Let’s Dive Within…

 

“…the scuba diver dives to look around, the freediver dives to look within…”

Umberto Pelizzari

 

Η παραπάνω φράση του μεγάλου ελεύθερου δύτη Umberto Pelizzari, ήταν στα χείλη μου συνεχώς όσα χρόνια ασχολούμουν με την ελεύθερη κατάδυση, αλλά τολμώ να ομολογήσω ότι αυτό συνέβαινε περισσότερο για μαγκιά παρά για την ουσία του λόγου που την αποτελεί.

Καθίστε στην καρέκλα σας αναπαυτηκά, χαλαρώστε εστιάζοντας στην αναπνοή σας δίχως να την αλλάζετε καθώς το σώμα ξέρει τι ακριβώς χρειάζεστε εκείνη τη στιγμή και όταν αυτή αποκτήσει ισορροπία με ίσους χρόνουν εισπνοής και εκπνοής. Πάρτε μία βαθιά ανάσα και ξεκινάμε τη βουτιά μας εσωτερικά!

Πρίν λίγες ημέρες η φίλη μου η Σταυρούλα στο messenger, μου την θύμισε ξανά και με προέτρεψε να γράψω ένα άρθρο για αυτή. Δίχως κατεύθυνση,  απλά ότι “αναδυόταν” από μέσα μου στο άκουσμα της!

Ουπς…. αναδυόταν είπα?! Δηλαδή ίσως ο Umberto να χρησιμοποιούσε αυτή τη φράση ως γλωσσική μεταφορά για να τονίσει κάτι άλλο?  Να είστε σίγουροι… Άλλωστε και ο ίδιος από τότε τόνιζε τη σύνδεση της κατάδυσης στην άβυσσο με αυτή μέσα στα βάθη του μετά-συνειδητού και της ανθρώπινης ψυχής. Η τάση για ενδοσκόπηση, αναπνοές, γιόγκα και όλα όσα ακολούθησαν ξεκίνησαν από αυτόν τον άνθρωπο και ίσως μερικούς λίγο πιο πριν από αυτόν. Πάντως με τον Umberto, πήραν την μεγάλη έκταση και δημοσιότητα.

Η ελεύθερη κατάδυση για εμένα τελείωσε πριν περίπου 5 χρόνια, διότι πλέον μου στερούσε πολλά περισσότερα από όσα μου πρόσφερε. Μετά απο  περίπου 25 χρόνια, όχι απλά έντονης ενασχόλησης, αλλά ενασχόλησης που με είχε χαρακτηρίσει ως άνθρωπο ολοκληρωτικά, ήρθε μία μέρα και είπα: ΦΤΑΝΕΙ!

Η περίοδος εκείνη ήταν συμπτωματικά, (για όσους πιστεύουν στην τύχη, εγώ δεν είμαι ένας από αυτούς) και η περίοδος που είχα φτάσει σε ένα επίπεδο εσωτερικής ωριμότητας, όπου από τη μία είχα κατακτήσει και με το παραπάνω τους ψυχοθεραπευτικούς μου στόχους, ενώ από την άλλη με έλκυε τόσο πολύ αυτό το ταξίδι, που ήδη είχαν αρχίσει να αναδύονται οι πρώτες εικόνες με εμένα να ασχολούμε επαγγελματικά με αυτό κάποια στιγμή στο μέλλον…

Εκεί, η ανάγκη να καταδύομαι και μάλιστα σε πολύ πιο αφιλόξενα νερά, αυτά που βρίσκονται μέσα μας στην αχαρτογράφητη θάλασσα του υποσυνείδητου, με πολύ πιο αντίξοες συνθήκες. Μέσα στη θάλασσα σχεδόν μία ζωή ήταν 1 το πολύ 2 οι φορές που φοβήθηκα… στη θάλασσα που έχουμε μέσα μας, φοβάμαι κάθε φορά που καταδύομαι, αλλά συνεχίζω και θα συνεχίζω.

0_lNdWvtU4-9SZdB-X

Τι είναι τόσο ελκυστικό εκεί μέσα βαθιά στη ψυχή μας? Αφού είναι σκοτεινά, και αλλάζει μορφές. Κρύβει μέσα του όλα μα όλα όσα περάσαμε και βιώσαμε στη ζωή μας και με κάθε λεπτομέρεια. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι εκεί υπάρχουν αποθηκευμένες πληροφορίες από προηγούμενες ζωές μας!!! Τρομακτικό! Ναι αλλά ταυτόχρονα λυτρωτικό και εξελικτικό!

Αυτή η τελευταία φράση είναι μία πεποίθηση που αν και άργησα να τη ντύσω με λέξεις,  υπήρχε πίσω από τις πράξεις μου, σε όλη σχεδόν τη ζωή μου. Φοβόμουν αλλά εκεί επέμενα. Στα πάντα. Κάποιοι το ονόμασαν “…τραβάτε με και ας κλαίω…” για να με κοροιδέψουν…. η υποκειμενικότητα της πραγματικότητας όμως, λειτούργησε προς όφελος μου και ας ένιωσα πρόσκαιρα άβολα όταν το έκαναν…

Η κατάδυση εσωτερικά είναι ότι καλύτερο έκανα για το εαυτό μου και το συνιστώ σε όλους. Ήταν ότι καλύτερο έκανα και για την οικογένειά μου, έστω και αν ξεβολεύτηκαν τα μέλη της. Όσοι ήταν πραγματικά ανιδιοτελώς δίπλα μου, έμειναν. Όταν κάτι είναι ανιδιοτελές και αυθεντικό, θα μείνει, με άλλη μορφή αλλά θα μείνει.

Με τους ανθρώπους που είμαστε μία γροθιά και κυρίως με τη σύζυγο μου έχουμε μία σχέση ειλικρίνειας ακόμα και αν οι απόψεις είναι άβολες. Η αλήθεια πονά, αλλά λυτρώνει. Επιλέξτε ανάμεσα στα όμορφα ψέμματα ή στις άβολες αλήθειες…

 

Η αληθινή αγάπη εξελίσσει, δεν αφήνει τον άλλο στάσιμο διότι στασιμότητα = θάνατος. Adapt or Die!

 

Αυτή ήταν μία διαδικασία με πολλά μπρος-πίσω, πάνω-κάτω, βουνά και χαράδρες, κάτι σαν και εκείνο το meme στο facebook για τη στοχοθεσία που όλοι νομίζουν ότι όλα θα πάνε ευθεία αλλά…. Συνάντησα πολύ συχνά στην κοινωνία μας, την πεποίθηση ότι η αγάπη είναι λουλούδια καρδούλες και πεταλούδες.

 

Όχι, η αγάπη για εμένα εμπεριέχει τις ποιότητες της ειλικρίνειας και της ελευθερίας ως απουσία κάθε είδους εξάρτησης.

 

Έντονα συναισθήματα να κάνουν γιο γιο συνεχώς. Πόνος και χαρά. Άνθρωποι που αποχώρησαν γιατί δεν μπόρεσαν το νέο Παναγιώτη. Άνθρωποι που ήρθαν για λίγο και έφυγαν και άλλοι που έμειναν. Σχέσεις που εξελίχθηκαν σαν το καλό κρασί, αλλά και σχέσεις που χάλασαν σαν ένα πολυκαιρισμένο φρούτο. Όμως πάνω από όλα αυτή η αγαλίαση και η λαχτάρα για ανάσα μετά από κάθε ανάδυση, είτε συνοδεύοταν από κάποιο εύρημα είτε όχι, είναι κάτι που δεν το αλλάζω με τίποτα!

Πρίν από λίγες εβδομάδες το ταξίδι της ψυχοθεραπείας αυτό έφτασε στην ολοκλήρωσή του μετά από 8 σχεδόν χρόνια. Θα μπορούσε να είχε διακοπεί νωρίτερα, αλλά η απόσταση από τη βίαιη λέξη “διακοπή” έως τη λέξη “ολοκλήρωση” που εκπέμπει ικανοποίηση, έκρυβε τα ωραιότερα διδάγματα και αισθάνομαι ευλογημένος που όλοκλήρωσα ότι ήταν να ολοκληρωθεί, για όποιους έπρεπε να γίνει αυτό.

 

Μου θύμησε όπως τότε στη θάλασσα, που κολυμπούσαμε μίλια με λιγα αποτελέσματα και ξαφνικά όλα τα δώρα της θάλασσας ήταν μαζεμένα σε μία μικρή όαση στο πουθενα και ήταν εκεί για να ανταμείψουν τον επίμονο και υπομονετικό δύτη.

 

Αν κρατούσα ένα από άπειρα πολύτιμα διδάγματα από αυτή την περίοδο της ζωής μου, θα επέλεγα αυτό της υποκειμενικότητας της ζωής και το ότι τίποτα δεν είναι αυτό που δείχνει, αλλά είναι αυτό που εμείς πιστεύουμε ότι δείχνει.

Άκουσα από πολλούς γνωστούς και άγνώστους το εξής: “…εγώ θέλω να νιώσω καλύτερα και στη συνέχεια θα διακόψω, δεν χρειάζομαι περισσότερο…δεν είμαι άρρωστος…δεν είμαι αδύναμος” και είναι οκ εφόσον αισθάνονται έτσι για το πρώτο μέρος της πρότασης.

Θα σταθώ λίγο στις 2 τελευταίες φράσεις καθώς φωτογραφίζουν δύο από τις δυσλειτουργικότερες πεποιθήσεις – ταυτότητες της ελληνικής κοινωνίας και είναι αφορμή για συμπεριφορές bullying σε όσους αποφασίζουν να ασχοληθούν με τον εαυτό του και να νοικοκυρέψουν την ψυχή τους. Όλα αυτά τα χρόνια έγινα αποδέκτης απείρων τέτοιων συμπεριφορών, ανθρώπων που θεωρούσαν τους εαυτούς του υγιείς και δυνατούς …υποστηρίζοντας το κάνοντας bullying…

woman-2435605_1920

Για εμένα η αξία της υγίειας ξεκινά από την αγάπη προς τον εαυτό μας και στη συνέχεια καθρεπτίζοντας προς τον συνάνθρωπο μας. Η υγιεία ξεκινά από την ψυχή και εξαπλώνεται στο σώμα. Μία ψυχή που νοσεί, σωματοποιεί τη νόσο της στα αντίστοιχα όργανα του σώματος ως σήμα για δράση.

 

Πως κάποιος που συστηματικά κακοποιεί τον εαυτό του και τους άλλους μπορεί να θεωρείται υγιής, ενώ κάποιος ο οποίος συνειδητά καταδύεται στα σκοτεινά νερά της ψυχής του ανασύροντας σκουπίδία καθαρίζοντας την, δεν είναι?

 

Φτάσαμε λοιπόν και στη δεύτερη ταυτότητα αυτή του δυνατού… Έχω αφιερώσει άρθρα και άρθρα για τις ταυτότητες στο Blog και το θέμα αυτό έχει μέλλον. Δυνατός λοιπόν… μία λέξη με ηρωικές ιδιότητες,  μυθικές για την ακρίβεια.

Βιώνοντας την παραπάνω περίοδο, μέσα σε ένα περιβάλλον στο οποίο το “εγώ” ήταν σαν την ανεξέλεγκτη φουρτουνιασμένη θάλασσα που δεν τολμάς να πλησιάσεις γιατί θα σε πνίξει, άκουσα αυτή τη λέξη άπειρες φορές.

Θυμάμαι όταν σε κάκιστη ψυχολογική κατάσταση ανακοίνωσα ότι αποφάσισα να ξεκινήσω ψυχοθεραπεία, πως το περιβάλλον μου “γιόρτασε” το ότι είχε δίκιο που έλεγε ότι είμαι άρρωστος. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους πανηγυρισμούς της “νίκης τους”. Παρόμοιους συνάντησα σε κάτι ταινίες τύπου MAD MAX όπου οι κανίβαλλοι μίας άλλης εποχής χόρευαν καθώς σκύλευαν το διαμελισμένο πτώμα του ηττημένου…

Στη συνέχεια άκουσα και ένα: “…εμείς παιδί μου είμαστε δυνατοί, τα προβλήματά μας τα κρατάμε μέσα μας και δεν εξωτερικεύουμε…”. Η απάντηση μου πλέον είναι: “…σας εύχομαι να βρείτε τη δύναμη να μπορέσετε να εξωτερικεύσετεόλα αυτά που σας προβληματίζουν, διότι η πραγματική δύναμη βρίσκεται στο να αφήνουμε και όχι στο να κρατάμε…”

Δυνατός είναι αυτός που γνωρίζει πως να βρίσκει τους εσωτερικούς πόρους για να αντιμετωπίσει τους δαίμονες του και όλα αυτά που τον δυσκολεύουν και αυτό είναι διαφορετικό για τον καθένα μας.

Πρίν λοιπόν υιοθετήσετε κάτι που προσπαθεί κάποιος να σας φορέσει, διότι misery loves company οπως λέμε και στο χωριό μου, σκεφτείτε όλα όσα έχετε καταφέρει έστω και αν έτρεμαν τα πόδια και η φωνή σας, όταν το κάνατε. Ήσασταν εκεί και προσπαθήσατε και μετράει.

Θυμάμαι την πρώτη ημέρα που μπήκα στη αίθουσα για το NLP Practitioner. Χρονικά ήταν εκείνη η περίοδος, που είχα αποφασίσει να συνεχίσω την ψυχοθεραπεία πέρα από απο το θεραπευτικό στάδιο και να εργαστώ επάνω σε θέματα αυτοπραγμάτωσης και ως αποτέλεσμα σκεφτόμουν τη συνέχεια και τον σκοπό της ζωής και το NLP αναδύθηκε ως ο επόμενος σταθμός.

Μπήκα μέσα στην αίθουσα τρέμοντας από το άγχος μου. Πραγματικά εκείνη τη στιγμή το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να μπω και να κάτσω για να μην σωριαστώ. Ήταν κάτι νέο για εμένα και φοβόμουν.

Τι? Δεν ξέρω αλλά είχα παραλύσει.

Όταν ήρθε η ώρα μου να σηκωθώ και να παρουσιάσω τον εαυτό μου στη ομάδα των δέκα υπέροχων ανθρώπων που είχα μπροστά μου, δεν μπορούσα να πάρω ανάσα… Αν δεν μου έδιναν να κρατήσω μία μπαγκέτα ντραμς στα χέρια μου, θα λυποθυμουσα. Πήγα και κρύφτηκα πίσω απο την καρέκλα που υποτίθεται ότι θα καθόμουν και τό μόνο που είπα ήταν : “Είμαι ο Παναγιώτης και δεν τα πάω καλά με τους ανθρώπους…” , μετά από λίγο όλη η ομάδα ήμασταν μία τεράστια αγκαλιά στη μέση του δωματίου.

Την επόμενη ημέρα όταν μοιράστηκα αυτή την εμπειρία με έναν από τους “δυνατούς” του περιβάλλοντός μου, η απάντηση του ήταν: “…σιγά μην πάω εγώ να εκτεθώ μπροστά σε τόσο άγνωστο κόσμο… βλάκας είμαι?”

Στο προσωπικό μου ταξίδι παρατήρησα ότι όσο πάλευα με εσωτερικά δαιμόνια δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στο να ρουφήξω ότι περισσότερο μπορούσα! Ενώ όταν τελικά νίκησα, τα ωραία ήρθαν μετά! Τότε πλέον συνειδητοποίησα ότι  ο,τι  και να έκανα στη ζωή μου άν πάλευα με αυτό, έχανα πολύτιμη ενέργεια ενώ αν το αγκάλιαζα και το αποδεχόμουν τότε η ανάπτυξη ήταν πολύ μεγαλύτερη!

Για μία αλλαγή είναι απείρως λειτουργικότερο να κτίζουμε το νεό παρά να προσπαθούμε να γκρεμίσουμε το παλιό. Το ίδιο ισχύει και για ό, τι άλλο προσπαθούμε να πετύχουμε στη ζωή μας. Αν η προσπάθεια αυτή γίνει από θέση θύματος τότε απαιτεί τεράστια ποσά ενέργειας για χαμηλού επιπέδου αποτέλεσμα, ενώ αν γίνει απο θέση οραματισμού και επίτευξης στόχων επιτυγχάνεται ροή και όλα είναι πιο απλά.

Η επιλογή λοιπόν είναι  μεταξύ του δρώ για να αποφύγω συνέπειες και αυτό που κάνω με κυνηγάει όπως και οι εξελίξεις ή εγώ κυνηγώ αυτές και υλοποιώ βάσει οράματος? Εγώ επιλέγω το δεύτερο.

Λίγο την επιστροφή προς την επιφάνεια με ή χωρίς τα δώρα του βυθού, αναρωτήθηκα αν θα άλλαζα κάτι που έκανα όλα αυτά τα χρόνια. Αυτόματα που ήρθε μία σκέψη που κάνω χρόνια. Ενιωθα που και που τύψεις για το ότι ίσως να είπα κάποια πράγματα παραπάνω από όσο θα έπρεπε σε αγαπημένους ανθρώπους.

Η συνειδητοποίηση που κάνω σήμερα μέσα από αυτή την εξομολόγηση, είναι ότι δεν θα άλλαζα τίποτα. Όλα έχουν τον λόγο που συμβαίνουν στη ζωή και καλώς έγιναν. Σημασία δεν έχει τι συμβαίνει αλλά το πώς εμείς αντιδρούμε σε αυτό και η καλή πρόθεση απο πίσω. Η ζωή είναι μία διαδικασία στην οποία έχουν θέση όλα τα συναισθήματα. Θα χαρούμε, θα κλάψουμε, θα θυμώσουμε, φοβηθούμε, θα αγαπήσουμε και θα μισήσουμε. Θα κάνουμε κακό άθελα μας αλλά και καλό και είναι οκ.

Δεν υπάρχει αποτυχία παρά μόνο ανατροφοδότηση!

 

Κλέινοντας θυμήθηκα τον εκπαιδευτή μου στην κάταδυση που μου έλεγε:

“…αφέσου, γίνε ένα με το μπλέ, be water my friend….”

 

1205711-freediving-wallpaper-1920x1080-for-windows

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑