Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος…

Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος…

Μία φορά και έναν καιρό ήταν ένα Παιδί που όλοι το θεωρούσαν «δυνατό», «έξυπνο», «ικανό».

«…εσύ δεν έχεις ανάγκη, είσαι δυνατός…. Μπορείς να τα βγάλεις πέρα μόνο σου, σε αντίθεση με το αδερφάκι σου, που μας χρειάζεται περισσότερο γιατί είναι «αδύναμο» & δεν τα παίρνει εύκολα», του είπαν οι γονείς του…εσύ μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου, δεν μας έχεις ανάγκη, κανέναν δεν έχεις ανάγκη…», συνέχισαν.

Αυτό έσκυψε το κεφάλι, κράτησε τις σκέψεις του μέσα στο κεφάλι του και τον πόνο που αυτές του δημιουργούσαν μέσα στην ψυχή του. Ήταν και εκείνα τα παιδιά στο σχολείο που τον κοροϊδεύαν εδώ και καιρό για το βάρος του και σήμερα το πρωί τον είχαν κτυπήσει για πρώτη φορά. Σήμερα ήταν έτοιμος να μιλήσει στους γονείς του για να τον στηρίξουν … αλλά το αδερφάκι του, ….τους είχε περισσότερο ανάγκη, ήταν πιο «αδύναμο» από αυτόν.

 Αποφάσισε να κάνει αυτό που του έλεγαν οι δύο πιο σημαντικοί άνθρωποι της ζωής του. Άλλωστε αυτοί ως μεγάλοι ήξεραν περισσότερα.

Μπορούσε να τα καταφέρει και αποφάσισε να το κάνει με τον τρόπο που ήξερε καλύτερα… να το καταπιεί & αυτό, όπως κατάπινε πολλά άλλα στην προσπάθεια του να περάσει απαρατήρητο. Άλλωστε οι δυνατοί, δεν κλαίνε, δεν ζητάνε & δεν γκρινιάζουν…

Αποτραβήχτηκε σε μια γωνιά και συνέχισε να κάνει το ίδιο και σε αντίστοιχες καταστάσεις χρόνια αργότερα & στην ενήλικη ζωή του…. Άλλωστε ήταν δυνατός…

 

Ο «καλός», ο «κακός», «ο άσχημος», ο «δυνατός», ο «αδύναμος», ο «όμορφος», ο «καλός μαθητής» και η λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολλές γραμμές!  Ο τίτλος του άρθρου δεν αναφέρεται φυσικά στη γνωστή ταινία, αλλά στις πιο συνηθισμένες «ταμπέλες» ή ταυτότητες, που οι γονείς αλλά και ο περίγυρος τοποθετούν στα παιδιά, από τις πρώτες κιόλας ημέρες της ζωής τους. Ταυτότητες που ίσως τελικά να καθορίσουν και τη ζωή τους, ως ενήλικες.

Μετά τις ταυτότητες έρχονται και συγκρίσεις με βάση αυτές:  «Ήρεμο παιδί – ζωηρό παιδί», «όμορφο παιδί – άσχημο παιδί», «καλό παιδί-κακό παιδί» , «δυνατό παιδί – αδύναμο παιδί» κ.ο.κ.

Γλωσσολογικά, οι ταυτότητες είναι ουσιαστικά και  τα ουσιαστικά είναι «παγωμένα» στο χρόνο. Τις ταυτότητες στις προτάσεις, τις βρίσκουμε να έπονται των ρημάτων «είναι» & «σημαίνει». Υπονοούν, μία σειρά από πράξεις & συμπεριφορές, που πρέπει να κάνει & να έχει, κάποιος για να στηρίξει αυτές τις ταυτότητες.

Οι πράξεις εμπεριέχουν δράση και κίνηση και καθοδηγούν κάποιον στο να κάνει κάτι, ενώ ένα ουσιαστικό είναι απλά είναι μία στατική περιγραφή και δεν δίνει καμία άλλη πληροφορία στον άνθρωπο.

Όπως η αστυνομική ταυτότητα που έχουμε όλοι και μας ακολουθεί παντού και σε όλη μας τη ζωή, έτσι και οι ταυτότητες αυτές, είναι χαρακτηρισμοί που είναι πάρα πολύ δύσκολο να τους αλλάξουμε και εφόσον τις αποδεχτούμε, μας συντροφεύουν σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας ή μέχρι να αποφασίσουμε να τις αποποιηθούμε.

Σε προηγούμενη ανάρτηση είδαμε ότι η «μητέρα όλων των ταυτοτήτων» είναι το όνομα! Μερικές από τις πιο σοβαρές επιπτώσεις της υιοθέτησης των ταυτοτήτων στους ανθρώπους, είναι οι εξής:

…αυτοί πείθονται ότι αν έχουν μία ταυτότητα, δεν μπορούν να κάνουν πράγματα που δεν εμπεριέχονται σε αυτή…

…«μαθαίνουν» να λειτουργούν με ταμπέλες και δίχως αυτές, η ζωή τους δεν έχει νόημα…

…δημιουργούν προσδοκίες στους ίδιους αλλά και στους άλλους…

…οδηγούνται σε ατέρμονες συγκρίσεις με άλλους…

Θα μού πείτε τώρα, πιο είναι το κακό με τις ταυτότητες; Αν το παιδί μου είναι όλα αυτά, που το κακό;

Ο Oscar Wylde, είχε πει κάποτε το εξής:

«…δεν είμαι ένα πράγμα, ένας ηθοποιός  ή ένας συγγραφέας, αλλά οι δράσεις που κάνουν αυτούς….είμαι ένας άνθρωπος που κάνει πράγματα…αισθάνομαι ότι αν σκέφτομαι τον εαυτό μου ως ουσιαστικό, θα είμαι φυλακισμένος…»

Ένα παιδί το οποίο έχει ταυτιστεί με την ταυτότητα του «καλού παιδιού», τι θα γίνει αν φτάσει η ώρα να επαναστατήσει και να διεκδικήσει αυτά που πραγματικά θέλει για τον εαυτό του;

Αν στο παιδί αυτό, οι γονείς του φορέσουν την ταυτότητα του «καλού παιδιού», δίχως περαιτέρω επεξήγηση, το ίδιο θα πάει να ενώσει τις τελείες και να γεμίσει τα κενά που θα έχει, κάνοντάς το από το επίπεδο της αντίληψης και της συνειδητότητας που θα βρίσκεται εκείνη τη στιγμή. Και τα παιδιά είναι ακόμα πολύ άγουρα, για τέτοιου είδους εσωτερικές διεργασίες, δίχως τη συνδρομή του γονέα.

Αν αντίθετα,  στο ίδιο παιδί του δοθούν μία σειρά από συμπεριφορές και πράξεις που θα μπορούσε να έχει και να κάνει, δίχως να αναφερθεί ποτέ «…έτσι κάνουν τα καλά παιδιά…». Ίσως να του είναι  πολύ πιο εύκολο να ιεραρχήσει στο μυαλουδάκι του μία σειρά από πράξεις, οι οποίες κάνοντας τις, θα το οδηγήσουν σε ένα αποτέλεσμα, δίχως να όμως να το εγκλωβίσουν πισω από μία ταυτότητα.

Κλείνοντας εδώ, θα θέσω ένα ερώτημα αυτογνωσίας, για όσους και όσες επιθυμούν να εμβαθύνουν περισσότερο στον κόσμο των ταυτοτήτων και το ερώτημα αυτό, απευθύνεται ξεχωριστά στον κάθε ένα από εσάς.Ένα ερώτημα που όταν μου τέθηκε από τον Ι. , μου άλλαξε τη ζωή, συνειδητοποιώντας πόσες ταυτότητες είχα και πως με περιόριζαν στη ζωή μου.

Εσύ που άντεξες μέχρι το τέλος της ανάρτησης, αν αφήσεις στην άκρη, όλες αυτές τις ταυτότητες που έχεις συλλέξει από την παιδική σου ηλικία μέχρι και σήμερα, τελικά….

«Ποιος είσαι …όταν δεν είσαι αυτός που είσαι?»

Daddy Chaos

Η πρωτότυπη δημοσίευση του άρθρου είναι στο www.faepaidimou.gr

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑