Ο Μπομπιρας & η Βροχή …

Ο Μπόμπιρας & η Βροχή…

Έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου κοντά στη φύση. Σχεδόν 35 χρόνια μέσα στη θάλασσα και υγιείς δόσεις όμως και βουνού. Βρέθηκα τόσο κοντά τους που σχεδόν με όρισαν ως ταυτότητα για όλα αυτά τα χρόνια και επισκίασαν κάθε άλλο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς μου για όλα αυτά τα χρόνια.

Ώσπου μία ημέρα, για την ακρίβεια ένα καυτό καλοκαιρινό μεσημέρι ενός Ιουλίου πριν από μερικά χρόνια αποφάσισα έτσι απλά να διακόψω κάθε μα κάθε επαφή. Τόσο απλά. Θες ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή ήμουν έτοιμος για μία τόσο πυρηνική προσωπική αλλαγή… θες ότι όλα τα υπόλοιπα σπουδαία που ένιωθα ότι είχα μέσα άρχισαν να διεκδικούν το δικαίωμά τους στην έκφραση… θες ότι εδώ και καιρό είχα αρχίσει να ψιλιάζομαι ότι όλο αυτό εξυπηρετούσε τις προσδοκίες των άλλων από εμένα και όχι τα δικά μου «θέλω»… θες όλα αυτά και κανένα… ένα ήταν το γεγονός ότι μία μεγάλη εσωτερική απόφαση είχε ληφθεί… και οι συνέπειες τις θα ήταν συνταρακτικές, όπως και να το δει κάποιος!

 

Τώρα που δεν ήμουν αυτό νόμιζα ότι ήμουν, θα μπορούσα στη θέση του να γίνω κάτι άλλο που θα ήθελα να είμαι!

 

Πρώτη συνειδητοποίηση που με συντάραξε ήταν ότι το περιβάλλον που τόσα χρόνια κατέκρινε κάθε ασχολία μου με τη φύση … όπως θα φανταστήκατε συνέχισε να κατακρίνει και αυτή την απόφαση… «μα γιατί βρε παιδάκι μου, τρώγαμε και κάνα ψάρι που και που…», είπε η θεία που μοιρολογούσε κάθε φορά που έβγαινα στη θάλασσα ότι ήταν επικίνδυνα γιατί ένας γνωστός του άντρα της αδελφής της είχε πει ότι ένας γνωστός του άντρα της αδελφής του είχε χαθεί στη θάλασσα.

Τα πρώτα χρόνια πέρασαν ευχάριστα καθώς όλα όσα αποκαλύφθηκαν μέσα μου, όταν η μεγάλη μου ταυτότητα κατέρρευσε με πάταγο, ήταν καταπληκτικά…σχεδόν απίστευτα! Για δες που τώρα θα μπορούσα να πετύχω και εγώ όλα εκείνα που τόσο καιρό θαύμαζα σε άλλους, αλλά πίστευα ότι μπορούσα να τα έχω γιατί δεν ήμουν… Τώρα που δεν ήμουν αυτό νόμιζα ότι ήμουν, θα μπορούσα στη θέση του να γίνω κάτι άλλο που θα ήθελα να είμαι!

Όμως μαζί με το γκρέμισμα αυτής της ταυτότητας είχα απωλέσει κάτι που δεν μπορούσα ποτέ να το φανταστώ ότι υπήρχε, πόσο μάλλον να το δω στην πράξη σε εμένα… την ικανότητα να νιώθω και κυρίως ότι αυτή η ικανότητα ήταν αν θες μία θύρα, ένας δίαυλος ανάμεσα στο έξω και το μέσα μου… για την ακρίβεια 5 θύρες, μία για κάθε αίσθηση όπου αν κάποιος καταφέρει και τις ανοίξει διάπλατα, η ανθρώπινη εμπειρία όπως τη γνωρίζει και τη βιώνει ο σύγχρονος τσιμεντάνθρωπος, αλλάζει για πάντα!

Τώρα βρισκόμαστε έξω με τον γιό μου τον Μάξιμο και ήδη οι πρώτες χοντρές ψιχάλες της βροχής έχουν αρχίσει να φαντάζουν απειλητικές. Ο τσιμεντάνθρωπος μέσα μου έχει αρχίσει ήδη να νιώθει τρομοκρατημένος ( ένα συναίσθημα από την μόνη ομάδα συναισθημάτων που του επιτρέπεται να νιώθει και αυτό καλλιεργείται συστηματικά).

«Πως είναι δυνατόν να γίνεται αυτό… είναι αδιανόητο! Τι τα θέλεις εσύ αυτά τα πράγματα… αντί να είσαι στη ζέστη του καλοριφέρ με ένα ετοιματζίδικο φαγητό στο πιάτο σου, είσαι εδώ που βρέχεσαι και κρυώνεις? Βάλε γρήγορα την κουκούλα σου και προστάτευσε ως σωστός πατέρας το παιδί σου από αυτά τα κακά συναισθήματα και εμπειρίες, μην και κρυώσει και τρέχεις…!» έλεγε η γνωστή χειμαρρώδης φωνή μέσα μου!

Κάνοντας μία κίνηση υπακοής σε αυτή τη φωνή άπλωσα το χέρι μου και έβαλα την κουκούλα μου για να «προστατευτώ» από τη βροχή. Στη συνέχεια έκανα την ίδια κίνηση και προς το γιό μου ως σωστός πατέρας… και εκεί το Αιώνιο Παιδί με το καθάριο βλέμμα με δίκασε ισόβια…

 

«…όχι μπαμπά είναι ωραία η βροχή έτσι όπως πέφτει στο κεφάλι μου, έχει πλάκα, βγάλε και συ την κουκούλα σου!»

Αυτές οι απλές λεξούλες και κυρίως το ώριμο και συνειδητοποιημένο βλέμμα και χαμόγελο του ήταν μία από τις πιο λυτρωτικές καταδίκες! Ο Μπόμπιρας & η Βροχή είχαν μία πολύ ιδιαίτερη σχέση που ενώ δεν την καταλαβαίνω εκείνη τη στιγμή από την άλλη… μου ήταν τόσο γνώριμη…!

Τον φαντάστηκα να μου λέει τα παρακάτω, αλλά δεν είμαι και σίγουρος ότι τα φαντάστηκα γιατί ίσως πολλά χρόνια πίσω να τα είχα πει και εγώ πριν προγραμματιστώ…

«Μπαμπάκα , καταδικάζεσαι να νιώθεις κάθε μέρα όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή σου μέσα από τις 5 αισθήσεις και αν έχεις ξεχάσεις πως αυτό γίνεται , μην ανησυχείς θα σου το μάθω ξανά εγώ που το ξέρω …ξέρεις αυτή είναι η σούπερ δύναμή μου! Όπως ο Superman πετάει και ο Spiderman βγάζει ιστούς από τα χέρια του εγώ νιώθω τα πάντα γύρω μου δυνατά και όταν το κάνω γελάω και το ευχαριστιέμαι με την ψυχή μου… έλα τώρα να χοροπηδήσουμε σαν την Πέππα σε μία λακκούβα…»

Γράφοντας για το αρχέτυπο του Αιώνιου Παιδιού στο The End Concept αλλά και στο in progress βιβλίο μου, πίστευα ότι τα παιδιά είναι οι πραγματικά ώριμες συναισθηματικές ψυχές που όμως είναι παγιδευμένες σε ανώριμα σώματα και κατά κάποιο τρόπο οι πορείες ψυχής και σώματος είναι αντίθετες μέχρι να έρθει ( αν έρθει) μια στιγμή στη ζωή μας στην οποία πηγαίνουμε πίσω σε εκείνη ακριβώς τη στιγμή που αποφασίσαμε να μην νοιώθουμε και το αλλάζουμε! Τότε με ένα μαγικό τρόπο το conditioning ή προγραμματισμός που έχουμε υποστεί καταρρέει και μένουμε ακάλυπτοι μπροστά στο μεγαλείο της ζωής , γυμνοί αλλά όχι απροστάτευτοι, γιατί όταν οι εσωτερικές μας πληγές γιατρευτούν , τότε αυτές γίνονται η ασπίδα μας, μία ασπίδα απείρως καλύτερα από τα φτιασιδωμένα «ψυχικά ενδύματα» -πανοπλίες που φορούσαμε έως εκείνη τη στιγμή… και ξέρετε γιατί επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση ερεθισμάτων από το περιβάλλον προς τα μέσα και εμπειριών προς τα έξω και αυτό είναι μαγεία! Μία μαγεία που ο σύγχρονος τρόπος  ζωής, οι προσδοκίες, ο κοινωνικός και οικογενειακός προγραμματισμός έχουν στερήσει στην συντριπτική πλειοψηφία, μία πλειοψηφία τόσο συντριπτική που ο αληθινά ελεύθερος άνθρωπος παρομοιάζεται με τρελό…!

Γιατί κάποιος άραγε να προτιμά να κρυώνει, να ιδρώνει και να μοχθεί, αντί να απολαμβάνει συνεχώς τη ζέστη, το πλαστικό φαγητό και την άνεση? Τρέλα σκέτη!

Είμαι ακόμα έξω σε εκείνο το παγκάκι, αφού πετάχτηκα στο σπίτι και έφερα ένα τετράδιο για να γράψω τις σκέψεις μου ( και όχι το Laptop…) και ενώ σχεδόν έχω τελειώσει το κείμενο αυτό, ο Μαξιμος είναι λούτσα αλλά χαρούμενος ως το τελευταίο κύτταρο, ενώ εγώ δεν έπαθα τελικά τίποτα εκτος από το ότι θυμήθηκα πως ήταν τότε που ήμουν πραγματικά ώριμος ως ψυχή…

 

Παναγιώτης

 

Περισσότερα άρθρα μου εδώ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑