Ζωή σε τάξη

Οφείλω να ομολογήσω ότι πάντοτε θαύμαζα τους ανθρώπους εκείνους που τα είχαν όλα γύρω τους σε τάξη. Μεταξύ μας, παράλληλα με τον θαυμασμό, τους ζήλευα και λίγο. Φαινόταν πως ήταν για εκείνους τόσο εύκολο να τα έχουν όλα τακτοποιημένα, βολεμένα, αποφασισμένα, οριστικά και αμετάκλητα. Φαίνονταν πάντα τόσο ήρεμοι και ευχαριστημένοι με τον τρόπο που είχαν τακτοποιήσει τις ζωές τους που ακόμα και η Μαρί Κοντό θα έσκιζε τα πτυχία της και θα έτρωγε τα λυσσακά της, αν έβλεπε την ευταξία που επικρατούσε στο σύμπαν τους. Παρεμπιπτόντως, αν δεν ξέρεις την Μαρί Κοντό και ψάχνεις τρόπους να διπλώνεις σωστά τα πουλόβερ, σε προτρέπω να κάνεις την έρευνά σου και να μου πεις τη γνώμη γιατί εγώ δυο επεισόδια κατάφερα να δω από την περίφημη σειρά της και ανέβασα πίεση…

Ξέφυγα, όμως, πάλι από το θέμα και πρέπει να με επαναφέρω σε τάξη (Να το πάλι αυτό με την «τάξη»!). Που λες, λοιπόν, το ξέρεις κι εσύ αυτό το είδος ανθρώπων. Ήταν εκείνοι οι συμμαθητές σου που είχαν αποφασίσει από το νηπιαγωγείο τι θα γίνουν όταν μεγαλώσουν και σε όλες τις τάξεις διάβαζαν πάντα τα μαθήματά τους. Ποτέ δεν άφηναν για Κυριακή βράδυ τις ασκήσεις των μαθηματικών, τη χρονιά των Πανελληνίων δεν στερήθηκαν τίποτα, πέρασαν στην 1η τους επιλογή με την πρώτη και μετά ήταν οι ίδιοι που ως συμφοιτητές σου δεν χρωστούσαν κανένα μάθημα από περασμένη χρονιά και είχαν αποφασίσει τι θα κάνουν με το πτυχίο τους. Είναι αυτοί που κάθε Σάββατο κάνουν καθαριότητα στο σπίτι, δεν αργούν ποτέ στα ραντεβού τους, δεν χάνουν ποτέ την ψυχραιμία τους και φυσικά στην κατάλληλη ηλικία αγόρασαν το πρώτο τους αυτοκίνητο, παντρεύτηκαν, έκαναν τα παιδάκια τους και «τακτοποιήθηκαν».

Δεν ξέρω για σένα, εγώ πάντως πολύ τους ζηλεύω. Δεν θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που πήρα μια απόφαση λογική και μετρημένη, με το ζόρι καταφέρνω μια φορά στα χίλια χρόνια να ανανεώνω το excelάκι μου με τα οικονομικά στοιχεία του νοικοκυριού, αν δεν βάλω ξυπνητήρι μπορεί να ξυπνήσω μεσημέρι, τρέχω πάντα τελευταία στιγμή να προλάβω προθεσμίες, πληρωμές, ραντεβού σαν την παλαβή και σε καμία περίπτωση δεν έχω αποφασίσει τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Θα μου πεις (και με το δίκιο σου) γιατί έγινε ο Γιαννάκης από το νηπιαγωγείο σου αστροναύτης; Όχι, αλλά ήταν αξιοζήλευτη η σιγουριά του ότι θα γίνει. Το έλεγε, το πίστευε, το ήθελε αποφασιστικά και φώτιζε όλο του το μουτράκι όταν περιέγραφε τι θα κάνει στο διάστημα.

Για να μην μακρηγορώ, δεν έχω την παραμικρή ιδέα πως είναι να ζεις μια ήρεμη και τακτοποιημένη ζωή. Και ακόμα και τις φορές που ήμουν σίγουρη ότι είχα καταφέρει να την έχω, ήμουν τόσο γελασμένη που ακόμα με θυμούνται τα παρδαλά κατσίκια και η παγκόσμια συνομοσπονδία κλόουν, αν υπάρχει. Αν για κάποιο λόγο και η δική σου η ιστορία ζωής εκτυλίσσεται σε ένα απέραντο χάος, μην απογοητεύεσαι. Αν δεν σε σώσει η Μαρί Κοντό (ακόμα δεν την γκούγκλαρες;), αν δεν σε σώσουν τα εκατοντάδες βιβλία αυτοβοήθειας με τίτλο «Βάλτε τη ζωή σας σε τάξη», θα σε σώσουν τα «Φτηνά Τσιγάρα» (ναι, η ταινία!) που μας δίδαξαν πως «Ο κόσμος βασίζεται στο χάος κι εγώ θα το διασχίσω χωρίς να ψάχνω για λογική σειρά. Αυτή είναι η ζωή μου; Συνεννοηθήκαμε;».

Διαβάστε περισσότερα από την Έρση εδώ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑