«Απεταξάμην»

Η σημασία του να είναι κανείς αληθινός και ελεύθερος

Μια ιστορία αυτογνωσίας και εξερεύνησης των δυνατοτήτων μας

Από τοτε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήθελα δύο πράγματα : να είμαι ανεξάρτητη και να συνεισφέρω.  H ανεξαρτησία στην παιδική ηλικία ήταν σχετικά εύκολη, αφού σαν το τέταρτο παιδί της οικογένειας οι γονείς μου ήταν ήδη κουρασμένοι από τους άλλους τρεις, και είχα μόνο τον άκρως απαραίτητο έλεγχο.

Κατά τη διάρκεια της κλασσικής συζητησης επαγγελματικού προσανατολισμού της Τρίτης γυμνασίου, συμφώνησα με τον πατέρα μου ότι για να γίνω οικονομικά ανεξάρτητη – βασική αρχή της ανεξαρτησίας μου-  έπρεπε να ακολουθήσω το επάγγελμα του. Κι έτσι σπούδασα και ασχολήθηκα με τα χρηματοοικονομικά, αντί με την Αρχαιολογία που ήταν η αυθόρμητη επιθυμία μου.

 Η συνεισφορά για μένα περιοριζόταν στον άμεσο κύκλο μου, το σχολείο, τους φίλους και την οικογένεια με στόχο να κάνω τη διαφορά – έστω και μικρή – όταν και όπου μπορούσα. Μέσα από την αγάπη μου για τις Κλασσικές σπουδές και τη Λογοτεχνία, έμαθα ότι προτεραιότητα έχει ο Ανθρωπος, όχι το σύστημα.

Ξεκίνησα την καριέρα μου άμεσα μετά το Μεταπτυχιακό, αφού είχα την τύχη να προσληφθώ από μία εξαιρετική εταιρεία πριν καν αποφοιτήσω. Ξεκίνησα λοιπόν γύρω στα 24 και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι στα σαράντα θα σταματούσα για να κάνω «τα πράγματα που μου αρέσουν».  Κυρίως ονειρευόμουν να έχω ένα βιβλιοπωλέιο σε ένα νησί των Κυκλάδων για να μπορώ να συνδυάζω δουλειά και διάβασμα με τη άλλη μεγάλη μου αγάπη, την θάλασσα.

Η καριέρα μου εξελίχθηκε αρκετά καλά, κυρίως χάρη στην πολλή δουλειά, την αποτελεσματικότητα και μάλλον στη σωστή επιλογή εργοδότη. Πιστεύω ότι ήμουν αποτελεσματική επειδή  διοικούσα ανθωποκεντρικά και η ανάγκη μου να συνεισφέρω  με βοηθούσε να βρω λύσεις που οφελούσαν την ομάδα.   Η συμμετοχικότητα και ο σεβασμός καλλιεργούν την άμυλλα και την συνεργασία και βοηθούν στην εφαρμογή των πιο κατάλληλων λύσεων.

Είχα την τύχη να συνεργαστώ με ανθρώπους από πολλές χώρες, και διαπίστωνα ότι όλοι ανταποκρίνονται με τον ίδιο τρόπο όταν τους συμπεριφέρεσαι με  σεβασμό και ευγένεια.  Ομως μέσα σε ένα έντονα αγχωτικό εργασιακό περιβάλλον, ηταν αυτή η προσήλωση μου στην ομάδα που με ωθούσε να δουλεύω περισσότερο.

Είχα βέβαια αναλαμπές φιλοδοξίας, αλλά ευτυχώς έχοντας θέσει σαν όρο στον εαυτό μου να ζω στην Ελλάδα – μάλλον αυτοάμυνα ήταν- περιόριζαν την επαγγελματική μου ανέλιξη μέχρι ενός σημείου.   Ομως είχα  όπως είναι φυσικό μεγάλες ευθύνες, ατέλειωτες ώρες εργασίας και πέρασα μια δεκαετία με πάρα πολλά ταξίδια στο εξωτερικό.

Είχα όμως όλο και πιο συχνές αναλαμπές έντονης αμφισβήτησης, που αντιμετώπιζα στωικά, και για να μη διαταράξω μια βολική καθημερινότητα αλλά και επειδη δεν μπορούσα να σκεφτώ τι θα έκανα αν ποτέ άλλαζα δουλειά και ζωή.  Είχα πέσει θύμα της Συνήθειας, και καθετί που τάραζε την καθημερινότητα μου με ενοχλούσε.

Κάπου μετά τα σαράντα χτύπησε το «ψυχικό» μου ρολόι και ένας καταπιεσμένος εαυτός άρχισε να  διεκδικεί την ελευθερία που του υποσχέθηκα ξεκινώντας.  Και εκεί συνειδητοποίησα ότι με τα χρόνια «τα πράγματα που μου αρέσουν» άρχισαν να περιλαμβάνουν και αυτονόητα πράγματα όπως καφέ με φίλους στις 5 το απόγευμα, διακοπές χωρίς Η/Υ κ.α τα οποία δεν μπορούσα να έχω, λόγω ακριβώς των επιλογών μου.

Πέρασαν κι άλλα χρόνια, με αναλαμπές φιλοδοξίας και -πιο πολλές- αναλαμπέςε αμφισβήτησης, αλλά και πάρα πολλή δουλειά.  Μέχρι τη στιγμή που λόγω κάποιου γεγονότος στη δουλειά, ταρακουνήθηκε συθέμελα το σύστημα αξιών μου και μπήκα σε μία διετή διαδικασία σκληρής αυτοκριτικής και αμφισβήτησης, από την οποία βγήκα πιο συνειδητοποιημένη για τα Θέλω μου και σίγουρα πιο έτοιμη να διαταράξω την καθημερινότητα μου. Το ποτήρι της καριέρας μου είχε πια ραγίσει και ένοιωθα τελικά ευτυχης που δεν στάθηκε αφορμή για την αφύπνιση μου κάποιο σοβαρό θέμα υγείας, αλλά ένα σοβαρό θέμα αρχής.

Οταν λοιπόν εμφανίστηκε η ευκαιρία να φύγω από τη δουλειά δύο χρόνια μετά λόγω μιας αναδιοργάνωσης, …σαν έτοιμη από καιρό, σα θαρραλέα αποχαιρέτησα …. την καριέρα και την καθημερινότητα μου.  Βγήκα από την ρουτίνα μου, αφέθηκα ελεύθερη και ένιωσα ότι έκανα μια μεγάλη ελεύθερη πτώση.  Δεν ήμουν πια η Μαρία το στέλεχος πολυεθνικής που δεν έχει χρόνο για τίποτα, ήμουν απλά η Μαρία και είχα τον χρόνο και την ευκαιρία να κάνω «τα πράγματα που μου αρέσουν».  Ενιωθα ότι στάθηκα μπροστά στην πολυεθνική μου καριέρα και ούρλιαξα «Απεταξάμην».

Τους πρώτους έξι μήνες της ελευθερίας μου ήμουν σε νιρβάνα και άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό είναι να έχεις τον χρόνο να σκεφτείς. Ο χρόνος είχε αποκτήσει άλλη αίσθηση και  η μέρα φαινοταν να έχει πιο πολλές ώρες. Είχα επίσης χρόνο να ασχοληθώ με το σπίτι μου,  να γυμναστώ και  να πηγαίνω για καφέ όποτε ήθελα.   Σιγά-σιγά άρχισα  να συνεργάζομαι με φίλους και να κάνω καινούργια πράγματα, συνειδητοποιόντας και στην πράξη ότι δεν ήθελα να βρω δουλειά παρόμοια με αυτήν που άφησα.

Η ανάγκη μου να συνεισφέρω ήταν που με οδήγησε ένα χρόνο μετά να να προσφέρω τις γνώσεις και τις εμπειρίες μου στη νέα γενιά μέσω της διδασκαλίας.  Από όλα τα καινούργια «πράγματα» που κάνω και μου αρέσουν, πιο πολύ  λατρεύω την επαφή με το Ακαδημαικό περιβάλλον και τα νεα παιδιά, αφού παίρνω πίσω πολλαπλάσια από αυτά που δίνω.  Η συνεργασία με φίλους έχει επίσης έντονη την αίσθηση της συνεισφοράς και της διαφοράς, αφού βλέπω άμεσα και έμπρακτα τις επιπτώσεις της δουλειάς μου.  Επίσης, ανά κάποια χρονικά διαστήματα, προσφέρω τις υπηρεσίες μου ως Σύμβουλος επιχειρήσεων σε επίλεκτους πελάτες.

Πριν λίγο καιρό όταν βρέθηκα ξανά σε πολυεθνικό περιβάλλον για λίγες μέρες, με μεγάλη μου έκπληξη συνειδητοποίησα, ότι ελάχιστα χρόνια μετά το «Απεταξάμην», το περιβάλλον αυτό ήταν τελείως ξένο και είχα γυρίσει οριστικά σελίδα.   Την ευκαιρία να κάνω και να δω άλλα πράγματα, να νοιώσω πιο Ελεύθερη και πιο Αληθινή σ’αυτά που πιστεύω την κέρδισα με το σπαθί μου!

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Μαρια Παλλίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κύπρο. Εζησε και εργάστηκε στον Καναδα, στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα όπου ζει μόνιμα τα τελευτάια σχεδόν 30 χρόνια.    Είναι κάτοχος Β.Sc in Accounting and Finance του Αμερικανικού Κολλεγίου Deree  και Μaster’s in Business Administration (MΒΑ) από το πανεπιστήμιο McGill του Καναδά. Μετά από μια μακρά και πετυχημένη καριέρα στις Οικονομικες Υπηρεσίες σε πολυεθνικές εταιρείες, αποφάσισε πριν λίγα χρόνια να αλλάξει την ζωή της και να κάνει «διάφορα πράγματα που της αρέσουν».  Λόγω της καριέρας της, ταξίδεψε πολύ και είχε την τύχη και την ευτυχία να συνεργαστεί με ανθρώπους από πολλές χώρες και να διαπιστώσει πόσο σημαντικό ρόλο έχουν η συμμετοχικότητα και ο σεβασμός στην επίτευξη στόχων και την ομαδικότητα.

Αυτό τον καιρό είναι συνιδρύτρια σε μία ελληνική start-up, διδάσκει στο Αμερικάνικο Κολλέγιο Deree και εργάζεται περιστασιακά σαν σύμβουλος επιχειρήσεων.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑