Η τελευταία φορά

Στήνουμε τις ζωές μας πάνω σε «σιγουριές». Επενδύουμε στα σίγουρα, στα σταθερά, στα βέβαια, σε όλα εκείνα με τα γερά θεμέλια. Κινούμαστε με βεβαιότητες και πορευόμαστε με ασφάλεια. Κάποιοι προσπαθούνε όλη τους τη ζωή να σιγουρευτούνε. Κοιμούνται και ξυπνούν και πασχίζουν να είναι σίγουροι για το ποιοι είναι, τι ακριβώς θέλουν, προς τα που θέλουν πάνε. Όλοι θέλουν να είναι βέβαιοι ότι όποιο βήμα και αν κάνουν, όποιο δρόμο και αν διαλέξουν, θα είναι ασφαλείς, ήρεμοι, ευτυχισμένοι, χωρίς να έρθουν αντιμέτωποι με δυσάρεστες εκπλήξεις και ανυπέρβλητες δυσκολίες. Αν το καλοσκεφτούμε, είναι ένας αυτοματισμός που χρησιμοποιούμε για να μπορούμε να προχωράμε παρακάτω και να κοιτάμε παραπέρα, πέρα από το «τώρα» μας και πέρα από τη μύτη μας.

Ακόμα και αν οι συνθήκες της ζωής μας ή τα γεγονότα προσπαθούν ξαφνικά να παραβιάσουν τις σιγουριές μας, προβάλλουμε τόσο σθεναρή αντίσταση σε αυτή την ενδεχόμενη αλλαγή που αρνούμαστε να αφήσουμε πίσω ό,τι ξέρουμε και αναγνωρίζουμε ως οικείο και σίγουρο. Και κάπως έτσι, για λόγους «ασφαλείας» κρατάμε φωτογραφίες, αναμνηστικά, αυτοκίνητα, σπίτια, ανθρώπους… Με μια ζωντανή ψευδαίσθηση πως ό,τι καταφέρουμε να κρατήσουμε «ζωντανό» δίπλα μας, δεν θα το χάσουμε ποτέ. Τι εύκολα που κοροϊδεύουμε τους εαυτούς, όμως, ε;

Γιατί ποιος είναι εκείνος που μπορεί να εγγυηθεί ότι αυτά που έχει σήμερα, θα τα έχει σίγουρα και αύριο; Ποιος είναι εκείνος που παίρνει τώρα όρκο ότι μια απόφαση που πήρε χθες και για την οποία ήταν σίγουρος (χθες) θα συνεχίσει να τον καλύπτει και αύριο; Ποιος είναι εκείνος που μπορεί να υποσχεθεί στους γύρω του ότι θα είναι πάντα εκεί, αμετακίνητος, ίδιος και απαράλλαχτος εις τον αιώνα τον άπαντα; Και τελικά, ποιος είναι εκείνος που γνωρίζει πότε θα συναντηθεί με τις όποιες «σταθερές» του για τελευταία φορά;

Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η (πραγματικά) τελευταία φορά που θα δεις κάποιον. Και απογειώνοντας κι εγώ με τη σειρά μου (σιγά που θα το γλίτωνα) τα κλισέ όλων των κειμένων του σύμπαντος, είναι σημαντικό να έχεις προλάβει να του πεις πόσο τον νοιάζεσαι και πόσο τον αγαπάς. Κλισέ, ξεκλισέ, ισχύει, μην κρυβόμαστε. Αλλά ισχύει και για όλα εκείνα που θα ήθελες να πεις που δεν έχουν να κάνουν απαραίτητα με την αγάπη. Να πεις πως αδικήθηκες, πως πληγώθηκες, πως θύμωσες. Δεν είναι κακό, είναι δίκαιο και το χρωστάς κυρίως σε σένα.

Η μόνη μας σιγουριά είναι πως δεν υπάρχει σιγουριά για τίποτα και για κανέναν.  Κι αυτό από μόνο του είναι που κάνει τις μέρες και τις νύχτες μας τόσο σημαντικές.

Διαβάστε περισσότερα από την Έρση εδώ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑