Μια στιγμή γύρω απ’ τον ήλιο

Όποια και όποιος έχει γενέθλια σήμερα να σηκώσει το χέρι του!

Εγώ! Εγώ!

Ναι, έχω γενέθλια σήμερα και γιορτάζω. Όχιιιιι μην πάει ο νους σας στα συνηθισμένα. Δεν προσθέτω κεράκια με αριθμούς στην τούρτα μου, γιατί κάποια στιγμή αποφάσισα να σταματήσω τον χρόνο.

Χρόνια τώρα δεν λένε οι επιστήμονες ότι ο χρόνος είναι μια κατασκευή; Ποια είμαι εγώ να τους αμφισβητήσω; Έτσι είπα λοιπόν, να χρησιμοποιώ τον χρόνο μόνο για να είμαι συνεπής στα ραντεβού μου και όχι για να γίνεται η τούρτα μου σουρωτήρι από τις τρύπες των κεριών.

Το επόμενο δεδομένο από την επιστήμη της φυσικής, (η φυσική πάντα μου άρεσε, την χημεία δεν την κατάλαβα ποτέ) έχει να κάνει με την κίνηση της γης.

Κάθε 365 ημέρες η γη ολοκληρώνει την τροχιά της γύρω από τον ήλιο. Για μένα λοιπόν, κάθε 7 Οκτωβρίου η γη μου κάνει την τιμή να ολοκληρώνει μια τροχιά. Να σας πω κάτι όμως; Νομίζω ότι ούτε αυτό είναι αληθές.

Πρώτον γιατί βασίζεται στην έννοια του χρόνου που, όπως λέγαμε και πριν, την έχουμε κατασκευάσει. Επίσης, κάποιες χρονιές, η γη χρειάζεται 365 μέρες για την τροχιά της, άλλες 366. Είδατε; Ούτε οι επιστήμονες δεν έχουν καταλήξει ακριβώς. Αν πιστεύουμε λοιπόν ότι το σύμπαν ακολουθεί πιστά τις δικές μας μετρήσεις, μάλλον είμαστε γελασμένοι.

Η αλήθεια είναι ότι μάλλον ποτέ δεν θα ξέρω ακριβώς, πότε η γη ολοκλήρωσε άλλη μια τροχιά γύρω από τον ήλιο, για να βασίσω με ακρίβεια κάπου την γιορτή των γενεθλίων μου.

Και αφού με τον χρόνο τα σπάσαμε, η αστροφυσική δεν είναι και πολύ αξιόπιστη, τι είναι τα γενέθλια τελικά;

Θα σας πω ένα μυστικό. Δικό μου, και ελπίζω να το κρατήσετε και εσείς μυστικό, γιατί για μένα είναι πολύτιμο.

Τα γενέθλια είναι μια υπενθύμιση. Ότι ήρθαμε στην γη και έχουμε ζωή. Μια ζωή που δεν είναι δεδομένη και δεν βρίσκεται στο μέλλον, ούτε έξω από μας.

Βρίσκεται σε κάθε χτύπο της καρδιάς μας, σε κάθε δάκρυ και σε κάθε χαρά. Σε όλες τις αγκαλιές, τα σ’ αγαπώ πολύ, τα ευχαριστώ και τα όχι μας. Σε κάθε ανατολή και σε κάθε ουράνιο τόξο. Σε κάθε τραγούδι και στο πέταγμα κάθε πεταλούδας. Στην θάλασσα, στην βροχή, στο Βόρειο Σέλας και στην βόλτα με κρύο. Σε κάθε τι που είμαστε εκεί με όλη μας την καρδιά και την αγάπη που ξεκινά και καταλήγει μέσα μας, αφού βέβαια κάνει τον γύρω του κόσμου.

Εγώ στην τούρτα μου πια βάζω πολλά κεράκια, για όλες αυτές τις στιγμές, για το φως που μου έδωσαν και το φως που άφησαν. Και καθόλου δεν με πειράζει που μετά μοιάζει με σκαμμένο τοπίο. Αλίμονο αν δεν έχουμε ρωγμές!

 

Το μπαούλο

 

“Θα πάρω ένα μπαούλο
όπως αυτά των πειρατών.
Ένα μπαούλο για θησαυρούς.
Μέσα του θα βάζω στιγμές.
Μικρές, μεγάλες, αιώνιες…
όλες πολύτιμες, όλες μοναδικές.
Θα τις φυλάω εκεί, να μην τις ακουμπάει, ούτε ο χρόνος, ούτε το μυαλό.
Θα πηγαίνω να κάθομαι δίπλα και θα βάζω τ αυτί μου στο καπάκι.
Θα τις ακούω να γελάνε, να τραγουδάνε, να χορεύουν, να κάνουν βουτιές, να ταξιδεύουν, να κλαίνε, να ερωτεύονται, να αγαπάνε, να αγκαλιαζονται, να γράφουν, να διαβάζουν…
Θα κλείνω τα μάτια, θα αγκαλιάζω το μπαούλο και θα ψιθυρίζω…
Σ ευχαριστώ ζωή, σ αγαπάω.”

Χ.Ζ.

 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑