Ζωή Δάλαρη: Λίγο ησυχία….για πολλή ευτυχία!

Λίγο ησυχία….για πολλή ευτυχία!

της Ζωής Δάλαρη

Οι άνθρωποι έχουν πάρει τη ζωή πολύ στα σοβαρά, τρέμουν στην ιδέα του θανάτου και φοβούνται να πουν τις λέξεις όπως είναι. Προσπαθούν να μπουν σε μία γυάλα, βάζοντας όσοι έχουν και τα παιδιά τους εκεί, έχοντας έτσι την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Γιατί για ψευδαίσθηση πρόκειται. Κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια τι θα συμβεί στο επόμενο λεπτό. Η εμπειρία μας σαν άνθρωποι μας έχει δείξει ότι όλα μπορούν να ανατραπούν μέσα σε μια στιγμή. Κι αυτό το άγνωστο είναι που κουβαλάει και τη μαγεία. Γιατί ποιος θα ήθελε να ξέρει τι ακριβώς θα του συμβεί στο υπόλοιπο της ζωής του;

Για άλλους θα ήταν βαρετό, για άλλους ψυχοφθόρο και για κάποιους η ανυπομονησία θα χτύπαγε κόκκινο! Απλώς έτσι μας έμαθαν ότι είναι το «φυσιολογικό», να αισθανόμαστε ασφαλείς για να είμαστε ευτυχισμένοι. Κι ενώ όλοι ψάχνουν αυτή την ψευτοασφάλεια, όσο περισσότερη αποκτούν τόσο μεγαλώνει και ο φόβος μη τη χάσουν. Κι έτσι παρατείνουν τη δυστυχία τους αφού δεν μπορούν να εστιάσουν σ’ αυτά που έχουν αλλά σ’ αυτά που δεν έχουν ή ίσως χάσουν. Αυτό δεν είναι ελευθερία, είναι σκλαβιά.

Η πραγματική ελευθερία είναι η απουσία φόβου και ελπίδας. Γιατί όταν ο φόβος κυριαρχεί τότε μπαίνουν καλούπια. Κι όταν μπαίνουν καλούπια τότε ο άνθρωπος παίρνει τη μορφή τους και παύει να είναι αυτό που θα ήταν αν ήταν απεριόριστος. Η ελπίδα δίνει την θέση της στις ευχές. Όταν εύχεσαι κάτι να συμβεί δεν πράττεις, περιμένεις. Κι όσο ελπίζεις τόσο αποποιείσαι τις ευθύνες σου. Κι όταν δεν αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου πάντα θα φταίει κάποιος ή κάτι άλλο για την πορεία και κατάληξη της ζωής σου.

Ακούω γύρω μου ανθρώπους συχνά να λένε υπερήφανα ότι όπως ήταν στα 15 τους είναι και στα 25 τους και στα 45 τους κ.ο.κ. Φαίνεται να έχουν μπερδέψει τη σημασία του «νιώθω παιδί» από το «παραμένω παιδί». Και η εξέλιξη; Πού πήγε η εξέλιξη; Η συμβατική ζωή απαιτεί 15ετή πλέον φοίτηση στο σχολείο, σπουδές και πτυχία, σταθερή δουλειά, γάμο και παιδιά ώστε το άτομο να θεωρείται ολοκληρωμένο. Κι έπειτα; Μόλις τα παιδιά μεγαλώσουν ή τελειώσει η καριέρα αντίστοιχα, τελειώνει και ο σκοπός της ζωής του ατόμου. Και βλέπεις ανθρώπους «ανύπαρκτους» να κάνουν απεγνωσμένες προσπάθειες να κρατηθούν από κάτι άλλο έξω από τον εαυτό τους.

Η ασταμάτητη προσπάθεια καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους για τα «πρακτικά» και η ανάγκη για επιβίωση δεν τους έδωσαν το περιθώριο να μείνουν για λίγο «ήσυχοι» και να αφουγκραστούν τον εαυτό τους αφού ποτέ δεν είχαν χρόνο. Κι εδώ θα χρησιμοποιήσω τα λόγια που είπε κάποτε ένας σοφός: «Για να γνωρίσεις τον εαυτό σου χρειάζεται ηρεμία. Γίνεται να καθρεφτιστείς σε θολά νερά»;

Η αξία των ανθρώπων δεν μετριέται από το πόσα πτυχία συγκέντρωσαν, τι επιτυχία έχουν στην επαγγελματική τους ζωή και πόσα υλικά αγαθά απέκτησαν. Και είναι λυπηρό που η κοινωνία εστιάζει σε αυτά τα «προσόντα», επιτηδευμένα βέβαια αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Αν οι άνθρωποι το αντιληφθούν αυτό και πάψουν να συσχετίζουν την αυταξία τους με αυτά, τότε θα έχουν κάνει ένα πολύ καλό πρώτο βήμα για την ευτυχία.

Ευτυχία για μένα σημαίνει εσωτερική γαλήνη. Για να μπορέσεις να τη βρεις πρέπει πρώτα να γίνεις ολόκληρος, να μάθεις να αγαπάς εσένα, να περνάς καλά πρώτα μαζί σου και μετά με τους άλλους.

Να αγαπάς την «μοναξιά» σου και να την αναζητάς αντί να την τρέμεις. Όχι από εγωισμό ή επειδή «πληγώθηκες». Αλλά γιατί γνωρίζεις την ουσία. Η επαφή σου με τον εαυτό θα σου δείξει τα λάθη σου, τα ελαττώματά σου, τα ψυχολογικά σου αδιέξοδα και θα επουλώσει τις πληγές σου αντί να τις κρύβεις κάτω από το χαλάκι. Κανένας δεν μπορεί να σε πληγώσει αν εσύ δεν το επιτρέψεις. Η ανάγκη μας να μας αποδέχονται οι άλλοι μας έχει οδηγήσει σε λανθασμένες συμπεριφορές και λανθασμένα συμπεράσματα.

Η αλήθεια είναι πως αυτό μας έμαθαν από τη στιγμή της γέννησής μας. Να ανήκουμε στο σύνολο και να πηγαίνουμε με το πλήθος. Γιατί αλλιώς θα έχουμε αποτύχει. Μέχρι να το καταλάβουμε δεν φταίμε εμείς. Αλλά από τη στιγμή που θα το συνειδητοποιήσουμε είναι καθαρά στο χέρι μας. Είναι όμως δύσκολη απόφαση. Χρειάζεται δύναμη και κουράγιο να αφήσεις την βολή σου, την οποία κρατάς ακόμα κι αν αυτή σε οδηγεί στη δυστυχία. Χρειάζεται θάρρος για να αφήσεις τον ρόλο του θύματος γιατί η λύπηση των άλλων καμιά φορά μοιάζει με ενδιαφέρον και αγάπη.

Προτιμάς να ζεις με μάσκες ανά περίσταση παρά να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα. Που στο τέλος αυτή είναι που διώχνει τα περιττά βάρη και σε λυτρώνει. Μόνο τότε μπορείς να είσαι ολόκληρος. Και μόνο όταν είσαι ολόκληρος η συνταγή της ευτυχίας θα πετύχει, ακόμη κι αν δεν ξέρεις πώς να μαγειρέψεις.

Λίγα λόγια για την αρθρογράφο:

Το όνομά μου είναι Ζωή και αγαπώ να εκφράζομαι από ψυχής με όποια μορφή δημιουργίας μου παρουσιάζεται. Η ανισορροπία αυτού του κόσμου με οδήγησε στη διαπίστωση ότι ο πλανήτης είναι μία τεράστια σκηνή και οι άνθρωποι ενσαρκώνουν ρόλους νυχθημερόν σε υποκειμενικά ή αντικειμενικά σενάρια.

Έκτοτε αποφάσισα ότι δεν έχω ταλέντο στην υποκριτική και αποχώρησα από την παράσταση. Θεωρώ την ψυχική γαλήνη είδος προς εξαφάνιση οπότε φροντίζω να τη διατηρώ σε μένα για να  μπορώ να τη χαρίσω απλόχερα και στους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω μου.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑