…κάνει κρύο μαμά…

…κάνει κρύο μαμά…

Photo by Ben Maguire on Unsplash

Θυμάσαι μαμά, όταν ήμουν μικρός  που  χάλαγα τον κόσμο από τα κλάματα και τις φωνές όταν πηγαίναμε σε καταστήματα με τα παιχνίδια γιατί όλο κάτι ήθελα; Εσύ κι ο μπαμπάς στη αρχή μου λέγατε ότι δε μπορούμε να το πάρουμε, ότι είναι ακριβό ή ότι δεν το χρειάζομαι γιατί έχω ένα σωρό παιχνίδια στο σπίτι.  Όμως στο τέλος, για να σταματήσω, μου παίρνατε ό,τι ήθελα!

«Ε, παιδιά είναι!» , λέγατε στον κόσμο που σας κοιτούσε.

Στα αδερφάκια μου αργότερα, όπως και στα άλλα παιδάκια που ερχόντουσαν στο σπίτι μας, δεν έδινα ποτέ τα παιχνίδια μου. Έβρισκα χίλιους δυο τρόπους να ξεφεύγω, τα έσπρωχνα, τα χτυπούσα, χάλαγα τα δικά τους. Εκείνα έκλαιγαν αλλά τους έλεγες ‘Μη δίνετε σημασία, παίξτε εσεις με τα υπόλοιπα παιχνίδια’.

«Ε, παιδιά είναι», λέγατε κι εσείς και οι γονείς τους.

Στο σχολείο ήθελα να έχω τα καλύτερα. Πάντα μου έπαιρνες ό,τι ρούχα ή σχολικά σου ζητούσα. Αλλά ήταν και κάτι παιδιά που είχαν πιο ωραία πράγματα από τα δικά μου. Με ενοχλούσε αυτό, γι αυτό όλο και κάτι έβρισκα να τους έκανα για να τους τα χαλάσω. Κι όταν οι μητέρες των παιδιών ζητούσαν από το Διευθυντή ή τη δασκάλα μου να επέμβουν, «Ε, παιδιά είναι» τους έλεγαν…

Τότε που βάψαμε με σπρέι τους τοίχους στη γειτονιά, θυμάσαι; Ξύπνησαν οι γείτονες το πρωί και έμειναν με το στόμα ανοιχτό από αυτό που αντίκρυσαν. «Ε, παιδιά είναι», είπαν στο τέλος κι εκείνοι κι εσείς. Και ξανάβαψαν τα σπίτια τους.

Αργότερα βάψαμε με τους φίλους μου με σπρέι κάθε δημόσιο κτήριο στην πόλη.  Μήνες έψαχναν να βρουν ποιοι το κάνουν. Κι όταν τελικά μας έπιασαν, «Ε, παιδιά είναι’, είπαν όλοι τους.  Μας έκαναν συστάσεις και μας άφησαν ελεύθερους.

Στο Γυμνάσιο έκανα την πρώτη μου κατάληψη μαζί με κάτι άλλα παιδιά. Κλείσαμε το σχολείο, καταστρέψαμε την κλειδαριά στην αίθουσα υπολογιστών, εμποδίσαμε  μαθητές και καθηγητές να μπουν μέσα κι όταν μετά από δύο μέρες ανοίξαμε το σχολείο και ζητήθηκε απο το Γυμνασιάρχη να σχολιάσει τα γεγονότα και να μιλήσει για τις ζημιές που είχαμε κάνει, είπε:» Ε, παιδιά είναι»…

Το ίδιο είπες κι εσύ. Αλλά αυτή τη φορά δεν είπες τίποτα στο μπαμπά.

Στις πρώτες τάξεις του Λυκείου άρχισες να μου δίνεις επιπλέον χαρτζιλίκι κρυφά από το μπαμπά. Ήξερες ότι είχα αρχίσει να καπνίζω. Ευτυχώς ο μπαμπάς δεν το καταλάβαινε γιατί κάπνιζε κι αυτός.

Μου δικαιολογούσες κρυφά και τις απουσίες που έκανα από τις κοπάνες. Κι όταν προσπαθούσες να με καλύψεις στους γιατρούς, « Ε, παιδιά είναι» σου έλεγαν.

Ακόμα κι όταν πήρα κρυφά το αυτοκίνητο του μπαμπά για να πάω βόλτα με τους φίλους μου στα δεκαέξι μου, και το έφερα πίσω τρακαρισμένο και ο μπαμπάς έγινε έξαλλος και φώναζε, πάλι  «Ε, παιδιά είναι,» του είπες… Εκείνος φώναζε και έλεγε κάτι για ‘υπευθυνότητα’ και ‘όρια’  και ‘σεβασμό’ αλλά δεν καταλάβαινα τι ήταν όλα αυτά και γιατί τα είχε θυμηθεί έτσι ξαφνικά…

Μετά, πήγα με τους φίλους μου στο γήπεδο. Άρχισαν οι οπαδοί της αντίθετης ομάδας να μας προκαλούν και να μας βρίζουν. Δεν αργήσαμε να έρθουμε στα χέρια, χτυπούσαμε με ό,τι έβρισκε ο καθένας μας, σπάσαμε καθίσματα, μας πήγαν στο νοσοκομείο μέσα στα αίματα.  Μίλησαν οι γιατροί και οι ποδοσφαιριστές και οι υπόλοιποι για τα επεισόδια που έγιναν, «Ε, παιδιά είναι», είπαν…

Και προχθές βγήκα με τους φίλους μου και με άλλα παιδιά στους δρόμους. Κάποιος μας είπε να διαμαρτυρηθούμε για κάποιο πολιτικό θέμα, δεν πολυκατάλαβα τι, αλλά όλο αυτό μου φάνηκε πολύ σπουδαίο! Θα άκουγαν όλοι για μένα, ίσως  με έδειχναν και στην τηλεόραση!

Τα υπόλοιπα τα ξέρεις. Βόμβες μολότοφ, κατεστραμμένοι δρόμοι, καταστήματα, αυτοκίνητα, βομβαρδισμένο τοπίο…

Ένοιωθα δυνατός μέχρι τώρα μαμά…

Είχα καταλάβει ότι μπορούσα να κάνω ό,τι ήθελα, χωρίς  συνέπειες και χωρίς κόστος γιατί πάντα βρισκόταν κάποιος να δικαιολογήσει την κατάσταση.

Αλλά τώρα, για πρώτη φορά πραγματικά φοβάμαι μαμά.

Εδώ που βρίσκομαι είναι σκοτεινά. Και είμαι μόνος μου.

Σου έχουν πει για μένα; Πού με έχουν;

Ξέρω ότι όταν μάθεις, θα κάνεις ό,τι περνά από το χέρι σου για να με γλυτώσεις. Αλλά αυτή τη φορά δεν ξέρω αν θα τα καταφέρεις…

Άκουσα πριν λίγο τους αστυνομικούς που μιλούσαν μεταξύ τους και έλεγαν για μας εδώ μέσα. Άκουσα πάλι τις λέξεις ‘υπευθυνότητα’, ‘ όρια’ και ‘σεβασμός’ στις κουβέντες τους .

Τι ακριβώς εννοούν ρε μαμά;

Εσύ ξέρεις;

Γιατί ακούω αυτές τις λέξεις μόνο σε τέτοιες στιγμές;

Ο μπαμπάς ίσως να ξέρει. Όμως, γιατί δε μου τις έμαθε κι εμένα;

Εδώ μέσα κάνει κρύο μαμά…

Και βαθιά μέσα μου έχω ένα πολύ μεγάλο φόβο.

Τι θα γίνω;

Πώς θα μπορέσω να επιβιώσω;

Δεν ξέρω πώς να ζω μόνος μου με τις δικές μου δυνάμεις.

Δεν ξέρω πώς να προστατεύω τον εαυτό μου και να προβλέπω τις συνέπειες των πράξεων μου.

Δεν ξέρω να ξεχωρίζω ποιοι άνθρωποι θέλουν το καλό μου ή έρχονται για να εξυπηρετήσουν δικά τους συμφέροντα.

Δεν ξέρω πως να αξιολογώ τις καταστάσεις, τις πράξεις μου, τις σκέψεις μου.

Ίσως να χρειάζεται να συγκεντρωθώ περισσότερο στον εαυτό μου.

Ίσως να χρειάζεται να μείνω μακριά από τους φίλους μου.

Ίσως να πρέπει να καθίσω και να σκεφτώ σοβαρά πού βρίσκομαι και πού πραγματικά θέλω να είμαι.

Μέχρι τώρα ήξερα να ακούω μόνο την παρόρμηση μου και τίποτα άλλο. Έκανα ό,τι ήθελα, ό,τι σκεφτόμουν, ό,τι μου έλεγαν οι φίλοι μου.

Αλλά δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω…

Μήπως  χρειάζεται να αρχίσω να σκέφτομαι  πώς νοιώθουν οι άλλοι άνθρωποι γύρω μου;

Δεν ξέρω μαμά… Το κεφάλι μου βουίζει, ο φόβος με έχει παγώσει…

Όμως αναρωτιέμαι.

Γιατί αφήσατε όλοι εσείς οι μεγάλοι γύρω μου να φτάσουν τα πράγματα εδώ;

Γιατί είχατε όλοι εσείς πάντα μία δικαιολογία για ό,τι έκανα;

Γιατί δεν μου έμαθε ποτέ κανείς τι σημαίνει ‘υπευθυνότητα’, ΄όρια’, ‘ σεβασμός’;

Γιατί δε μου είπατε ότι θα ερχόταν κάποια στιγμή που θα έπρεπε να υποστώ τις συνέπειες των πράξεων μου;

Γιατί δε με ετοίμασε κανείς γι αυτό;

Και γιατί τώρα όλοι εσείς κατηγορείτε μόνο εμένα;

Περισσότερα άρθρα από την Ελένα μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑

Αρέσει σε %d bloggers: