“Να. Eδώ. Τα ίδια…”

Θυμάσαι;

Σου τηλεφωνούσαν για να ρωτήσουν τι κάνεις και τους έλεγες “Τι να κάνω; Να. Εδώ. Τα ίδια…”  Άδικα προσπαθούσα να σε κάνω να καταλάβεις πόσο σπουδαία είναι τα ίδια. Πόσο  σημαντικό είναι να έχεις τη συνηθισμένη σου καθημερινότητα χωρίς να την ταράζει κάτι, χωρίς να την αναστατώνει μία ανατροπή.

Δεν καταλάβαινες. Περίμενες άλλοι να σε κάνουν ευτυχισμένο. Μία προαγωγή, μία σχέση, τα παιδιά σου, οι φίλοι σου, η αναγνώριση της προσφοράς σου στη δουλειά, ένας έπαινος, οι πελάτες σου, τα νούμερα των πωλήσεων σου.

Δεν καταλάβαινες οτι αυτό που ζούσες ήταν η ευτυχία που έψαχνες. Ότι αυτή η ζωή όπως ήταν όλα αυτά τα χρόνια, όπως την είχες φτιάξει, ήταν αυτό που πραγματικά ήθελες. Η δουλειά που ήθελες, οι σχέσεις που ήθελες, οι άνθρωποι και οι καταστάσεις που ήθελες. Όλα επιλογή σου.  Παραδέξου το πια. Τώρα το είδες πεντακάθαρα.

Τώρα το είδαμε όλοι πεντακάθαρα. Χρειαζόταν ένα δυνατό σοκ για να αφυπνιστούμε. Να βγούμε από το λήθαργο των ψευδαισθήσεων και της ασταμάτητης αναζήτησης της επιτυχίας και της αναγνώρισης. Να πάψουμε να εστιαζόμαστε στις ατελείωτες ανάγκες μας, να σταματήσουμε να τρέχουμε με το βλέμμα μας στο ρολόι, να πάψουμε να κυνηγάμε τα φαντάσματα που κληρονομήσαμε, που δημιουργήσαμε, που μας επιβάλαμε.

Ήταν ανάγκη να μείνουμε μόνοι. Να μας σταματήσει ένα αόρατο χέρι. Να μας ταρακουνήσει ένα δυνατό ξάφνιασμα. Να μας βοηθήσει να στρέψουμε το βλέμμα μέσα μας.

Εκεί που δεν κοιτούσαμε πια. Μας τρόμαζε ακόμα και η ιδέα. Αυτό που βλέπαμε στον καθρέφτη ήταν πιο γοητευτικό. Είχαμε βλέπεις καταβάλει τόση μεγάλη προσπάθεια γι’ αυτή την εικόνα!  Είχαμε επενδύσει τόσα σ’ αυτή!

Και τώρα που μας λείπουν όλα αυτά, τώρα που αποδείχτηκε ότι ήταν επιφανειακά και εφήμερα, αρχίσαμε να ψάχνουμε. Και ψάχνοντας σε συρτάρια ξεχασμένα, αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε και παλιές φωτογραφίες. Φωτογραφίες παιδικές άλλων εποχών, τότε που άλλοι αγωνιούσαν για μας, για τη φροντίδα μας και το μέλλον μας.

Γέμισε το facebook με κοριτσάκια με φιόγκους στα μαλλάκια τους και φουρό, με αγοράκια με όμορφες χωρίστρες λευκά πουκαμισάκια και γραβατούλες,  παρέες με παιδάκια ξυπόλυτα που έπαιζαν μπάλα στις αλάνες και στους χωματόδρομους, νεαρούς φοιτητές  και φοιτήτριες με μακριά μαλλιά και παντελόνι καμπάνα, ατίθασα νιάτα μιας άλλης εποχής.

Κάπου εκεί, ανάμεσα σ’ αυτές τις φωτογραφίες των αγνώστων, είδες κι εσύ τον εαυτό σου. Την ξέγνοιαστη γενιά που άκουγε τις ιστορίες τις ιστορίες των μεγαλύτερων για τον πόλεμο και την κατοχή σαν παραμύθι – πώς να καταλάβεις κάτι που ποτέ δεν έζησες, κάτι τόσο μακριά από τη δική σου πραγματικότητα;

Βρήκες την παιδική σου φωτογραφία. Σε κοίταξες και χαμογέλασες. Πόσα πράγματα θυμήθηκες! Τις βόλτες με τον παππού, τις εκδρομές με τους γονείς, τις σπιτικές γιορτές, τα μαγειρέματα της γιαγιάς, το γιασεμί στον κήπο. Σε πήρε η μυρωδιά από το Κυριακάτικο ψητό στο φούρνο, ένοιωσες τη γεύση από το γλυκό μετά το τραπέζι. Τα γέλια και τα παιχνίδια με τους φίλους σου, τα κυνηγητά, τις παιδικές σκανταλιές!

Γλύκανε η καρδιά σου. Κι άρχισε σιγά σιγά να θυμάται.

Τώρα τα μάτια σου έχουν άλλη λάμψη και χαρά. ‘Εχουν ελπίδα. Και όνειρα! Και φως!

Πρώτη φορά πρόσεξες τη τριανταφυλλιά στο απέναντι μπαλκόνι.

Δες! Άνθισαν κι οι φρέζες στον διπλανό κήπο!

Πώς δεν τα είχες ξαναπροσέξει; Τόσα χρόνια μένεις εδώ..

Από το ανοιχτό παράθυρο ακούγονται παιδικές φωνές που τραγουδούν:

“…Θα βρεθούμε ξανά, όταν όλα θα έχουν τελειώσει…

.. Θα βρεθούμε ξανά όταν όλοι θα έχουν’ αλλάξει,

στην Πατρίδα φιλιά και κουράγιο να πεις,

μην ξεχάσει”

Ναι. Θα βρεθούμε ξανά! Και θα επιστρέψουμε σαν  ΗΡΩΕΣ αυτή τη φορά, έχοντας περάσει μέσα από τη σκόνη ενός αόρατου πολέμου κι έχοντας αφήσει πίσω μας τις μάσκες μας,  ό,τι δε μας εκφράζει, δε μας ολοκληρώνει, δε συμφωνεί μ’ αυτό που πραγματικά είμαστε.

Και θα φτιάξουμε την καθημερινότητα μας όπως τώρα ξέρουμε, όπως μας ταιριάζει στην καινούργια μας άποψη, σύμφωνα με αυτά που δίνουν αξία στη ζωή μας.

Κι όταν μας ρωτούν ” Τι κάνεις; “, θα απαντά πρώτα το χαμόγελο στα μάτια μας και θα απολαμβάνουμε τόσο πολύ “τα ίδια” της ζωής μας!

Περισσότερα άρθρα της Έλενας Μεταξά Καλοφώνου θα βρείτε εδώ:

Το τραγούδι ” Θα βρεθούμε ξανά” , θα το ακούσετε εδώ:

 

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑