Πόλεμος εκ των έσω

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε εσάς, αλλά εγώ πολύ συχνά βρίσκομαι απολογούμενη για πράγματα που όλοι γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα να αλλάξουν: για τη σωματοδομή μου, τα αναλογικά μεγάλα χέρια, πόδια, δάχτυλα (στολισμένα και με τη σεξιστική προσέγγιση του «μεγάλα για κορίτσι»), την αδυναμία μου να προσανατολιστώ, το τρόπο που περπατάω, ακόμα και για τις ασυναίσθητες εκφράσεις του προσώπου μου.
Συχνότερα ακόμα, βρίσκομαι να απαντάω (πάντα απολογούμενη, μην ξεχνιόμαστε, ε;) σε ερωτήσεις για πράγματα που όλοι θεωρούν πως μπορώ να αλλάξω, αλλά επιλέγω να μην το κάνω, γιατί είμαι πεισματάρα ή κακομαθημένη. «Γιατί είσαι τόσο κρυουλιάρα το χειμώνα;», «Γιατί ζεσταίνεσαι τόσο το καλοκαίρι;»,  «Γιατί κουράζεσαι τόσο εύκολα;»,  «Γιατί κοιμάσαι τόσο πολύ;»,  «Γιατί πήρες/έχασες βάρος;»,  «Γιατί δεν μπορείς να συγκεντρωθείς σε ένα πράγμα;». Περιέργεια; Αδιακρισία; Μεταμφιεμένη επίκριση; Μάλλον, λίγο από όλα.

Απολογήθηκα έως τώρα πολύ, χωρίς να ξέρω πραγματικά γιατί μου συνέβαιναν όλα αυτά. Μέχρι που ανακάλυψα το μικρό μου το αυτοάνοσο. Ο γιατρός είπε δεν είναι τίποτα, δεν έχει δημιουργήσει κάποια παθολογική κατάσταση και στην τελική το έχει ο μισός πληθυσμός, αλλά δεν το ξέρει. Ο Ντόκτορ είχε δίκιο γενικά. Αλλά, αυτό για το οποίο έτσι εύκολα με καθυσήχασε, μπορεί να δημιουργεί ένα σωρό χαζοθεματάκια, να εμφανίζει διαφόρων ειδών συμπτώματα, που δεν μπορώ να ελέγξω. Και τι θα πω εγώ τώρα στο control freak που τόσα χρόνια έχει κατσικωθεί στο μυαλό μου και κάνει όλα τα κουμάντα;


Από εκεί, μάλλον, ξεκινάει το μεγάλο μάθημα: Δεν μπορείς να ελέγξεις τα πάντα!

Μεγάλη αποκάλυψη στο δρόμο για την ενηληκίωση. Κι εκτός από τον πόλεμο που έχει ξεκινήσει το ίδιο σου το σώμα εναντίον σου, έχεις τώρα να αντιμετωπίσεις και την ανάγκη για πλήρη έλεγχο των πάντων που μόλις αποδείχθηκε το πιο μεγάλο ψέμα που έλεγες στον εαυτό σου.

Και τελικά να σας πω και κάτι; Δεν χρειάζεται να απολογείστε σε κανέναν, όσο κι αν σας φέρνουν σε αυτή την άβολη θέση.
Το να μάθεις να ζεις με το αυτοάνοσό σου σε απελευθερώνει. Σε μαθαίνει να σε φροντίζεις, να σε προσέχεις, να σε ακούς και να μην επιτρέπεις πια σε κανέναν να σου κάνει περισσότερο κακό από ό,τι εσύ ο ίδιος κατάφερες ήδη να κάνεις στον εαυτό σου.

 

Συνεννοηθήκαμε, κε Χασιμότο;

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑