Για γέλια…

Σας συμβαίνει κι εσάς στις παρέες σας να ξεκινάει κάποιος την κουβέντα που αφορά στις ηλικίες; Οι μικρότεροι συνήθως βρίσκουν αφορμή να αρχίσουν το δούλεμα προς τους μεγαλύτερους, οι μεγαλύτεροι ιδρώνουν-ξιδρώνουν, βήχουν-ξεροβήχουν, κοιτάζουν αδιάφορα γύρω-γύρω σαν να μην τους αφορά η συζήτηση. Και όλοι συνεχίζουν με γέλια την κουβέντα, πετώντας θανατηφόρες ατάκες προς πάσα κατεύθυνση, ακόμα και προς αυτούς που έχουν προφασιστεί κάτι για να αποχωρήσουν από το τραπέζι, διακριτικά, λες και δεν θα τους παίρναμε χαμπάρι ότι αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι να μιλήσουν για την ηλικία τους ή τέλος πάντων να βρουν ένα καλό αστείο που θα τους βγάλει από τη δύσκολη θέση.

Συνήθως μετά από τα τρανταχτά γέλια εις βάρος πάντα των μεγαλυτέρων, οι παρέες θυμούνται ιστορίες, οι οποίες 9 φορές στις 10 ξεκινάνε με τη φράση «θυμάσαι τότε που…». Οι ιστορίες διαδέχονται η μία την άλλη με πυρετώδη ρυθμό και είναι (σχεδόν) πάντα τόσο πολύ αστείες που όλοι σκουπίζουν τα μάτια τους από τα δάκρυα ή κρατάνε τις κοιλιές του και αναφωνούν «μπα, σε καλό να μας βγει, γελάσαμε και σήμερα». Σαν αυτό το τόσο δυνατό και διαρκές γέλιο είναι κάποιου είδους αμαρτία για την οποία πρέπει να τιμωρούμαστε. Σαν να οφείλουμε γενικά να είμαστε δυστυχείς και γελώντας τρανταχτά επιβαρύνουμε το κάρμα μας.

Ξέφυγα όμως και άλλο ήθελα να πω. Αυτό το «θυμάσαι τότε που…» κρύβει κατά βάθος μια πολύ ύπουλη φράση που δεν την ξεστομίζουμε ποτέ. Κρύβει «τότε που ήμασταν νέοι». Και πράγματι, κάποτε ήμασταν. Τουλάχιστον, ήμασταν πιο νέοι από ό,τι είμαστε σήμερα. Αλλά γιατί αυτό μας φαίνεται τόσο τρομακτικό; Το σημαντικό σε αυτή τη ζωή δεν είναι να μεγαλώνουμε και να έχουμε όλο και πιο αστείες ιστορίες να λέμε γύρω από τα τραπέζια της παρέας; Το να μείνουμε για πάντα νέοι είναι παντελώς αδύνατο. Το να «φορτωνόμαστε» χρόνια στην πλάτη μας είναι παντελώς αναπόφευκτό. Όμως, το να αντέξουμε τη φθορά και να συνεχίζουμε να γεμίζουμε τις μέρες μας με αστείες ιστορίες και γέλια τρανταχτά είναι εφικτό.

Προσοχή. Δεν λέω πως είναι εύκολο. Λέω μόνο πως είναι εφικτό. Όταν τα πάντα γύρω-γύρω μοιάζουν να καταρρέουν, μοιάζει αδύνατο να μαζέψεις τα κουράγια σου και να ζήσεις την επόμενη αστεία ιστορία σου. Μοιάζει, αλλά δεν είναι.  Μπορεί να θέλει κόπο, μπορεί να θέλει υπομονή, μπορεί να θέλει ένα σωρό υποχωρήσεις, αλλά γίνεται. Άλλωστε τα γέλια μας μπορεί κάποια μέρα να μας τραντάξουν τόσο πολύ που να έρθει ο κόσμος ανάποδα.

Το αποκλείεις;

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑