Καινοτομία & Παράδοση: Κορώνα ή γράμματα?

Ετοιμάζοντας έναν μπακαλιάρο και ένα λαυράκι με κουρκούτι που μολις γύρισε από διακοπές από την Ιαπωνία, ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να ανεβάσω λίγο την ένταση στα ηχεία από όπου ξεχύνεται … επική μέταλ για να επισκιάσω  τα δημοτικά που έχει βάλει ο γείτονας από δίπλα να παίζουν στην τηλεόραση, σκεφτόμουν το θέμα της παράδοσης και τον ρόλο της στην ανάπτυξη ατόμων και κοινωνιών.

‘Αραγε σε αυτες η καινοτομία και οι νεωτερισμοί έχουν θέση και χρησιμότητα? Όσοι καινοτομούν, προσφέρουν ή τους περιμένει η πυρά?

Τον τελευταίο καιρό έχει τρυπώσει στο μυαλό μου η έννοια της παράδοσης είτε αναφέρεται στο φαγητό είτε στη μουσική είτε στα ήθη και τα έθιμα. Το debate ανάμεσα στους υπέρμαχους κάθε τι παραδοσιακού και στους πιο μοντέρνους πηγαίνει (στον κύκλο μου τουλάχιστον) δεκαετίες πίσω.

Ένα μόνιμο θέμα συζήτησης με τον πατέρα μου συνεχίζει να είναι τα νησιώτικα τραγούδια και ότι από το 1960-70 και μετά δεν γράφονται πλέον κλασσικά τραγούδια.  Κάτι αντίστοιχο βιώνω και με τη μαγειρική όπου οι περισσότερες προσπάθειες για πείραγμα κλασσικών συνταγών δημιουργεί κύμα αντιδράσεων στα Social Media αλλά και τα οικογενειακά τραπέζια!

Η μόνιμη τάση μου να πειράζω κλασσικές συνταγές- ευαγγέλια , για να δώ τι θα δώσει γευστικά αυτό, με φέρνει συχνά στη μπούκα από φίλους & συγγενείς. Ντροπή μου!

“…στην πυρά, στην πυρά!”

Διάβασα σε ενα σχετικό βιβλίο για παραδοσιακές συνταγές κάτι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Ο σκοπός του κεφαλαίου ήταν να εντοπίσει πότε περίπου χρονικά εμφανίστηκαν στην Ελληνική Κουζίνα κλασσικές συνταγές…. Ώπα λεω, δηλαδή οι παραδοσιακες – στη συνείδηση του Έλληνα- συνταγές δεν υπήρχαν από πάντα???!?!?!? Άντε να το πείς αυτό τώρα στον Ελληνάρα!

Σαφώς! Για όλα τα πράγματα ισχύει ένας θεμελιωδης κανόνας…

…όλα πριν υπάρξουν, δεν υπήρχαν!

Έφερα στο μυαλό μου την εικόνα, μίας ελληνίδας μαγείρισσας, να δοκιμάζει για πρώτη φορά να γεμίσει αμπελόφυλλα με ρύζι, να στρώνει τον κιμά επάνω από τα μακαρόνια και να τα περιχύνει με μπεσαμέλ, να κάνει το ίδιο περίπου με μελιτζάνες, μία άλλη να βράζει και να χυλώνει τον καρπό της φάβας κλπ κλπ και σκέφτηκα: θεέ μου πόσο καινότομο ήταν τότε κάτι που σήμερα θεωρείται παραδοσιακό… και αυτή για εμένα είναι η σημασία της καινοτομίας στις κοινωνίες!

Εφερα επισης στο μυαλό μου και πιο πρόσφατες αναμνήσεις γιαγιάδων και θειάδων που όλο και κάποιο μυστικό υλικό ή κόλπο έβαζαν στα φαγητά τους και τα απογείωνε αλλά επέλεγαν οι περισσότερες να το κρατούν εφτασφράγιστο μυστικό ( λες και η ύπαρξη τους εξαρτόταν από αυτό?!) και κάποιες ακόμα και να το πάρουν μαζί τους! Και φυσικά μπορώ παρά να γελάσω με τη σεμνοτυφία και την κρυψίνοια που είναι χαραγμένη στο DNA του Έλληνα. Τι κρίμα τόση γνώση να πάει χαμένη!

Καινοτομία & παράδοση είναι οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Η καινοτομία θρέφει την παράδοση, ενώ η παράδοση είναι ότι άντεξε από τα αποτελέσματα της πρώτης το τεστ του χρόνου!

Αν και η παράδοση είναι συνυφασμένη με το παρελθόν, στην ουσία θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι μία μελλοντική αναμνηση. Back 2 the future, λοιπόν!

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑