Κάποιες μέρες όταν δεν φυσά καθόλου…

του Παναγιώτη Μουτσάκη

 

ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΦΥΣΑ ΚΑΘΟΛΟΥ στα χωράφια καίνε ξερόχορτα και μυρίζει σπουδαία. Και το υγρό χώμα θα μυρίζει.Τη νύχτα ακούγονται γρύλοι, ο γκιώνης κι η κουκουβάγια. Αν εισαι τυχερός το αυτί σου μπορεί να πιάσει κελαηδισμό αηδονιού στα τέλη της Άνοιξης.
Το χειμώνα που θα χιονίζει, η σιωπή πέφτει βαθύτερη και τα πόδια των πουλιών θ΄αφήνουν χιλιάδες σταυρουδάκια στο στρωμένο χιόνι… Μα κάτεχε, εγώ περιμένω την άνοιξη για να φυτέψω δυόσμο,ρίγανη,βασιλικό και πετούνιες. Μέχρι τότε θα της διαβάζω απ το βιβλίο που ατελείωτα γράφω. Θα μαζέψω ξύλα για το τζάκι και θα ψήσουμε κάστανα και ρεβύθια στη χόβολη. Θα της αγοράσω και ενα χρωματιστό πουλόβερ και μια χοντρή ζακέτα.
Ο χειμωνιάτικος ουρανός είναι καθαρός και γυάλινος. Καθρέφτης που καθρεφτίζει το κόσμο ανάστροφα. Θα κάθομαι στο μικρό μπαλκόνι στο κουκούλι, θα βάλω το πανωφόρι μου γιατί πάντα μου φωνάζει και θα της διαβάζω τους στίχους του Χιλιανού ποιητή που αγαπώ.
Ο ουρανός με αναστατώνει. Ο Χειμωνιάτικος ουρανός ακόμη περισσότερο. Λες κι ένα μυστικό ρυάκι της ψυχής μου, μαύρη γυαλιστερή κλωστή, πηγάζει απο κει πέρα και με συνδέει. Τον κοιτώ και χάνομαι απο νοσταλγία. Σα να επιστρέφω. Με κοιτάει και χάνεται απο Έρωτα. Σαν να επιστρέφει. Κάποιες μέρες που δε φυσά καθόλου…
(Π.Μ)

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑