Κι αν πέσω; ναι, αλλά αν πετάξεις;

της Μαρίας Καλαμάρα

Σίγουρα όλοι έχετε δει στο διαδίκτυο εκείνη τη φράση( της Erin Hanson): « Κι αν πέσω; ναι, αλλά αν πετάξεις;;». Συνοδεύεται συνήθως από φωτογραφίες μπροστά σε γκρεμούς, σε ασύλληπτα ύψη, ή κοριτσιών με κλειστά μάτια, τρομαγμένα…

Λοιπόν κι εγώ την είχα δει, σε διάφορες παραλλαγές, και συχνά με έκανε να προβληματίζομαι.

Τι θα μπορούσε να με κάνει να βλέπω το γκρεμό, να νιώθω το κενό και παρόλα αυτά να «βουτήξω»;

Ναι, ξέρω πρέπει να ρισκάρουμε, να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας, να πιστεύουμε στον εαυτό μας. ΟΚ…Όταν φτάσεις όμως εκεί, τι πραγματικά γίνεται;

Η προηγούμενη χρονιά ωστόσο, μου έδωσε κάποιες απαντήσεις και θα ήθελα να τις μοιραστώ.

Για να σας βάλω λίγο στο κλίμα…

Οι αποφάσεις, που είχα πάρει , σε προσωπικό κυρίως επίπεδο, με είχαν οδηγήσει σε αδιέξοδο.

Οι λύσεις, που είχα προσπαθήσει να δώσω, δεν είχαν οδηγήσει πουθενά.

Είχα ανέβει στο «βουνό», αλλά δεν βρήκα αυτό, που έψαχνα εκεί.

Αντίθετα, ήταν απόκρυμνα και επικίνδυνα. Στο σημείο αυτό, σε εκείνο το ύψος, αναγκαστικά, έπρεπε να αποφασίσω.

Κοίταξα γύρω μου. Άκουγα τις συμβουλές των άλλων να μου λένε να επιστρέψω πίσω.

Δεν ήταν για μένα τα βουνά και τα ύψη. Έπρεπε να σκεφτώ καλά τι πάω να κάνω.

Άλλωστε δεν αποφάσιζα μόνο για εμένα. Σε όλη τη διαδρομή, κράταγα κι ένα μικρό κοριτσίστικο χεράκι. Με είχε ακολουθήσει εκεί ψηλά κι έπρεπε να αποφασίσω και για τις δυό μας…

Έπρεπε να σκεφτώ διπλά, σοφότερα.

Οι άλλοι συνέχιζαν να αμφιβάλλουν για εμένα.

Προσπάθησα να ηρεμήσω. Είχα ανέβει ένα ψηλό βουνό και αισθανόμουν πολύ κουρασμένη και απογοητευμένη.

Έκλεισα τα μάτια. Σκέφτηκα πώς είχα φτάσει μέχρι εκεί. Τις αποτυχίες, αλλά και τις επιτυχίες.

Μετά, οραματίστηκα πού θα ήθελα να πάω στο μέλλον.

Σίγουρα όχι πίσω. Τη διαδρομή για την επιστροφή την ήξερα, ίσως θα ήταν πιο εύκολο, αλλά δεν μου άρεσε. Όχι.

Κοίταξα τη μικρή μου. Έβλεπα στα μάτια της την εμπιστοσύνη, τη σιγουριά πως θα βρω τη λύση, όπως τη βρίσκω συνήθως στα μπερδεμένα προβλήματα του σχολείου της.

Πήρα δύναμη.

Το αποφάσισα. Θα της κρατάω σφιχτά το χέρι και θα προσωρήσουμε μπροστά.

Προχωρήσαμε.

Το στέρεο έδαφος του βουνού έφτασε στο τέλος του.

Άρχιζε ο γκρεμός.

«Θα κλείσουμε τα μάτια και θα κάνουμε ένα μικρό άλμα. Θα είμαστε μαζί», της είπα και συμφώνησε.

Έτσι κι έγινε.

Βρεθήκαμε στο κενό.

Στο άγνωστο.

Μόνες μας.

Κρατηθήκαμε ακόμα πιο σφιχτά. Το άλμα αυτό μας ένωσε περισσότερο. Πολύ περισσότερο.

Οι άλλοι ακουγόντουσαν από μακριά να με κατηγορούν, να με τρομάζουν, να  προσπαθούν να με πείσουν ότι έκανα λάθος.

Εμείς όμως πετούσαμε! Και να σας πω ένα μυστικό… Φοβόμασταν, αλλά συνεχίζαμε. Και φοβόμαστε ακόμα. Κάθε μέρα, όμως, βρίσκουμε τρόπους να ξεπερνάμε τους φόβους μας. Να γελάμε με αυτούς και να καμαρώνουμε με τα αόρατα φτερά μας. Και να συνεχίζουμε το πέταγμα…

Κλείνοντας το μικρό μου αληθινό παραμύθι, αυτό που θα ήθελα να πω είναι ότι  μπροστά στις δύσκολες αποφάσεις της ζωής, στους «γκρεμούς» που ανοίγονται πολλές φορές στο δρόμο μας, θαρρώ πως το ένστικτο είναι αυτό, που δίνει την απάντηση που ψάχνουμε. Η ψυχή μας.

Την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας τη δίνει κυρίως, η προηγούμενη εμπειρία μας και το να ρισκάρουμε το αποφασίζουμε πολλές φορές χωρίς να βλέπουμε ξεκάθαρα πού πάμε.

Ωστόσο, βοηθάει να έχουμε ένα όραμα . Μια εικόνα για το πού θέλουμε να φτάσουμε.

Και βασικό είναι, το να μην  θέλουμε να μείνουμε στο σημείο, που είμαστε.

Δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται καθημερινά να «ζυγίζεις» τα φτερά σου, να σταματάς για λίγο. Να ζητάς βοήθεια απ’ όσους έχουν αποφασίσει να «πετάξουν» κι αυτοί.

Να σταματάς για λίγο όμως. Όσο χρειάζεται για να ξαναπάρεις βαθιά ανάσα και να ξανασηκωθείς. Στο ύψος που αντέχεις, στο ύψος που σου ανήκει, στο ύψος που αξίζεις.

 Μαρία Καλαμαρά

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑