ΔΕΝ πειράζει…

Αυτές τις μέρες, σε αυτόν τον πλανήτη και ειδικότερα σε αυτή τη χώρα είναι πολύ δύσκολο, όσο κι αν το θέλεις, να συγκεντρωθείς στη θετική πλευρά της ζωής. Απαιτεί από σνα τεράστια αποθέματα αυτοσυγκέντρωσης, απύθμενη υπομονή και σοβαρή απόφαση ζωής για να εντοπίσεις αρχικά και μετά να απολαύσεις τα όμορφα, τα αισιόδοξα, τα φωτεινά, τα ωραία. Κι ακόμα μεγαλύτερο κουράγιο και επιμονή για να μπορείς και να τα μοιραστείς και να μην γίνεις γερο-Σκρούτζ τσιγκούνης της χαράς.

Κάπου-κάπου, ακούς για εκείνους που αποφάσισαν μια μέρα να κοιτούν τα θετικά και από τότε έχει αλλάξει η ζωή η δική τους και η ζωή των δικών τους ανθρώπων. Συγκεντρώθηκαν στο πόσο ευγνώμονες νιώθουν για το γεγονός ότι τους δόθηκε το θείο δώρο της ζωής και έκαναν κτήμα τους την ιδέα ότι αυτό το θείο δώρο δεν είναι για σπατάλη και κυρίως δεν είναι αυτονόητο. Και μοιράζονται αυτή χαρά της ζωής και την αισιοδοξία με όλους τους τρόπους και απορούν γιατί οι υπόλοιποι δεν τον καταλαβαίνουν και αποδεικνύουν κάθε μέρα πόσο η ζωή τους προχώρησε, φώτισε, έλαμψε και οι ίδιοι θριάμβευσαν.

Ωστόσο, κάτι μου λέει ότι εσύ που διαβάζεις τώρα και εγώ που στα γράφω αυτά, μπορεί και να μην είμαστε σε αυτήν την κατηγορία. Μπορεί να ανήκουμε σε εκείνους που ακόμα προσπαθούν. Για την ακρίβεια, ακόμα ΤΟ προσπαθούν. Και μέσα σε αυτό το «ΤΟ», μπορείς να χωρέσεις όποια λέξη ή έννοια ή γεγονός σου λείπει. Το ξέρουμε κατά βάθος (κι εγώ κι εσύ) ότι είναι πιο εύκολο να χαθείς στη μαυρίλα σου, από το να ΤΟ προσπαθήσεις. Και ΤΟ προσπαθούμε, αλλά δεν ΤΟ πετυχαίνουμε πάντα. Και υπάρχουν μέρες που δεν έχουμε καν την αντοχή και το κουράγιο για να ΤΟ κυνηγήσουμε, για να ΤΟ πετύχουμε, για να ΤΟ αντέξουμε.

Και είναι οκ. Γιατί ξέρεις κάτι; ΔΕΝ πειράζει. Δεν πειράζει να μην είσαι πάντα και κάθε μέρα θετικός. Δεν πειράζει κάποια μέρα να κουράζεσαι, να θλίβεσαι, να νευριάζεις, να τα παρατάς. Αλήθεια, ΔΕΝ πειράζει. Ακόμα κι αν επιλέξεις να μην προσπαθήσεις ποτέ, πάλι δεν πειράζει. Επιλογή σου είναι, γούστο σου, καπέλο σου και καουμποϋλίκι σου στην τελική. Εμείς θα είμαστε από την μεριά εκείνων που προσπαθούν και κάποιες φορές τα καταφέρνουν και κάποιες όχι και θα κοιτάμε (άλλοτε με περιέργεια κι άλλοτε με παράπονο) απέναντι εκείνους που τα καταφέρνουν πάντα.

Και πάντα θα προχωράμε μπροστά, ακόμα κι αν χρειαστεί να κάνουμε πολλές «στάσεις» για ανάπαυση. Και πάλι ΔΕΝ πειράζει.

Διαβάστε περισσότερα από την Έρση εδώ

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑