε την τελευταία μας πνοή, αλλάζουμε διότι δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά.

Πως γίνεται όταν αγκαλιάζουμε την αλλαγή, όταν αγκαλιάζουμε τη φύση μας, όταν αγκαλιάζουμε τον εαυτό μας και τις ανάγκες του?

the pain of change

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑