Τα αδικημένα καλοκαίρια

Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα διακοπές μόνη μου… Εντάξει όχι ακριβώς μόνη μου αλλά με την τότε παρέα μου, χωρίς την παρουσία και εποπτεία γονέων και κηδεμόνων. Ήταν μια ιδέα που είχαμε τότε με τα παιδιά και μέχρι να καταφέρουμε να την υλοποιήσουμε πέρασαν πολλές ώρες διαπραγματεύσεων μεταξύ γονέων και παιδιών και ατελείωτα τηλεφωνήματα, κατά τη διάρκεια των οποίων οι γονείς εξέφραζαν τις ανησυχίες τους, τους προβληματισμούς τους και την αγωνία τους για το αν θα γυρίσουμε σώοι, αβλαβείς, αρτιμελείς και ζωντανοί. Παρόλο το ομολογουμένως πολύ νεαρό της ηλικίας μας, τους πείσαμε τους γονείς και μας άφησαν και πήγαμε μόνοι μας διακοπές και περάσαμε φανταστικά και γυρίσαμε πίσω μια χαρά, έχοντας ξοδέψει άπειρες τηλεκάρτες για να δίνουμε σήμα στην Αθήνα σε μπαμπάδες και μαμάδες που μπορεί και να έτρωγαν τα σωθικά τους και να έτρεμε η ψυχή τους από την αγωνία.

Από τότε, πέρασαν πολλά υπέροχα, νεανικά, ανέμελα καλοκαίρια και κάθε χρόνο γίνονταν όλο και καλύτερα… Παρέες, ζευγάρια, καράβια, ποτά, ξενύχτια, κάμπινγκ και ενοικιαζόμενα έδιναν όλα όσα χρειαζόσουν για να «ξενοιάσεις» και να «διακόψεις» τη χειμερινή ροή της ζωής σου. Εκείνα τα νεανικά χρόνια, φυσικά και δεν είχες ανάγκη να ξεκουραστείς ή να αποφορτιστείς. Το μυαλό σου ήταν καρφωμένο στο ξεσάλωμα και βασικός σου στόχος να κλείσεις 3 μήνες συνεχόμενων διακοπών.

Αναπολώντας παλιά καλοκαίρια, λοιπόν, συνειδητοποίησα ότι το τελευταίο πραγματικά ανέμελο καλοκαίρι βρίσκεται (με ακρίβεια) 15 χρόνια πίσω. Τα επόμενα 15 καλοκαίρια μετά από αυτό μένουν αδικημένα από τον χρόνο και τον εαυτό τους στο χρονοντούλαπο. Έρχονταν αυτά τα καημένα στην ώρα τους, το ένα μετά το άλλο, με τους καύσωνές τους, με τα ακτοπλοϊκά τους τα δρομολόγια, επιφορτισμένα με τόνους προσδοκιών… Πάντα με το ίδιο βάρος στην πλάτη τους: να μπορέσουν να γίνουν το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μας. Και το ένα μετά το άλλο δεν τα κατάφερναν και πέφταν στην κατηφόρα της ματαίωσής τους. Και κάθε καινούρια χρονιά, φορτώναμε με νέες προσδοκίες το επόμενό μας καλοκαίρι και πάλι από την αρχή.

Μπορεί και να τα αδικήσαμε λίγο όλα αυτά τα καλοκαίρια. Γιατί τι φταίνε αυτά αν οι χειμώνες που προηγήθηκαν ήταν κάπως σκληροί ή δύσκολοι. Να μετρηθεί το κάθε καλοκαίρι για αυτά που μπορούσε να προσφέρει και όχι για τις ελπίδες που του φορτώσαμε εμείς για να σωθούμε από τη βαρυχειμωνιά… την μέσα μας και την έξω μας.

Ας πιούμε φέτος το πιο δροσιστικό ποτό στην υγειά όλων των «αδικημένων» καλοκαιριών μας που πέρασαν και δεν τα χαρήκαμε. Και προς Θεού, ας μη δώσουμε άλλη τροφή για φαρμακερές ευχές στην ομάδα των περίφημων «καλοχειμωνάκηδων» που καραδοκούν για το πρώτο μπουφανάκι που θα βγει από τις ντουλάπες μας.

Στην υγειά τους και στην υγειά μας!

Διαβάστε περισσότερα από την Έρση εδώ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑