Και… με τη δική μας την Κατσίκα…τι γίνεται?

Όλοι γνωρίζουμε τη γνωστή κατσίκα του γείτονα και αρκετοί ασχολούνται με αυτήν!  Με τη δική μας κατσίκα τί γίνεται, όμως? Η γνωστή βιβλική φιγούρα παντως, ο Ααρών, ήταν πολυ ευρυματικός με τη δική του και του λαού του, όπως θα διαβάσετε στην παρακάτω ιστορία!

Η άκρη του κουβαριού, της ιστορίας του «αποδιοπομπαίου τράγου», ξεκινά μερικές χιλιάδες χρόνια πριν , όταν ο βιβλικός χαρακτήρας Ααρών, αποφασίζει για το καλό των μελών της φυλής του, να καταφύγει σε ένα τέχνασμα για να τους απαλλάξει από τις συσσωρευμένες αμαρτίες που τους βάραιναν.

Με σύμφωνη τη γνώμη όλων, επιλέγει την πιο δυνατή κατσίκα ή τράγο και αφού του φορτώνουν όλες μα όλες τις αμαρτίες τους, την οδηγούν στην έρημο όπου και την αφήνουν να αντιμετωπίσει τη μοίρα της, η οποία δεν είναι και η καλύτερη δυνατή…

Στη σύγχρονες κοινωνίας η τακτική αυτή αγαπήθηκε όσο λίγες και μάλιστα συνδέθηκε με ένα από τα αγαπημένα θέματα του Blog μου, τις αγαπημένες μου ταυτότητες.

Σύμφωνα με την ιστορία του Ααρών, ο χαρακτηρισμός του «αποδιοπομπαίου τράγου», πηγαίνει την ταυτότητα του ισχυρού ή δυνατού παιδιού, η οποία όπως διαβάσατε σε προηγούμενο άρθρο, εμπεριέχει πολύ μεγάλες έως και υπερβολικές προσδοκίες από την πλευρά των γονιών.

Το παιδί που ως ενήλικας γίνεται ένας αποδιοπομπαίος τράγος, είναι μία πολύ κοινή περίπτωση στην Ελληνική Οικογένεια όπου οι ταυτότητες ξεκινούν να τοποθετούνται στα παιδία από πριν ακόμα γεννηθούν.

Και ταιριάζει πολύ με τις ταυτότητες αυτές που κατά βάση εμπεριέχουν δύναμη και υπεροχή. Όταν το παιδί δεν εκπληρώσει τις προσδοκίες του περιβάλλοντος του, διαπομπεύεται, για αποφύγουν τα υπόλοιπα μέλη τις ευθύνες που τους αναλογούν για το μη αποδεκτό αποτέλεσμα, για τις πράξεις και τις μη πράξεις τους.

Οι σημαντικές για εμένα λεπτομέρειες είναι τρεις:

Πρώτον, ότι το μέλος που επιλέγεται είναι κατά αποδοχή των υπόλοιπων το ισχυρότερο.

Δεύτερον, δεν έχει σχεδόν καμία ευθύνη για αυτά που του καταλογίζονται,

Τρίτον, η τοποθέτηση των ευθυνών επάνω του είναι σιωπηρώς κοινή απόφαση όλων των υπόλοιπων.

 Η οικειοποίηση αυτής της ταυτότητας, μπορεί να έχει πολύ σοβαρές συνέπειες, στη ζωή ενός ανθρώπου. Αν συνυπολογίσουμε ότι τελικά από τα παιδία που μεγάλωσαν με κάποια ταυτότητα που δηλώνει υπεροχή, κατά μεγάλο ποσοστό ο ενήλικος που στην πορεία δημιουργήθηκε, έχει βιώσει τουλάχιστον κάποιας μορφής συναισθηματική παραίτηση, διότι η ταυτότητα του δεν του επέτρεπε να εκφράσει συναισθήματα αδυναμίας και τα κατάπιε μαζί με πολλά άλλα υλικά και άυλα.

«Οι δυνατοί δεν κλαίνε/δεν πονούν/δεν παραπονιούνται/δεν δυσανασχετούν/δεν κλαψουρίζουν/ότι και να τους συμβεί τα κρατούν μέσα τους κλπ…»

Σε αυτές πολλοί, ίσως να αναγνωρίσουμε κομμάτια του εαυτού μας, τα οποία ίσως και να πονούν ακόμα και είναι ΟΚ.

Προσωπικά, αντιμετώπισα τέτοιες καταστάσεις, κατανοώντας βαθιά μέσα μου, τις τρείς λεπτομέρειες που ανάφερα παραπάνω και αφαιρώντας το «δεν» από τις φράσεις που αναφέρθηκαν μερικές γραμμές πιο πάνω.

Να θυμάστε ότι πάντοτε επιλέγεται ο κατά κοινή ομολογία, δυνατότερος Τράγος για τη μετάθεση ευθυνών, ο οποίος δεν ευθύνεται για όσα του φορτώνουν και η απόφαση είναι κοινή… Κατά την άποψη μου στις ανθρώπινες κοινωνίες… συμμετέχει και ο ίδιος …ο Τράγος, επιτρέποντας στους υπόλοιπους να τον στοχοποιήσουν!

Και συμμετέχει διότι κάποτε αποφάσισε να δεχτεί το ρόλο αυτό. Πηγαίντε πίσω στο χρόνο νοερά και βρείτε τη στιγμή εκείνη που αποφασίσατε να είστε ο «δυνατός» και αλλάξτε την απόφαση αυτή!

Όπως είπα και σε μία κυρία στο σουπερμάρκετ, η οποία ακούγοντας τον Μάξιμο-Κωνσταντίνο να κλαίει του είπε:  «…οι δυνατοί δεν κλαίνε!»:

«Οι δυνατοί κλαίνε, πονούν, έχουν ανάγκη να βγάλουν από μέσα τους ότι τους βαραίνει και τους τρώει τα σωθικά και αυτό είναι από τα σημαντικά τους χαρακτηριστικά.»

Με αγάπη,

Daddy Chaos

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑