Ο λάκκος της φάβας …& η κριτική σκέψη…

Η κυρία στο απέναντι πεζοδρόμιο μιλώντας στις φίλες της ,ήταν κατηγορηματική…

«…τα παιδιά χωρίς κανόνες από το σπίτι τους, μεγαλώνοντας θα καταλήξουν απείθαρχα, στο δρόμο και δίχως μέλλον…»

Χαμογέλασα λίγο και συνέχισα τον δρόμο μου σπρώχνοντας το καρότσι του Μάξιμου, απολαμβάνοντας την ηλιόλουστη χειμωνιάτικη ημέρα μαζί με τη Νίκη.

Ήταν μόλις μερικές βδομάδες πρίν, όταν και παρεβρέθηκα σε ένα 2ήμερο Workshop που προβλήθηκε στις σελίδες του Sensory-Explorer, όπου ο εισηγητής του, μιλώντας για το πως στη γλώσσα που χρησιμοποιούμε καθημερινά, αποτυπώνονται οι περιορισμοί και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας, μοιραία έφτασε και στη αγάπη των ανθρώπων να φτιάχνουν αυθαίρετους κανόνες! Και σαν να μην έφτανε αυτό, να κάνουν τα αδύνατα δυνατά για τους επιβάλλουν στους άλλους!

Από τη στιγμή που ο μαιευτήρας μας χτυπά στην πλάτη για να πάρουμε εκείνη την πρώτη ανάσα και να ακουστεί το κλάμα μας για πρώτη φορά σε αυτή τη Γη, προγραμματιζόμαστε ακατάπαυστα! Οι γονείς στην προσπάθεια τους να γαλουχήσουν τα παιδιά τους και παντοτε με καλή πρόθεση, εφεύρουν κανόνες οι οποίοι όμως κρύβουν ένα πολύ μεγάλο λάκκο… είναι απλά κάποιοι κανόνες που δεν έχουν στις περισσότερες των περιπτώσεων, κάποιο μέτρο σύγκρισης ή έστω τα επιχειρήματα στα οποία αυτοί στηρίζονται!

Πόσοι έχετε ακούσει την φράση : » Ισχύει γιατί το λέω εγώ!» Η συνέχεια της φράσης που ποτέ δεν εκφράζεται είναι «…και δεν έχω κανένα επιχείρημα ή ιδέα πως προέκυψε!»

Οκ! Είναι συχνό και που είναι το κακό με αυτό. Κάθε γονιός που ενδιαφέρεται για το παιδί του έχει το δικαίωμα να να βάλει τους κανόνες του ως ενήλικος κλπ κλπ.

Μαζί σας…το πρόβλημα είναι πιο βαθύ καθώς δεν είναι το περιεχόμενο των κανόνων, αλλά το γεγονός ότι κάποιος μαθαίνει να ακολουθεί αυθαίρετους κανόνες, δίχως συμπαγή επιχειρηματολογία! Η πρακτική αυτή είναι το καθοριστικό βήμα για τη δημιουργία πολιτών που χειραγωγούνται πανεύκολα από τα Media, το κράτος και κάθε ένα επιτήδιο που γνωρίζει το παιχνίδι αυτό! Την επόμενη φορά που θα έχετε τη διάθεση να αναρωτηθείτε: «…μα πώς είναι δυνατόν οι Έλληνες να είναι τόσο ανεγκέφαλοι που ψηφίζουν συνέχεια και συνέχεια, πολιτικούς που τους κοροιδεύουν… βάλτε και τα παραπάνω στην εξίσωση.

Άραγε ένας άνθρωπος που από μικρή ηλικία διδάσκεται να ακολουθεί τυφλά κανόνες δίχως τεκμηρίωση, πως θα αντιδράσει όταν του υποσχεθούν κάτι λαμπερό και επιθυμητό? Η έλξη θα είναι αυτόματη….

Δείτε τί γίνεται τώρα τις γιορτές με το περίφημο γιορτινό τραπέζι? Ο κανόνας ποιός είναι? Κάτι σε μαμα, γιαγιά, παππού, μπαμπά, να λέει κάτι σε φάε αν με αγαπάς, έλα τώρα είναι γιορτές θα μας προσβάλλεις αν δε φάς. Και έτσι δημιουργείται ένας κανόνας που στη βάση του λέει:

Φαγητό = αγάπη,

πολύ φαγητό= πολύ αγάπη

Το θέμα όμως είναι τελικά πόσοι από εμάς μπορούν να κάνουν την παρακάτω ερώτηση σε αυτά τα αγαπημενα τους πρόσωπα:

«…πόσο πρέπει να φάω για να καταλάβεις ότι σε αγαπώ?»

Όμως υπάρχει και συνέχεια! Τα παιδιά αυτά μεγαλώνουν και κάνουν οικογένειες και όπως είναι φυσιολογικό, αναπαράγουν στη νεα τους οικογένεια ότι διδάχθηκαν ως παιδιά….

Οι παραπάνω άγγραφοι κανόνες είναι αμέτρητοι και είναι με τη μορφή πεποιθήσεων οι οποίες είναι εντελώς αστήριχτες αλλά καθοδηγούν τυφλά πολλές φορές όλους μας.

Η κριτική σκέψη και η ικανότητα της δημιουργικής αμφισβήτησης είναι δύο από τα σπουδαιότερα δώρα που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας!

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑