Λυκονέρι – Μια «Πηγή» Γεύσεων στα Γλυκά Νερά!

Λυκονέρι – Μια «Πηγή» Γεύσεων στα Γλυκά Νερά!

Λυκονέρι! Πίσω από το περίεργο αυτό όνομα βρίσκεται ένας θρύλος της περιοχής στην οποία βρίσκεται το μαγαζί. Αυτή διαδραματίστηκε τον 5 π.Χ. αιώνα όταν 4 λύκοι  κατάφεραν και ήπιαν από το γλυκό νερό ενός πηγαδιού της περιοχής, μετά από μεγάλη μάχη με τους τότε κατοίκους. Το νερό τους μεταμόρφωσε σε ανθρώπους και εντάχθηκαν στην τότε κοινωνία. Το όνομα ενός εξ’ αυτών ήταν Εμμανουήλ ο Μαγείριος και φήμες λένε ότι το bloodline συνεχίζει μέχρι και σήμερα να δίνει ικανότατους Chefs…!

Η πρώτη φορά που άκουσα το όνομα «Λυκονέρι» ήταν και η πρώτη φορά που γνωριστήκαμε με τον Chef Εμμανουήλ Πυθάρα στο προηγούμενο μαγαζί που εργάζοταν ως Chef.  Απο τότε κατανοήσαμε με την παρέα, ότι έχουμε να κάνουμε με έναν αυθεντικό άνθρωπο, κάτι που περνά επιτυχώς και στη μαγειρική του.

Τα πιάτα του είναι νόστιμα και ισορροπημένα με μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά!  Όπως πολύ επιτυχημένα τα ονομάζει …πειραγμένα! Με σεβασμό στην αρχική συνταγή και πολύ αγάπη για αυτό που κάνει, θα προσθέσω εγώ!

Λυκονέρι: Ένα δυνατό storytelling.

Όπως ήδη θα γνωρίζετε, αγαπώ οτιδήποτε λέει μία ιστορία και πιστεύω ότι πίσω από καθετί σπουδαίο, υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να πούν με αυτό, μία ιστορία. Αυτή η ιστορία είναι το υλικό που δημιουργεί τη συνοχή και δίνει νόημα στις επιλογές των πιάτων του μενού και όχι μόνο.

Στο Λυκονέρι, η παρουσία του Storytelling είναι πολύ δυνατή απο την αρχή. Με το που κάθεσαι στο τραπέζι μπαίνεις σε αυτό το mood ,έχοντας την γραμμένη μπροστά σου ως εισαγωγή σε αυτό που θα ακολουθήσει.

Αρκετά με τις ιστορίες, ας περάσουμε στο ψητό γιατί το στομάχι διαμαρτύρεται!

Το καλωσόρισμα από το προσωπικό ήταν ζεστό και ευχάριστο σε αντίθεση με αυτό του κυκλώνα Ζορμπά λίγο νωρίτερα! Γνώστες, ευγενικοί και ετοιμόλογοι, έκαναν τη διαμονή μας ευχάριστη και δίχως προβλήματα. Θα θέλαμε να τους δούμε και σε συνθήκες μεγαλύτερης πίεσης και περισσότερου κόσμου, αν και δεν έχουμε καμία ιδιαίτερη αμφιβολία ότι το σέρβις θα είναι υψηλού επιπέδου!

Αφήσαμε την επιλογή του μενού στον Chef και τον χορό των εδεσμάτων άνοιξαν η καταπληκτική Ρεβυθάδα με λουκάνικο Πράσου και η τυροκαπνιστή μαζί με ζεστά ψωμάκια διαφόρων ειδών, μία λεπτομέρεια που λατρεύω στα εστιατόρια και κάνει τη διαφορά.

Λυκονέρι Λυκονέρι

Από κρασί επιλέξαμε κόκκινο housewine. Αν και συνήθως είμαι επιφυλακτικός έως και αρνητικός με τα χύμα κρασιά, το χαρμάνι Merlot – Syrah ήταν μαγικό. Αν δεν ξέραμε, θα λέγαμε ότι ήταν Beaujolais!

Η συνέχεια μας επιφύλασσε μία υπέροχη σαλάτα με ψητό κοτόπουλο και Φακή Εγκλουβής, ένα σπάνιο είδος φακής. Οι εντυπώσεις ήταν άριστες και χρειάστηκε να δώσουμε μάχη για το ποιός θα πάρει την τελευταία κουταλιά!

Τον κύκλο των ορεκτικών έκλεισε μία σέσουλα με κρατσανιστά τηγανητά κολοκυθάκια, η οποία εξαφανίστηκε εν ριπή οφθαλμού μπροστά στα μάτια του έκπληκτου σερβιτόρου!

λυκονέρι λυκονέρι

Και περάσαμε στα κυρίως με τον Chef να επιλέγει να κινηθεί σε κρεατοφαγία ανοίγοντας τον χορό με ένα καταπληκτικό ψητό συκώτι & ενδιαφέροντα φιλετάκια προβατίνας κομμένα ταλιάτα, με μία διακριτική σάλτσα μουστάρδας και λίγο φρέσκο ελαιόλαδο.

Η έκπληξη όμως ήρθε από αλλού … από τις τηγανητές πατάτες! Και επαναφέρω τη σημασία των μικρών λεπτομερειών και του πειράγματος με σεβασμό σε υλικά και συνταγές.

Κυρίες και κύριοι, κουρκουμαδοπατάτες ή αλλιώς χειροποίητη σπιτική πατάτα τηγανισμένη σε λάδι με κουρκουμά και πασπαλισμένη με ένα μείγμα μπαχαρικών με βάση το λεμονοθύμαρο… ή απλά όταν κάτι τόσο απλό και καθημερινό συναντά έναν εμπνευσμένο Chef που το πλημμυρίζει με  απεριόριστη αγάπη!

Η κρεατοφαγία ολοκληρώθηκε με αυτό που αποφασίσαμε ότι ήταν το κορυφαίο πιάτο του γεύματος: Την τρυφερή καρδιά Σπαλομπριζόλας ή απλά το Ribeye! Λιτά παρουσιασμένο μόνο του σε ένα πιάτο, εκτελεσμένο στην εντέλεια και με συνοδεία αγνού παρθένου ελαιόλαδου. Όπως πολύ χαρακτηριστικά είπε και ένα μέλος του Sensory-Explorer Tasting Squad, το Ribeye αυτό περιμένει κανείς να το φάει σε αστεράτο εστιατόριο!

Όταν κάτι είναι ποιοτικό και δουλεμένο με αγάπη και μεράκι, δεν χρειάζεται πολλά πολλά. Ένα πιάτο καθαρό και αυθεντικό, όπως ο Chef που το έφτιαξε.

ΛυκονέριΛυκονέρι

Έχοντας επισκεφθεί πρόσφατα ένα από τα κορυφαία & πολύδιαφημισμένα εστιατόρια της Ελλάδας , όπου γελάγαμε με το Ribeye που μας σερβίρανε και στη συνέχεια κλάψαμε με την τιμή του, θα πρότεινα στον Chef του να δοκιμάσει το Ribeye του Μανώλη…

Κάθε ιστορία που σέβεται τον εαυτό της, έχει το στοιχείο της έκπληξης και η ιστορία που ζήσαμε στον Λυκονέρι είχε απρόσμενα γλυκό τέλος!

 

… κρατηθείτε διότι φθάνουν τα Churros!

Ναί Ναί Ναί…

τραγανιστά Churros με ζάχαρη και σάλτσα σοκολάτας…

Δεν περιγράφω άλλο… θα αφήσω τη φωτογραφία να μιλήσει από μόνη της…

 

λυκονέρι

Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να δοκιμάσουμε κάτι από τον ξυλόφουρνο που είναι ένα από τα δυνατά σημεία του μαγαζιού. Πάνω στη φαγητοσυζήτηση που πιάσαμε με τον Μανώλη με συνοδεία μίας τριλογίας με λικέρ, σε κάποια στιγμή μας λέει «περιμένετε»!  Χάνεται πίσω από τις πόρτες της κουζίνας και επιστρέφει με αυτό στα χέρια…

Λυκονέρι

Μία χοιρινή Porchetta για τους τυχερούς που επέλεξαν το Λυκονέρι για το βραδινό φαγητό τους, με μία από τις πιο άψογες κρατσανιστές πέτσες που έχω δεί, αν και δεν τη δοκίμασαμε είναι σίγουρα ένας λόγος παραπάνω για να ξαναεπισκεφτούμε το Λυκονέρι σύντομα!

Γράφοντας τις τελευταίες γραμμές μίας ενδιαφέρουσας ιστορίας με μέλλον

Προσωπικά πιστεύω ότι για να έχει θέση και τύχη ένα εστιατόριο με Ελληνική Κουζίνα στην Ελλαδα, είναι απολύτως απαραίτητο να είναι κορυφαίο και να έχει κάτι διαφορετικό να πεί.

Έχουμε εδώ και χρόνια σταματήσει να τρώμε ελληνικό φαγητό εκτός σπιτιού διότι αγαπάμε την κουζίνα μας και δεν θέλουμε να βιώνουμε την κακοποιήσή και τη στασιμότητά της.

Οι σύγχρονες τάσεις στη γαστρονομία κινούνται γύρω απο την εξειδίκευση φτάνοτας ακόμα και μέχρι το σημείο των μονοπροϊοντικών concepts και αυτό λέει πολλά!

Το Λυκονέρι μας έδωσε την αίσθηση ότι τολμά να εξειδικευτεί στην Ελληνική Κουζίνα με ιδιαίτερα αλλά ουσιαστικά υλικά και συνταγές, όπως η Παπαλίνα Μυτιλήνης και οι Φακες Εγκλωβής. Δίχως όμως παρωπίδες, αποφεύγοντας να βάλει ένα ακόμα ελληνικό γλυκό δίχως νόημα, επιλέγοντας αντ’αυτού τα Churros.

Κοιτώντας το μενού, είναι προφανές ότι ο Chef επιχειρεί ένα γευστικό ταξίδι στην Ελλάδα με επιλεγμένες συνταγές από διάφορα μέρη, κλείνοντας όμως και το μάτι εκτός των συνόρων της, πάντοτε με σεβασμό στις συνταγές, αλλά και με «πειράγματα» του Chef, όπου ακριβώς έχουν νόημα.

Θα μου πείτε τώρα, τίποτα αρνητικό δεν βρήκατε? Ναι βρήκαμε… θα θέλαμε τις χαρτοπετσέτες τυπωμένες με το σήμα του μαγαζιού και διαφορετικά ποτήρια.  Έχει όμως πραγματικά σημασία να εστιάσουμε σε αυτά, σε μία τόσο προσεγμένη προσπάθεια? Προσωπικά πιστεύω όχι.

Μία αξιολόγηση και όχι κριτική ( απεχθάνομαι αυτόν το όρο) είναι σημαντικό να γίνεται υπο το πρίσμα της ερώτησης «Τι ήταν καλά και τί θα μπορούσε να πάει καλύτερα?» για να ειναι χρήσιμη στον επαγγελματία που καταθέτει την ψυχή του σε ένα εστιατόριο. Στο Λυκονέρι ο Νο1 παράγοντας, η γεύση, ήταν εκεί και ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι και στον υπερθετικό! Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες.

Στο Λυκονέρι η παράδοση δείχνει να βρήκε τον απαραίτητο σεβασμό, αλλά και μία ομάδα η οποία ίσως την πάει ένα βήμα παρακάτω με το όραμα και την έμπνευσή της!

Εμείς πάντως θα ξαναπάμε σύντομα και για το ψαροφαγικό μενού του μαγαζιού αλλά και για τα δώρα του ξυλόφουρνου!

 

Sensory Explorer Tasting Squad!

Λυκονέρι

 

 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑