Mind the gap… ή αλλιώς προσοχή στο κενό!

Mind the gap. Ή αλλιώς, Προσοχή στο κενό!

Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι έχετε ακούσει κάποτε αυτή την οδηγία. «Προσοχή στο κενό». Όταν αναφέρεται σε κενά, λακκούβες, ή σε κάποια σημεία που αν δεν προσέξουμε, μπορεί να χτυπήσουμε, ή να πάθουμε κάποιο ατύχημα, τότε καλώς ακούγεται και καλώς μας εφιστά την προσοχή.
Τι γίνεται όμως με το κενό που μπορεί να υπάρχει μέσα μας; Είναι κάτι που πρέπει να το προσέξουμε και πώς; το νιώθουν όλοι; Όσοι το νιώθουν, πώς το διαχειρίζονται; Τι θα γίνει αν πέσουμε μέσα;
Τα ερωτήματα είναι πολλά και αν ήδη σας περνούν από το μυαλό, αυτό σημαίνει πως έστω και μια φορά, αντιληφθήκατε κάποιο κενό στη ζωή σας.
Στο άρθρο αυτό θα καταλήξουμε να προσεγγίσουμε το κενό διαφορετικά και να δούμε την χρησιμότητα του. Όμως πριν φτάσουμε εκεί, ας δούμε πόσο παρεξηγημένο είναι.
«Μα τα έχω όλα! Είμαι καλά, έχω την δουλειά μου, την σχέση μου, κι όμως κάτι μου λείπει. Και δεν ξέρω και τι!»
Αυτή η συνθήκη συμβαίνει σε πολλούς. Λίγοι όμως το αντιλαμβάνονται έτσι καθαρά, και ακόμα πιο λίγοι το ομολογούν. Είναι σαν να μην επιτρέπεται να υπάρχει αυτό το κενό, την στιγμή που όλα μοιάζουν τακτοποιημένα. Αυτή είναι η πρώτη παρεξήγηση, που λέει πως όταν σε κάποιους τομείς της ζωής μας υπάρχει μια τάξη, δεν χωράει κανένα κενό. Συχνά μάλιστα, τα άτομα που νιώθουν να τους λείπει κάτι, βασανίζονται από ενοχές, γιατί η «τετράγωνη λογική» δεν μπορεί αυτό να το χωρέσει. Μάλιστα η γλώσσα μας, αποτυπώνει πολύ ωραία αυτή την κοινωνική εντολή μέσα από την φράση «κλαίνε οι χήρες, κλαίνε και οι παντρεμένες». Έλα όμως που όλοι έχουμε δικαίωμα στο δάκρυ!
Η δεύτερη παρεξήγηση είναι αυτή που υποστηρίζει πως άπαξ και νιώθει κάποιος κενό, κάτι δεν πάει καλά στην ζωή του και δεν το αναγνωρίζει. Και αρχίζουμε τα πορίσματα. Η σχέση θα φταίει. Όχι η δουλειά που είναι μακριά, οι παρέες και δεν ξέρω και τι άλλο. Και βέβαια αυτό μπορεί να είναι μια αλήθεια. Η παρεξήγηση όμως έγκειται στο ότι εκλαμβάνεται ως η μοναδική αλήθεια και ψάχνουμε για ενόχους, την στιγμή που το άτομο που νιώθει αυτό το κενό, δεν εντοπίζει και δεν το συνδέει με τίποτα συγκεκριμένο.
Στην επόμενη παρεξήγηση, όλο το φως στρέφεται σε αυτό που εμφανώς δεν υπάρχει στην ζωή μας και πάλι το πεδίο ερμηνείας μας γίνεται μονοδιάστατο. «Νιώθω κενό γιατί δεν έχω σχέση /δουλειά /παρέα/ αυτοκίνητο /γόβες στιλέτο. Και έτσι, πολύ εύκολα μπαίνουμε σε μια συνθήκη, όπου επενδύουμε πολλή ενέργεια και έντονη παρόρμηση, ώστε να γεμίσουμε αυτό το κενό. Με ρούχα, παπούτσια, δραστηριότητες, φαγητό, θόρυβο, ό,τι υπάρχει και μας αποσπά προσωρινά την προσοχή από την ηχώ του κενού.
Απέλπιδες προσπάθειες. Το κενό δεν γεμίζει.
Μήπως όμως δεν χρειάζεται να γεμίσει; Ας το δούμε λίγο αλλιώς.
Για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε τον διαφορετικό ρόλο του κενού στην ζωή μας, η πρώτη μεγάλη ανατροπή που χρειάζεται να κάνουμε, είναι να αφαιρέσουμε το «αρνητικό πρόσημο» που σχεδόν αυτόματα το συνοδεύει. Έτσι το κενό μπορεί να μείνει ουδέτερο, μπορεί όμως να πάρει και θετικό πρόσημο.
Αλλάζοντας όχι μόνο το πρόσημο, αλλά και την σκοπιά από την οποία το εξετάζουμε, ξεκινάμε από το απλό και εύκολο ερώτημα. Τι είναι το κενό; Ο ορισμός του και μόνο, μας αποκαλύπτει πολλά. Είναι ένας άδειος, ένας ελεύθερος χώρος. Ήδη αρχίζει και ακούγεται πιο ωραίο, έτσι; Ένας χώρος που ίσως υπήρχε, αλλά να μην τον είχαμε αντιληφθεί, ή ένας χώρος που δημιουργήθηκε, γιατί προηγήθηκε κάποιο καλό ξεκαθάρισμα, ή ένα σημαντικό κλείσιμο. Και έτσι έχουμε ξανά χώρο μέσα μας.
Το σημαντικό είναι να αποφασίσουμε πώς θα τον αξιοποιήσουμε αυτό τον χώρο και η απόφαση είναι άμεσα συνδεδεμένη με το πρόσημο που του έχουμε αποδώσει, όπως αναφέραμε και πριν. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε, ορίζει όλη μας την στάση.
Όταν ξεκινάμε από την βάση ότι «κάτι πάει στραβά, πρέπει να το βρω και να το φτιάξω, να κλείσω το κενό γιατί δεν είναι και πολύ λογικό να νιώθω έτσι», τότε η προσοχή και η αναζήτηση μας στρέφονται μονομερώς σε ό,τι μπορεί να είναι, ή να φαντάζει «αρνητικό» και η συμπεριφορά μας να γίνεται καταναλωτική, ή και αυτοκαταστροφική. Και συνήθως αυτές οι πρακτικές, όπως καταλαβαίνετε, πέφτουν στο κενό.
Αν όμως θεωρήσουμε αυτό το εσωτερικό και απροσδιόριστο κενό, ως έναν «ελεύθερο χώρο» που έρχεται να μας δείξει ότι έχουμε προχωρήσει από αυτά που μας βάραιναν και έπιαναν πολύ χώρο μέσα μας και στην ζωή μας, τότε το αξιοποιούμε ως δείκτη της εξέλιξης μας. Και αφού έχουμε «χώρο» μέσα μας, μπορούμε να τον αξιοποιήσουμε και πάλι προς όφελος μας. Να εξελιχθούμε εσωτερικά και βαθιά, να ανακαλύψουμε και άλλες ωραίες πλευρές του εαυτού μας και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Συνήθως με διαφορετικό μέσο κάθε φορά, όπως η γυμναστική, μια επιμόρφωση, μια καλλιτεχνική ενασχόληση και με οποιαδήποτε δραστηριότητα θα νιώσουμε ότι συντονιζόμαστε σε σωματικό, συναισθηματικό και πνευματικό επίπεδο.
Κανένα εσωτερικό κενό δεν είναι ένας άδειος από νόημα χώρος. Ούτε έρχεται να μας επικρίνει και να μας γεμίσει ενοχές. Περιέχει πολύτιμες πληροφορίες για το που βρισκόμαστε και ενέργεια για να προχωρήσουμε ακόμα περισσότερο. Ας το ακούσουμε και σίγουρα θα βγούμε κερδισμένοι.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑