Λαυρέντης Μαχαιρίτσας Μέρος 2ο: Ένας διπολικός ονειροπόλος Ή Ένας κοινωνικός επαναστάτης- πραγματιστής ????

Είναι θέμα φαντασίας
Και κατάχρηση εξουσίας η αγάπη σου…

Διαβάστε το πρώτο μέρος του αφιερώματος πατώντας εδώ!

Κάθε φορά που ολοκληρώνεται ο γήινος χρόνος ενός καλλιτέχνη και αναγκαστικά «ολοκληρώνεται» και το έργο του , εμείς, οι ζωντανοί παρατηρητές, νιώθουμε την ανάγκη να κατατάξουμε το καλλιτεχνικό του προφίλ και το πορτραίτο του στο δικό μας αντιληπτικό κουτάκι , νιώθουμε υπεύθυνοι για την από εδώ και πέρα κατηγοριοποίησή του στον κόσμο των ζωντανών.

Σύμφωνα με την Ρητορική Τέχνη αυτή είναι η αρχή κάθε επικήδειου λόγου. Σύμφωνα, όμως, με την επιστήμη ο επικήδειος λόγος δεν χρωματίζεται από συναισθηματισμούς. Αντίθετα, καταγράφει, αποκωδικοποιεί , ερμηνεύει τα υπάρχοντα δείγματα ενός λόγου και αποφαίνεται περί της ποιότητας του.
Σύμφωνα με την δική μου προθετικότητα σε αυτό το άρθρο, θα επιχειρήσω να «συναντήσω» την επιστήμη της Λογοτεχνίας, με την τεχνική ενός επικήδειου αφιερώματος και φυσικά με την Τέχνη τη Mουσική του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.
Αναρωτήθηκα πολύ ισχυρά μέσα μου αναφορικά με το τι είναι αυτό που κάνει τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα μοναδικό στην ψυχή μας, μοναδικό στην αντίληψη μας, μοναδικό στην τέρψη που μας χαρίζει με τα τραγούδια του.

Αρχικά, επιτρέψτε μου να τοποθετηθώ ως προς το είδος μουσικής που υπηρέτησε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Θα μιλήσω ως απλή ακροάτρια , με την εξειδίκευση της φιλολογικής –λογοτεχνικής προσέγγισης και κυρίως με την αίσθηση που μου αφήνουν η μουσική και τα τραγούδια του. Εν ολίγοις, θα επιχειρήσω μια φιλολογική /μουσική αναγνωση στο έργο του Λαυρέντη.
Όπως κάθε Ροκ καλλιτέχνης που σέβεται τον εαυτό του και το κοινό του, ο Λαυρέντης ακολουθεί την μεγάλη και ιδιαίτερη πορεία της ελεγειακής μπαλάντας, όπως λέμε στην λογοτεχνία. Ελληνικής και Ρωμαϊκής. Είναι θα λέγαμε ένας σύγχρονος Μίμνερμος, Τυρταίος αλλά και ένας σατιρικός Κάτουλος. Στόχος της Ρωμαϊκής ελεγείας αλλά και της αρχαίας ελληνικής λυρικής ελεγείας είναι να καταδείξει! Να καταδείξει Συναισθήματα, πράξεις καλές ή κακές, συμπεριφορές, πολιτικές- υστερόβουλες ή μη- ιδέες, οράματα, αφές, γεύσεις, αρώματα, έρωτες, πάθη , ίντριγκες και όλα τα υπέροχα «αμαρτήματα» της ατελεύτητης και ατελείωτης / μη τελειωμένης/ ανθρώπινης φύσης και ηθικής. Επομένως, σε μια πρώτη γενική ανάγνωση του μουσικού του έργου ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας είναι ένας Ροκ καλλιτέχνης πάνω στο είδος του Έντεχνου τραγουδιού. Έντεχνο Ροκ λοιπόν. Με αποκλίσεις …Κατά έναν τρόπο ο Λαρη συνεχίζει την μεγάλη παράδοση του Παύλου Σιδηρόπουλου πάνω στο εξομολογητικό προσωπικό βίωμα. Οι αξημέρωτες νύχτες του Παύλου , γίνονται αξημέρωτες νύχτες και ανήμερες μέρες του Λαυρέντη. Και ο Μαχαιρίτσας θα καταγράψει μουσικά και στιχουργικά όλα του τα αδιέξοδα: προσωπικά, πολιτικά, ερωτικά, ηθικά κλπ. Όχι όμως με την αιχμηρότητα και την ματωμένη οδύνη του Παύλου Σιδηρόπουλου. Ο Μαχαιρίτσας, όσο και αν σας φανεί αστείο αυτό που θα γράψω, είναι πιο κυκλικός… κυκλωτικός… Και στο σώμα και στην αίσθηση την μουσική. Ο Παύλος ήταν ευθυτενής και όρθιος… αλύγιστος. Ο Μαχαιρίτσας είναι συνήθως ένα σώμα πιο βαρύ και πιο χαλαρό στις αρθρώσεις του. Όπως ακριβώς και η μουσική του. Βαρύ , συμπυκνωμένο και ασήκωτο μέταλλο ο Σιδηρόπουλος. Μεγάλο σε όγκο, πιο χαριτωμένο και «μετριοπαθώς σηκωμένο», σε ντεσιμπέλ οδύνης, ο Λαυρέντης. Θα λέγαμε ότι ο Μαχαιρίτσας συνενώνει κυκλωτικά και όμορφα τον Σιδηρόπουλο και τον Μάνο Λοΐζο στον ήχο του αλλά και στο βίωμα του το μουσικό. Υπαρξιακό και ερωτικό, πολιτικό και επαναστατικό, ανθρώπινο και κυνικό, το βίωμα του Μαχαιρίτσα κουβαλά υπεύθυνα και χωρίς άχθος την πορεία της μουσικής του παιδείας και τροφής. Ένας Μουσικός συμφυρμός όμορφοδουλεμένος μέσα του… ένας Παύλος και ένας Μάνος= Λαυρέντης.

Μίλησα για την κατάθεση του προσωπικού εξομολογητικού βιώματος στην μουσική του Μαχαιρίτσα γιατί πολύ απλά η μουσική του είναι αφηγηματική. Έχει πάντα να μας πει ένα στιγμιότυπο ιστορίας. Προσωπικής συνήθως. Ό,τι ακριβώς είθισται να κάνουν και οι λογοτέχνες που υπηρετούν συνειδητά το τέχνασμα της αληθοφάνειας. Αληθοφανές… Σαν να είναι αληθινό. Στον Λαυρέντη όμως το αληθοφανές πάει στην άκρη… Η αλήθεια του η υπαρξιακή περνάει μέσα από τον ηλεκτρισμένο ήχο της κιθάρας του ή μέσα από την ερωτική του ζεστασιά ή μέσα από το αδιέξοδο της πλάνης του… Ό,τι ζει ο Λαυρέντης, ως ρεαλιστικό ιστορικό υποκείμενο, γίνεται Μουσική! Ο Λαρη ζει πάντα ανάμεσα στα τραγούδια του… Στο πριν από ένα τραγούδι και στο μετά από ένα τραγούδι.
Βέβαια, μαζί με το προσωπικό βίωμα του Λαυρέντη καταδεικνύεται ταυτόχρονα και το συλλογικό βίωμα μιας εποχής, μιας γενιάς… ονειροπόλων που «παρολιγον συνετριβησαν» στον κοινωνικό- πολιτικό- οικονομικό μηχανισμό του χρήματος, της ύλης της πανούργας και της τύχης της αλήτρας! Κοινωνικός και πολιτικός αντικομφορμισμός, όμορφη και γλυκιά αλητεία πνεύματος και πάθος για ζωή, αντάμα με την αίσθηση ενός θανάτου- νομοτέλειας. Τίποτα δεν ξεχνά ο Λαυρέντης… Ο έρωτας, η ζωή και ο Θάνατος συνυπάρχουν -ως νομοτέλεια συμπαντική και δοσμένη- στο μουσικό του έργο.
Τώρα που ξεκαθαρίσαμε την ποιότητα του μουσικού βιώματος στην μουσική του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα είναι ώρα να περάσουμε στις Εποχές του έργου του, χρονικά αποτυπώνοντας τις μουσικές του επιλογές και φωτίζοντας την κάθε περίοδο με τα δικά της θέλω και γιατί. Δυστυχώς, δεν είναι εφικτό να αναφερθώ ενδελεχώς με όσες λεπτομέρειες θα ήθελα, γιατί αυτό το αφιέρωμα καρδιάς προς τον Λαρη δεν θα τελείωνε ποτέ… Στις γενικές γραμμές οπου κινούμαι, μπορώ να πω πως ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας είναι αυτό, το οποίο είπε ο Σεφέρης για τον Καβάφη. Ο μεγάλος Έλληνας και κριτικός της Λογοτεχνίας είχε επισημάνει πως ο Καβάφης στην ουσία του έγραψε ένα μεγάλο ποίημα …όλη του η ποίηση, από την στιγμή που βρήκε το προσωπικό του στυλ, είναι ένα ποίημα εν προόδω- work in progress- . Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τον Λαυρέντη: Από την στιγμή που βρήκε τον δικό του προσωπικό μουσικό ρυθμό, και αυτό συμπίπτει χρονικά με το Διδυμότειχο μπλουζ, ο Μαχαιρίτσας στην ουσία έγραψε από εκεί και πέρα μία μουσική εν προόδω, σαν ένα μεγάλο μουσικό θέμα , με επιμέρους μουσικά στιγμιότυπα και θέματα.

 
Αδρομερώς κινούμενη, να σπεύσω να τονίσω ότι το πρωτοεμφανιζόμενο παλληκάρι των PLJ ήταν ένα παλληκάρι ακόμα «θολό» μέσα του… Ο ίδιος είχε τονίσει πολύ συχνά αυτή την δύσκολη και άχαρη περίοδο των μουσικών του αναζητήσεων… Ως Τερμίτες αργότερα… θα θυμίζει κάτι από μπητλς …όλες αυτές οι πρώτες εμφανίσεις που δεν πήγαν … Είναι σαφές ότι μιλάμε ακόμα για μια περίοδο προπαρασκευής- εσωτερικής περισσότερο- παρά μουσικής. Βέβαια, στον Λαυρέντη αυτά τα δυο πάνε πακέτο. Εν κατακλείδι, οι Εποχές του Μαχαιρίτσα είναι δύο: Το Πριν από το Διδυμότειχο μπλουζ και το μετά από το Διδυμότειχο μπλουζ. Μουσικά ανήσυχος και αναζητητής της δικής του μουσικής φόρμας στο Πριν του. Και εμπνευσμένος μουσικός ρολίστας σε όλη την μετέπειτα πορεία του.
Ένα άλλο θέμα που με απασχόλησε έντονα στον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και τη μουσική του σφραγίδα είναι και το εξής : Αν η μουσική του Λάρη ήταν σελίδες λογοτεχνίας; Αν οι μουσικές του και τα τραγούδια του ήταν αφηγηματικές τεχνικές; Λογοτεχνικό ρεύμα; Οι απαντήσεις αναδυονται από μεσα μου σχεδόν με ρυθμούς αυτοματης αναδυσης/γραφης. Σίγουρα το έργο του συνομιλεί αγαστοτατα με «Το Ελεγεία και Σάτιρες» του Κώστα Καρυωτάκη. Η ίδια σατιρική ματιά σε ό,τι αφορά την εκμηδένιση ή τον σαρκασμό απέναντι σε αδιέξοδες μάταιες καταστάσεις. Σαφώς και διαφοροποιείται στον βαθμό αυτοκαταστροφικότητας. Αυτοκτονικός ο Καρυωτάκης, επίμονος επιζών ο Μαχαιρίτσας, με τάσεις ροκ αυτοκαταστροφής, που την τελευταία στιγμή, όμως, αγαπούν τη ζωή και μένουν εδώ , φλερτάροντας θεματικά μόνον με τον Θάνατο.
Σίγουρα το μουσικό έργο και η οπτική του Μαχαιρίτσα κάλλιστα συνομιλούν και με τον Μαγιακόφσκι και ειδικότερα με το ποίημα του «Ένα Σύννεφο με παντελόνια». Ένα μαρξιστικός ρεαλισμός και μία αριστερή ιδεολογία αλλαγής και μια απογοήτευση συνάμα από το αριστερό και δεξιό κομματικό γίγνεσθαι αλλά και από όλων των ειδών τα χρεωκοπημένα πολιτικά /κομματικά συστήματα. Ένας γοητευτικός, ερωτικός Μαγιακόφσκι ο Λαρη, χωρίς όμως το «μπαμ» της αυτοκτονίας του Ρώσου ποιητή. Από την καλλιτεχνική συνομιλία Λογοτεχνίας και Μουσικής /Ποίησης και Μουσικής δεν θα μπορούσε να λείπει και ο μεγάλος ερωτικός Χένρυ Μίλερ, με το έργο του «Στον Τροπικό του Καρκίνου».
Οι στιγμές που ο Μίλερ περιγράφει την ερωτική Τάνια ή το παρακμιακό μποέμ Παρίσι είναι οι μουσικές του Λαυρεντη που ακούγονται από πίσω, Ένας Τούρκος στο Παρίσι, με μια πιο ανάλαφρη και παιχνιδιάρικη διάθεση βέβαια. Ή τις αφηγηματικές στιγμές του έρωτα του πρωταγωνιστή για την Τάνια, όπου βυθίζεται στο βλέμμα του στο βλέμμα της, ταυτόχρονα με την ερωτική διείσδυση του στο σώμα της και την ψυχή της, είναι οι ιδιες μουσικές αφηγηματικές στιγμές – ύμνος για το βλέμμα της δικής του Αθάνατης Αγαπημένης…. Είναι οι στιγμές του Μαχαιριτσα και του αγαπημένου βέβαια «Μου λες τα Ματια σου να μην τα αγαπώ…»
Όσο και αν μιλώ για τον Λάρη , με τον Λάρη ή χωρίς τον Λάρη…η αλήθεια παραμένει μία και σκληρή, αδυσώπητη σχεδόν: Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας πέθανε την προηγούμενη Δευτέρα από «προδομένη καρδιά» και αιφνίδιο θάνατο…
Και την ίδια στιγμή η άλλη όψη: O Λαυρέντης Μαχαιρίτσας ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, ΠΕΡΠΑΤΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ , ΒΛΕΠΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ, ΤΡΩΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΑΣ…ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ.

Λάρη,
Είναι θέμα Φαντασίας και κατάχρηση εξουσίας η αγάπη σου…
Σ αγαπώ…
Παντοτινά δική σου…
Ελλάδα, 2019…

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑