Η Ανάσταση μιας Μελωδίας.

Γεννήθηκες για να φέρεις το δικό σου ήχο σ’ αυτόν τον κόσμο. Ένα μουσικό όργανο σπάνιας ομορφιάς και κατασκευής, που ήταν ταγμένο να χαρίσει την ξεχωριστή του μελωδία, να διδαχθεί από μελωδίες άλλων, να τις ενσωματώσει, να τις αλλάξει και να εξελιχθεί ακόμα περισσότερο, σε κάτι ανώτερο και θεϊκό.

Στις πρώτες σου νότες, αν και ακατέργαστες, οι γύρω σου ενθουσιάστηκαν! Χειροκρότησαν! Γιόρτασαν! Και περνώντας ο καιρός και νοιώθοντας όλη αυτή την αποδοχή γύρω σου άρχισες να δοκιμάζεις νέους ήχους, αυτούς που έβγαιναν από την καρδιά σου, αυτούς που ήταν πιο κοντά στο είναι σου.

Και τότε κάποιοι σου κούνησαν το δάχτυλο και σου είπαν ότι θα πρέπει να προσέχεις τι σκέφτεσαι και τι εκπέμπεις. Ότι δε θα πρέπει να προκαλείς. « Όχι όπως έμαθες! Όπως βρήκες!», σου είπαν συλλαβίζοντας τις λέξεις με νόημα.

Κι εσύ μαζεύτηκες. Έπεσες σε βαθύ συλλογισμό. Και σκέφτηκες ότι αν συνέχιζες να εκφράζεις αυτό που ήσουν, θα έχανες την αγάπη των σημαντικών άλλων. Aυτό που άκουσες από το περιβάλλον σου ήταν: «Οι άλλοι ξέρουν καλύτερα. Εσύ δεν ξέρεις! Εσύ δεν ξέρεις!» Kι αυτό που στην ουσία άκουσες βαθιά μέσα σου ήταν: «Οι άλλοι αξίζουν περισσότερο! Εσύ δεν αξίζεις!…»

Συρρικνώθηκες, καημένο μου. Έπρεπε, βλέπεις, να χωρέσεις στα κουτάκια των άλλων, αλλιώς θα έμενες μόνο σου. Και προτίμησες να χαμηλώσεις τη φωνή σου. Και σιγά σιγά να γίνει ψίθυρος.

Τώρα δεν ενοχλούσες. Τώρα είχες τους αγαπημένους σου ευχαριστημένους. Και γι’ αυτό θα έπρεπε να είσαι κι εσύ ευχαριστημένο. Τι κι αν κανείς πια δεν άκουγε τις ανάγκες σου; Τι κι αν πια είχες χάσει τη φωνή σου και σου είχε μείνει μόνο το κλάμα; Που κι αυτό ενοχλούσε κι έκανε χειρότερα τα πράγματα γιατί κανείς δε σε έπαιρνε στα σοβαρά;

Αδιέξοδο…

Το χάρισμα που είχες μέσα σου ανέκφραστο, είχε αρχίσει να σε πνίγει.

Ήξερες ότι όφειλες με κάθε θυσία να ξαναβρείς τη φωνή σου και τους ήχους της.

Το ένοιωθες! Στο φώναζε κάθε σου κύτταρο!

Ήξερες το χρέος που είχες απέναντι στη ζωή που σου χαρίστηκε. Ήσουν εδώ για ένα σκοπό!

Με το που το συνειδητοποίησες αυτό, μία δίνη συγχρονικών γεγονότων έφεραν το Σύμπαν ανάποδα! Λες και μια αόρατη αιθέρια εντολή δόθηκε και βρέθηκαν κοντά σου για να σε βοηθήσουν άνθρωποι, άγγελοι, δρόμοι, λύσεις, γνώση, ιδέες!…

Έκανες μια γερή βουτιά προς τα μέσα και ανέσυρες τον καλογυαλισμένο, αριστοτεχνικά κατασκευασμένο σου εαυτό. Τον ακούμπησες με προσοχή πάνω στα ξερά φύλλα και τον κοίταξες με δέος.

Θαμπώθηκες κι εσύ ο ίδιος όταν σε είδες!

Απίστευτο!

Πώς είχες ξεχάσει πόσο εκτυφλωτικό χρώμα είχες; Πώς δεν είχες προσέξει τα πανέμορφα, ξεχωριστά σου σκαλίσματα, το υπέροχο λούστρο σου, την τελειότητα σου; Την ξεχωριστή αίσθηση που έδινες σε όποιον κρατούσε με δεξιότητα την περίτεχνη λαβή σου; Πώς είχες ξεχάσει την τόση αγάπη και φροντίδα που σου είχε αφιερώσει ο Δημιουργός σου;

Άφησες διστακτικά το δοξάρι να κυλίσει πάνω στις χορδές. Δοκίμασες να παίξεις κάτι απλό, κάτι που δεν είχε ξεχαστεί από την εγκατάλειψη.  Ένα παιδικό τραγουδάκι ήχησε παντού στο δάσος του κόσμου και έτρεξε μακριά να αναγγείλει την Ανάσταση.

Κάθε Ανάσταση είναι μια γιορτή. Κάθε Ανάσταση τη νοιώθεις πρώτα μέσα σου. Κάθε Ανάσταση φέρνει ρίγη χαράς και δάκρυα στα μάτια. Δάκρυα κάθαρσης για να ξεπλυθεί το πριν, να φωτίσουν τα μάτια στο τώρα και να δουν τη λάμψη της αλήθειας.

Για να αφεθεί ο ήχος σου να κελαρύσει καθάριος και αυθεντικός. Να συναντηθεί και να συνδεθεί με άλλους όμορφους ήχους και μαζί να ανεβούν σε άλλη κλίμακα, σε άλλη διάσταση, να συνθέσουν νέες μελωδίες.

Τώρα είσαι εδώ. Έχεις θυμηθεί. Είσαι αφυπνισμένος. Είσαι συνειδητοποιημένος.
Ξέρεις ότι έχεις δρόμο μπροστά σου κι αυτό σε γεμίζει ενθουσιασμό και χαρά. Ο φόβος της εγκατάλειψης ή της προδοσίας δε σε τρομάζει πια γιατί βίωσες το φρικτό πόνο της αυτο-προδοσίας και της αυτο-εγκατάλειψης και τώρα ξέρεις ότι αυτό είναι πολύ πιο φοβερό.

Τώρα είσαι εδώ. Με εμπιστοσύνη. Ξέρεις ότι η ζωή σε αγαπά και σε στηρίζει. Ξέρεις ότι έχεις ένα υπέροχο έργο να δημιουργήσεις και να προσφέρεις στον κόσμο. Μένει να διαχειριστείς εκείνη η φωνή μέσα σου που ακόμα σου κουνά το δάχτυλο μερικές φορές.

Θα γίνει κι αυτό.

Φτάνει που σε βρήκες. Φτάνει που βρήκες ανθρώπους μέντορες και συνοδοιπόρους στην αναζήτηση σου.

Να θυμάσαι ότι είσαι εδώ για να προσφέρεις, να συνθέσεις, να συνυπάρξεις και να συν-δημιουργήσεις.

Το δάσος του κόσμου περιμένει να ακούσει τη δική σου, ξεχωριστή μελωδία! __________________

Ευχαριστώ τον Konstantinos Eleftheriadis που με ταξίδεψε με την εξαιρετική φωτογραφία του.

__________________

Περισσότερα άρθρα της Έλενας Μεταξά Καλοφώνου, εδώ :

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑