Η δική μου Αθήνα… παραμονές Χριστουγέννων 2019!

Η δική μου Αθήνα… παραμονές Χριστουγέννων 2019!

Για πολλούς η Αθήνα είναι μια άσχημη …επιθετική μεγαλούπολη… Μια πόλη που μέσα της κοιμούνται θαύματα , θεριά και όνειρα… Για μένα η Αθήνα είναι ο τόπος μου, το δωμάτιό μου, το μπαλκόνι μου και κυρίως τα δέντρα και οι πλατείες της γειτονιάς μου.
ΆΝοιξα τα μάτια μου και αντίκρισα τσιμέντο …εκεί που οι νησιώτες ή οι βουνίσιοι αντικρίζουν αλμύρα και οξυγόνο. Άνοιξα τα χέρια μου και χάιδεψα το πρώτο μεγάλο δέντρο κάτω από το σπίτι μου. Τα πρωινά που δεν είχαμε σχολείο ξυπνούσα νωρίς και έτρεχα με φόρα στο σαλόνι για να δω τον ήλιο να βγαίνει… Πολλά χρόνια αργότερα έκανα το ίδιο στο σπίτι μου στη Ρόδο. Εκεί έτρεχα να δω πώς είναι η θάλασσα… Ήλιο είχε σχεδόν πάντα στο νησί.
Σήμερα, βρίσκομαι πια στην Αθήνα για λόγους Χριστουγέννων… Τα Χριστούγεννα είναι πάντα μια καλή αφορμή για να έρθεις στην Αθήνα. Αυτό για έναν μην Αθηναίο. Για μένα που ανασαίνω τσιμέντο και καυσαέριο και κλαίω από συγκίνηση, τα Χριστούγεννα είναι η ίδια η Αθήνα μου. Στολισμένη… γιορτινή… απαντοχή ερωτική η πόλη μου και ας φοβάμαι να κυκλοφορήσω μέχρι αργά τη νύχτα. Απέκτησα με τον καιρό το σύνδρομο του επαρχιώτη…
Υπάρχουν πρωινά που ακούω την πόλη να βρυχάται στο ξύπνημα της …. Είμαι τόσο εξοικειωμένη με τους μηχανικούς θορύβους της πόλης, που σχεδόν με νανουρίζουν… Όταν ξυπναει η πόλη εγώ πηγαίνω για ύπνο ασφαλής.
Επιστρέφω σιγά σιγά… Σε μια πόλη που δεν είναι η ίδια με εκείνη που άφησα στα 14 μου χρόνια… Επιστρέφω σε μια κίνηση που το σώμα μου πρέπει να την μάθει ξανά… Όταν έχεις αποχωριστεί την πόλη σου , το σπίτι σου το πατρικό και τους αγαπημένους σου ανθρώπους… λογικά τίποτα δεν μπορεί να σε καταβάλει …να σε νικήσει σε «σκοτώσει»! Τίποτα! Μόνο ένα πράγμα μπορεί να σε κάνει σάντουιτς καταπιεσμένων επιθυμιών …το να μην χωράς πουθενά …Ούτε εδώ , ούτε εκεί… Το έζησα αυτό το πικρό σάντουιτς για πάρα πολλά χρόνια…32 χρόνια παρακαλώ! 32 χρόνια εξόριστη και αυτοεξόριστη…
Γιγάντωσε η μνήμη μέσα μου και θυμάμαι το «Τότε μου» με γεύσεις, αρώματα, ποδήλατα και γέλια και χεράκια παιδικά… Θυμάμαι που με έστελνε η γιαγιά μου στον φούρνο να φέρω το ξεροψημένο μπριάμ του καλοκαιριού… Θυμάμαι την υπέροχη τυρόπιτα της Πωλίνας …. «Ζαχαροπλαστειον η Πωλίνα»! Σήμερα βρίσκεται ένα ωραιότατο εστιατόριο εκεί που κάποτε πουλούσε η Πωλίνα. Θυμάμαι το χαμόγελο του ιδιοκτήτη και πατέρα της Πωλίνας…
Θυμάμαι τα αγόρια της γειτονιάς, με τα οποία τσακωνόμουν από μικρή συστηματικά… κάθε απόγευμα σχεδόν! Από τότε αγαπούσα τα αγόρια με λάθος τρόπο… Θυμάμαι τον κυρ-Φώτη τον ποδηλατά… που μού λεγε : «Χαρούλα πώς θα σε παντρέψουμε, που τρως με χτυπήματα τα γόνατα σου;;; Οι άντρες κοιτούν πρώτα τα πόδια μιας γυναίκας… Και ορκίστηκα να κρύβω τα πόδια μου έκτοτε …για να μην παντρευτώ ! Για να μην ποθήσω! Για να μην υπακούσω στην σεξιστική νόρμα των αντρών!». Τελικά, Παντρεύτηκα κυρ- Φώτη, και ας μην ζεις πια να το δεις… Έκαμα και δυο παίδαρους… Κανένας δεν ξεφεύγει από τις νόρμες των ανθρώπων και της καρδιάς…
Θυμάμαι τέτοια εποχή , παραμονές Χριστουγέννων, ήμουν σε μεγάλη έξαψη… Έπαιρνα τη μελόντικα και τους φίλους μου και πηγαίναμε για Κάλαντα! Έκανα πρόβες όλη την προηγούμενη εβδομάδα , φόρτωνα τα διαβάσματα μου στον κόκορα, για να παίξω τέλεια τα Κάλαντα… για να κερδίσουμε τις εντυπώσεις και τα περισσότερα χρήματα στη γειτονιά! Ήταν η πρώτη φορά που θα πηγαίναμε και σε άλλες γειτονιές… άλλες τις μολογούσαμε , άλλες όχι. Σε κανέναν δεν λέγαμε πού πάμε… Και ξεκινούσαμε πρωί… να προλάβουμε …πριν κουραστούν να δίνουν κέρματα οι ιδιοκτήτες των σπιτιών… Τρώγαμε και τις απογοητεύσεις μας… Αντί για κέρμα , μας διναν χάρισμα …ένα καρύδι, έναν κουραμπιέ… Καλό ήταν και αυτό, γιατί μας είχε κόψει λόρδα με τόση τρεχάλα…
Η δική μου Αθήνα ζει μέσα μου κάθε μέρα και κάθε Χριστούγεννα… Η δική μου Αθήνα είναι σαν εκείνο το τραγούδι του Νταλάρα… «Θυμίζεις Αθήνα γυναίκα που κλαίει γιατί δεν σε θέλει κανείς… Αθήνα , Αθήνα, πεθαίνω μαζί σου …πεθαίνεις μαζί μου και ΕΣΥ…
Σήμερα , ημέρα Πέμπτη, 19/12/2019….
ΑΘΗΝΑ ΖΕΙς! ΑΘΗΝΑ ΖΕΙς ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΓΛΥΚΟ Της ΝΙΟΤΗς ΜΟΥ…ΣΑΝ ΘΥΜΑΡΙ Της ΜΝΗΜΗς ΜΟΥ…ΖΕΙς, ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΠΟΛΗ , ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΑΛΆΤΙ ΤΗΣ ΖΩΉς ΜΟΥ!
ΕΠΙΤΕΛΟΥς ΕΝΩΘΗΚΑΝΕ ΤΑ ΔΥΟ ΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ…ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ…ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΑΠΕΙΝΟ ΜΟΥ ΚΑΥΣΑΕΡΙΟ…ΚΑΙ ΤΣΙΜΕΝΤΟ ΚΑΙ ΦΑΓΩΜΕΝΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ…ΚΑΙ Ο ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΘΕ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ…!!!

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑