Η γιορτή, είναι της μητέρας.

Υπάρχουν κάποια πράγματα που με παραξένευαν από μικρό παιδί. Τη μητέρα μου τη λάτρευα και τη θαύμαζα κι εγώ και όλα τα μέλη της οικογένειας. Απορούσα όμως, γιατί γιορτάζαμε μόνο τη μαμά και όχι το μπαμπά; Αφού και οι δύο εργάζονταν όλη μέρα και έδιναν τον καλύτερο τους εαυτό στην οικογένεια τους, ήταν και οι δύο φροντιστικοί και τρυφεροί μαζί μας, ο καθένας με το δικό του τρόπο και ανησυχούσαν και νοιάζονταν και οι δύο για μας. Το έβρισκα άδικο. Φοβερά άδικο.

Στο σχολείο πάντα ετοιμάζαμε κατασκευές ή ζωγραφιές για να προσφέρουμε στη μαμά εκείνη την ημέρα και αργότερα, στο Γυμνάσιο και Λύκειο γράφαμε υποχρεωτικά στην τάξη, μια έκθεση για τη γιορτή της Μητέρας. Κάθε χρόνο. Αυτό κι αν το έβλεπα παράλογο εντελώς! Τι να σκεφτεί ένα παιδί να γράψει κάθε χρόνο;;

Και πέρα απ’ αυτό, στην τάξη μας είχαμε και παιδιά που δεν είχαν γνωρίσει ποτέ τη μητέρα τους. Ή την είχαν χάσει πρόσφατα. Αναρωτιόμουν, πόσο δύσκολο ήταν γι αυτά τα παιδιά να αναγκάζονται να γράφουν κάθε χρόνο για κάτι που τόσο πολύ τα πονάει; Με ποια λογική τους επιβάλουν κάτι τέτοιο;

Ήθελα επίσης να ήξερα, σκέφτηκε κανείς ότι κάποια από τα δωράκια πρέπει να προσφερθούν  σε ένα χέρι που δέρνει το παιδί;  Σε μια μητέρα που το κακοποιεί με φωνές, με προσβολές, που το μειώνει μπροστά σε άλλους, που το συγκρίνει με το αδερφάκι του, που η ίδια του λέει  πόσο βάρος είναι για εκείνη;

Για δύο χρόνια περνούσε κάθε μεσημέρι κάτω από το σπίτι μου μία μητέρα που έπαιρνε το παιδί της από το σχολείο. Φώναζε μέσα στο αυτοκίνητο: ‘Γιατί δεν πήγες καλά στην ορθογραφία σήμερα; Ε; Πού το είχες το μυαλό σου;’ Με το ένα χέρι έπαιρνε τη στροφή και με το άλλο χέρι έδερνε το παιδί της στο πίσω κάθισμα. Κάθε μεσημέρι. Κάθε μέρα. Την ίδια ώρα… Δεν άκουσα ποτέ το παιδί να βγάζει μιλιά. Μόνο το φόβο του άκουγα, που ανέβαινε στο δεύτερο όροφο εκκωφαντικός και τρυπούσε το τζάμι της μπαλκονόπορτας…

Η γιορτή της Μητέρας. Η δεύτερη πιο εμπορική γιορτή στον κόσμο, μετά την εορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Η ημέρα που η ίδια η Άννα Τζάρβις που αγωνίστηκε να την καθιερώσει, ξόδεψε όλη της την περιουσία σε έναν αγώνα να την επαναφέρει στην αρχική της σημασία όταν είδε την τροπή που πήρε.

” Τι έγινε mummy? Γιορτάζεις σήμερα λέει;” Και πριν κλείσει, ” Χρόνια πολλά! Τhank you for everything! “. Στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου ακούω τη ζεστασιά στη φωνή του.

Χαίρομαι για το τηλεφώνημα και τα ταυτόχρονα εκπλήσσομαι ευχάριστα. Δεν είναι εκείνος όμως που πρέπει να με ευχαριστήσει, αλλά εγώ εκείνον.

“Εγώ σ’ ευχαριστώ αγάπη μου. Είσαι το καλύτερο δώρο που μου έδωσε η ζωή!

Σ’ ευχαριστώ που με επέλεξες για μαμά σου.

Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες τη μοναδική χαρά να σε μεγαλώσω. Και μαζί σου να μεγαλώσω κι εγώ. Να ξαναζήσω την εφηβεία μου μέσα από τη δική σου εφηβεία και να ενηλικιωθώ μέσα από την ενηλικίωση σου.

Σ’ ευχαριστώ  για όλες τις προκλήσεις που έχεις κάνει, γιατί μου δείχνεις τι χρειάζεται να αλλάξω. Σ’ ευχαριστώ που είσαι καθρέφτης μου, όσο κι αν αυτο με ταράζει κάποιες φορές ή δεν αντέχω να δω καθαρά αυτό που δε μου αρέσει σε μένα και να το αλλάξω.

Σ΄ευχαριστώ που μου κάνεις εύκολο το δρόμο δείχνοντας μου τη διαδρομή. Σ΄ευχαριστώ που μου δείχνεις τρόπους να κάνω τα πράγματα, όταν εγώ δε βλέπω καθαρά.

Σ΄ευχαριστώ που είσαι ελεύθερος, σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό που έγινες, σ’ ευχαριστώ που αλλάζεις. Σ΄ευχαριστώ που γίνεσαι αυτό που είσαι.”

Τα παιδιά μου είναι οι πυξίδες μου.

Λέμε συνήθως πως εμείς οι μεγάλοι δείχνουμε το δρόμο στα παιδιά. Επιτρέψτε μου να σας πω ότι είναι ακόμα μία λάθος πεποίθηση που έχουμε. Τα παιδιά πάντα θα είναι πιο μπροστά από μας, πάντα θα μας δείχνουν το δρόμο της εξέλιξης μας μέσα από τις πράξεις τους. Αρκεί να έχουμε τα μάτια και τις αντοχές να το δούμε.

Κι αυτός που οφείλει να πει το ευχαριστώ είναι ο γονιός και όχι το παιδί. Τα παιδιά μας δε μας οφείλουν τίποτα. Χρειάζεται να ζήσουν χωρίς το δικό μας βάρος.  ‘Οτι κάνουμε οι γονείς είναι δική μας επιλογή, δικές μας αποφάσεις, δική μας ευθύνη και δικό μας καθήκον. Δεν μπορούμε να προσδοκούμε από τα παιδιά μας να μας δώσουν χαρά, να μας κάνουν ευτυχισμένους. Από τα παιδιά μας, ας ελπίσουμε να μας συγχωρήσουν για τα όποια λάθη μας και ας ευχηθούμε να κάνουν επιλογές για το ανώτερο καλό τους. Κι εμείς, ας προσπαθήσουμε να είμαστε δίπλα τους με σεβασμό κι εμπιστοσύνη στις επιλογές τους, ανυστερόβουλη αγάπη και πίστη ότι είναι ικανά και άξια να τα καταφέρουν. Κι ας παραμονεύουμε ευκαιρίες για να τους λέμε ‘ευχαριστώ’!

Περισσότερα άρθρα της Έλενας Μεταξά Καλοφώνου, εδώ

 

 

 

 

 

One thought on “Η γιορτή, είναι της μητέρας.

Add yours

  1. Η άποψη της συντάκτριας -σωστή κατά τα άλλα- αφορά μια μερίδα μόνο σκληρών μητέρων και ένα μέρος μόνο της μητρικής προσφοράς. Η γνώμη μου είναι ότι αδικείται η πλειοψηφία των μανάδων που δίνουν καθημερινά αγώνα επιβίωσης σ’ έναν άδικο αντροκρατούμενο ακόμη κόσμο και υφίστανται δεινά προς χάριν των παιδιών τους, αδιαφορώντας για την προσωπική τους τύχη.

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑