Μαμά, μπαμπά… εγώ θα δοκιμάζω τα πάντα!

Μαμά, μπαμπά… εγώ θα δοκιμάζω τα πάντα!

«….άστο κάτω παιδί μου αυτό, όλα στο στόμα σου θέλεις να τα βάζεις πιά! Τι θα κάνω με εσένα!»

….και η παραπάνω φράση συμπληρώνεται από την εικόνα μίας μαμάς «εν εξάλλω»,  να κυνηγάει το βλαστάρι της, για να του πάρει κάτι από το στόμα, το οποίο φυσικά χαχανίζει και το διασκεδάζει, δοκιμάζοντας ότι είναι αυτό που του έχει γυαλίσει!

Ο Μάξιμος – Κωνσταντίνος, έχει συγκεκριμένη στρατηγική:  στην αρχή περιεργάζεται το αντικείμενο …του «πόθου» του με ένα σκανταλιάρικο σπινθηροβόλο & γεμάτο περιέργεια βλέμμα, πριν το πιάσει, σοβαρεύοντας, το περιεργάζεται για λίγο & με μία αστραπιαία κίνηση, αιφνιδιάζοντας το, το βάζει στο στόμα του. Αυτό, έχω παρατηρήσει, ότι μπορεί να συμβεί 2-3 φορές στο ίδιο αντικείμενο. Όταν το εμπιστευτεί αρκετά, μετά απλά του συμπεριφέρεται ως κάτι πολύ οικείο για αυτόν και τις επόμενες φορές το βάζει στο στόμα του με την ησυχία του.

Ως γονείς του, έχουμε αποφασίσει να τον αφήνουμε να κάνει ότι επιθυμεί, αρκεί αυτό να μην είναι επικίνδυνο για την υγειά και τη ζωή του. Μέχρι τώρα, με αυτή την τακτική έχει δείξει ότι μόλις ικανοποιηθεί από αυτό που θέλει να κάνει θα πάει παρακάτω, ενώ αν τον εμποδίσουμε θα επιμείνει πολύ περισσότερο χρόνο. Περισσότερα για αυτό όμως σε επόμενο άρθρο!

Μέχρι και πριν την εκπαίδευση μου ως mBit Coach, η παραπάνω συμπεριφορά, φάνταζε λογική για ένα μωρό και την απέδιδα πιο πολύ στην άγνοια κινδύνου και στην ενόχληση από τα δόντια του,  παρά σε οτιδήποτε άλλο. Μετά την επαφή μου με την προσέγγιση των πολλαπλών εγκεφάλων και ιδίως των εγκεφαλικών δομών που έχουμε στο έντερο μας , η εν λόγω συμπεριφορά απέκτησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ίσως να είναι ένα πολύ σοβαρό εξελικτικό στάδιο, για την ανάπτυξη αυτοπεποίθησης αλλά και την ανάπτυξη της ταυτότητας για τα παιδιά μας, από αυτή την τόση πρώιμη ηλικία.

Με απλές λέξεις, το  mBit υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος έχει παραπάνω από έναν εγκεφάλους! Τουλάχιστον τρείς! Οι εγκέφαλοι αυτοί είναι, ο εγκέφαλος της καρδιάς με κύρια λειτουργία τη συμπόνοια, ο εγκέφαλος στο κεφάλι μας με κύρια λειτουργία τη λογική σκέψη και τελευταίος, ο εγκέφαλος του εντέρου, με κύριες λειτουργίες το θάρρος και την αίσθηση της ταυτότητας. Οι εγκέφαλοι αυτοί συνεργάζονται μέσω του νευρικού μας συστήματος και βρίσκονται πίσω από όλες τις αποφάσεις μας.

Σήμερα ο τιμώμενος εγκέφαλος είναι αυτός του εντέρου ή για την ακρίβεια του πεπτικού συστήματος,  το οποίο ξεκινά από το στόμα (και τη μύτη) και καταλήγει στον πρωκτό. Οι εγκεφαλικές δομές του πεπτικού συστήματος, είναι οι πρώτες που αναπτύσσονται στο έμβρυο και ακολουθούν οι εγκεφαλικές δομές της καρδιάς και του κεφαλιού.

Εκτός από το θάρρος,  σε αυτόν τον εγκέφαλο «κατοικούν» η αίσθηση της ταυτότητας και της αυτοσυντήρησης. Από τους 3 εγκεφάλους, είναι ο πιο άμεσος στην επικοινωνία του και είναι υπεύθυνος για την επιβίωση αλλά και την ευημερία (Well-Being) μας με το να ελέγχει τη θρέψη μας, επιλέγοντας από ότι περνάει από το στομάχι μας, τί θα αφομοιώσει και τι θα αποβάλλει, αρκεί φυσικά να μάθουμε να ακούμε τα μηνύματά του, να τα ερμηνεύουμε ορθά και να τα εμπιστευόμαστε.

Εκτός από τη γλώσσα, άλλοι τρόποι επικοινωνίας με αυτόν τον εγκέφαλο είναι η τροφή, το νερό, οι γεύσεις & τα αρώματα!

Η κύρια χρησιμότητα του στόματος είναι για τη λήψη τροφής και ακόμα και στα νεογέννητα αποτελεί ένστικτο από τις πρώτες κιολας στιγμές τις ζωής τους, όταν με το που θα πλησιάσουν στο στήθος της μητέρας τους, γνωρίζουν τί να κάνουν! Αν ενστικτωδώς γνωρίζουν ότι το στόμα είναι σημαντικό για την επιβίωσή τους μέσω της τροφής, τότε ίσως ότι άλλο φέρνουν σε επαφή μαζι του,  να είναι μια «τροφή» άλλης μορφής,  η οποία τα θρέφει διαφορετικά.

Θα μπορούσε να είναι:

«τροφή» για την αίσθηση της ασφάλειάς τους,

«τροφή» για την αυτοπεποίθησή τους,

«τροφή» για τα συναισθήματά τους,

«τροφή» για τις αισθήσεις τους,

Δύο απο τα ερωτήματα που στριφογυρίζουν στο μυαλό για πολυ καιρό,  και σχετίζονται με την προσέγγιση των πολλαπλών εγκεφάλων και το γιατί τα παιδιά θέλουν να βάζουν στο στόμα τα πάντα, είναι τα παρακάτω:

«…τα δαγκώνουν απλά για παιχνίδι ή τα φέρνουν σε επαφή με τον εγκέφαλο που είναι υπεύθυνος για την ασφάλεια και την επιβίωσή τους και με αυτόν τον τρόπο αναπτύσσουν την αυτοπεποίθηση τους & διαμορφώνουν την αίσθηση της ταυτότητας του, υπακούοντας το ένστικτό τους?»

«…τα διακόπτουμε ή τα αφήνουμε να κάνουν αυτό που πηγάζει από μέσα τους (πάντοτε με την επίβλεψη μας και με πράγματα που γνωρίζουμε ότι δεν είναι επικίνδυνα)?»

 Οι απαντήσεις, είναι προσωπική υπόθεση και στην κρίση του κάθε γονέα και είναι όλες σωστές!  Η πραγματική «τροφή για σκέψη» βρίσκεται πάντοτε στις ερωτήσεις & όχι στις απαντήσεις!

Παναγιώτης

Η πρωτότυπη δημοσίευση του άρθρου είναι στο www.faepaidimou.gr

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑