Καθρέφτη – καθρεφτάκι μου!

Καθρέφτη – καθρεφτάκι μου!

“…από την εμπειρία μου ως εκπαιδευτικός, τα παιδιά είναι η κλειδαρότρυπα της οικογένειας…»

Μόλις οι λέξεις αυτές έφτασαν στα τύμπανα των αυτιών μου,  οι νευρώνες μου πήραν φωτιά και κάνοντας εικόνα, τις συνάψεις που γίνονταν εκείνες τις στιγμές και το κεφάλι μου να βγάζει καπνούς, σχεδόν το ένιωσα!

«Μία εκπαιδευτικός βλέπει μία κλειδαριά και με την εξειδίκευση που έχει αποκτήσει, φτιάχνει το κατάλληλο κλειδί για αυτή και το τοποθετεί στα χέρια των γονιών, για να ξεκλειδώσουν αυτοί την πόρτα… όλα ωραία μέχρι εδώ… εγώ ως γονέας ανοίγοντας την πόρτα τί θα δω?» σκέφτηκα … μα φυσικά έναν καθρέπτη …αναφώνησα και όλοι με κοίταξαν με απορία!

Η οπτική του “καθρέπτη” στη διάδραση  γονέα-παιδιού φαντάζει κάτι πολύ φυσιολογικό, καθώς εκτός από τη βιολογική σύνδεση, περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μαζί τους οπότε είναι φυσιολογικό τα παιδιά να μιμούνται συμπεριφορές, των δύο πιο σημαντικών για αυτά, ανθρώπων.

Η πρώτη φορά που ήρθα στοχευμένα σε επαφή με αυτόν τον μηχανισμό ήταν με την “Μοντελοποίηση  της ανθρώπινης αριστείας” στον Νευρογλωσσικό Προγραμματισμό (NLP) σε συνδυασμό με το αξίωμά του ότι : “…ο νους και το σώμα είναι μέρη του ιδίου συστήματος και επηρεάζει το ένα το άλλο…”.

Με λίγες λέξεις πρακτικά, αν κάποιος μιμηθεί ή «αντιγράψει» τις κινήσεις ενός άλλου ανθρώπου, αν χρησιμοποιήσει τις λέξεις και τις εκφράσεις του, και αν υιοθετήσει κάποιες από τις επιλογές του όπως για παράδειγμα να έχεις τις ίδιες διατροφικές συνήθειες, και σε γενικές γραμμές «μπει στα παπούτσια» του άλλου, τότε ίσως και να κάνει κάποιες από τις σκέψεις του, οι οποίες τελικά θα τον οδηγήσουν να έχει παρόμοιες συμπεριφορές. Μπέρδεμα έ? Το παρακάτω παράδειγμα ίσως φωτίσει τον μηχανισμό αυτό από περισσότερες πλευρές.

Ίσως κάποιοι από εσάς να έχετε ακούσει για μεγάλους ηθοποιούς, οι οποίοι για υποδυθούν τους ρόλους τους με απόλυτη πειστικότητα, επιλέγουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα να ζουν, ακριβώς όπως οι χαρακτήρες που θέλουν να υποδυθούν. Επιλέγουν λοιπόν να κατοικήσουν στα ίδια μέρη, να υιοθετήσουν το ίδιο διαιτολόγιο, να φορέσουν τα ίδια ρούχα, να χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις και να μιλήσουν με την ίδια προφορά κλπ.

Το αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής είναι φανερό εκτός από τις βραβευμένες ερμηνείες που ακολουθούν, στο γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις χρειάζεται ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αυτοί οι ηθοποιοί για να επανέλθουν ξανά στην καθημερινότητά τους και να ξαναγίνουν ο εαυτός τους, να θυμηθούν, τις συνήθειες τους, τις πεποιθήσεις τους κλπ! Σε μία τελευταία του συνέντευξη στο διαδίκτυο ο Jim Carrey , περιγράφει ένα τέτοιο περιστατικό με τον ίδιο με απίστευτες λεπτομέρειες!

«…καλά & τι το κοινό έχει ένας ηθοποιός με ένα μικρό παιδάκι?», θα αναρωτηθεί λογικά τώρα κάποιος που διαβάζει αυτές τις γραμμές.

 

Το  κοινό σημείο είναι η λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου που χρησιμοποιείται και στις δύο περιπτώσεις, μία λειτουργία κομβική για τη δημιουργία της ανθρώπινης εμπειρίας.  Όπως ο ηθοποιός επιλέγει να «αντιγράψει» κάποιον που θαυμάζει για να μπορέσει να τον ενσαρκώσει ( ενδιαφέρουσα επιλογή λέξης, ε?) , έτσι και ένα παιδί μιμείται τα πρόσωπα που για αυτό είναι όλος ο κόσμος, γιατί τα θαυμάζει και θα ήθελε να είναι σαν και αυτά!

Εκτός από τα παιδιά και οι ενήλικες όμως στην καθημερινή μας ζωή, «μιμούμαστε», συνειδητά & ασυνείδητα συμπεριφορές από άλλων που θαυμάζουμε, για να πετύχουμε παρόμοια αποτελέσματα. Οι γνωστές σε όλους ελληνικές παροιμίες:

“…με στραβό, θα κοιμηθείς το πρωί θα αλληθωρίσεις…”

&

“…το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει…”,

δείχνουν ότι  ο μηχανισμός αυτός είναι ευρέως γνωστός εδώ και πολλά-πολλά χρόνια, ενώ στη σύγχρονη εποχή το πολύ γνωστό quote “…είμαστε ο μέσος όρος των 5 κοντινότερων μας ανθρώπων…” είναι χαρακτηριστικότατο!

cropped-biscuit-2gr-green-wallp

Όταν μία μέρα, αρκετούς μήνες πριν, πήρα αγκαλιά τον Μάξιμο – Κωνσταντίνο και σταθήκαμε μπροστά από έναν καθρέπτη, με έκπληξη διαπίστωσα ότι,  όχι μόνο είχε τις ίδιες εκφράσεις προσώπου με εμένα, αλλά τον παρατήρησα να με παρατηρεί με απόλυτη αφοσίωση και να μιμείται κάθε ανεπαίσθητη κίνηση του προσώπου μου ως παιχνίδι, για αρκετή ώρα!

Εκείνη τη στιγμή, πήραμε με τη Νίκη μία απόφαση που για 40 χρόνια μας δυσκόλευε, συνειδητά, να χαμογελάμε με την καρδιά μας και με όλο μας το είναι, διότι τελικά είναι μεταδοτικό!

Παναγιώτης

Η πρωτότυπη δημοσίευση του άρθρου είναι στο www.faepaidimou.gr

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑