In Requiem…

Για χρόνια είχα πείσει τον εαυτό μου ότι ήμουν εξοικειωμένος με τον θάνατο. Για την ακρίβεια, ότι είχα καταφέρει να τον αποδεχτώ ως ένα αναπόφευκτο γεγονός της ζωής.

Στην πραγματικότητα κορόιδευα τον εαυτό μου, προσπαθώντας να κρύψω τον φόβο μου για αυτόν πίσω απο μια χούφτα καλογυαλισμένες λέξεις…

Τι να συμβαίνει άραγε όταν κάποιος φεύγει?

Είναι καλύτερα ή χειρότερα?

Για ποιόν?

Για αυτούς που μένουν ή για αυτούς που φεύγουν?

Είναι ο θάνατος ένα τέλος ή μία μετάβαση?

Θα πρέπει να θρηνούμε ή να γιορτάζουμε?

Είναι ο πόνος στα πρόσωπα και τις ψυχές όλων πόνος για την απώλεια ή πόνος για όσα ήθελαν να κάνουν και δεν πρόλαβαν ή για όσα ήθελαν να πούν και δεν το έκαναν εγκαίρως?

Αισθανόμουν όλες αυτές τις ερωτήσεις σαν μαχαιριές να σκίζουν τη σάρκα μου και εγώ αβοήθητος στη μανία τους! Η μήπως ήταν η έλλειψη απαντήσεων που με έκανε να αισθάνομαι έτσι?


 

Μεγάλωσα προστατευμένος από αυτόν. Τόσο προστατευμένος που δεν γνώριζα ούτε τί ευχόμαστε σε αυτή την περίσταση.

Υπερβολικά προστατευμένος. Τόσο υπερβολικά που στα παιδικά μου μάτια αρχικά πήρε μία πολύ μεγάλη διάσταση, τόσο μεγάλη που στη συνέχεια τον γείωσα με περιφρόνηση μέσα μου έντονα, γιατί με κατέβαλε το βάρος του! Τον απαξίωσα. Τον απαξίωσα και μαζί με αυτόν και τους ανθρώπους που έφυγαν.

Οι άνθρωποι χάνονται όταν τους ξεχάσουμε. Όταν τους βγάλουμε από την καρδιά και το μυαλό μας, όχι όταν φύγουν. Βέβαια από την άλλη, για να φύγουν εύκολα ίσως να μην κατάφεραν ποτέ να μπούν μέσα σε αυτά και να κερδίσουν τη θέση τους επάξια… μπορεί…μπορεί και όχι… Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου….

Στους θανάτους δικών μου ανθρώπων έλειπα στην πλειοψηφία τους. Αυτούς που έζησα, τους έζησα προστατευμένος και δεν συνειδητοποίησα τον συμβολισμό τους. Ίσως να μην ήταν καλύτερα έτσι, ίσως όμως και να ήταν.

Για χρόνια οι αναμνήσεις μου από αυτούς ήταν αρνητικές. Τους έβλεπα συχνά το βράδυ στον ύπνο μου να με κρίνουν και την ημέρα στοίχιωναν τις σκέψεις μου με ακόμα πιο μεγάλη συχνότητα και ένταση….τα πρόσωπα τους ήταν τρομακτικά… εμφανιζόνταν για χρόνια μέχρι πού…

…μέχρι που… άνοιξα κουβέντα μαζί τους και τους ρώτησα τι ήταν αυτό που ήθελαν να μου πούν… τι ήταν αυτό που ήθελαν να μου διδάξουν… η απάντηση με σόκαρε!

«…Ήθελαν να αναγνωρίσω την καλή πρόθεση πίσω από ότι έκαναν όσο ζούσαν…»

Έμεινα για μήνες άφωνος από αυτό που αναδύθηκε από μέσα μου.

Πόσο σημαντική ήταν η καλή πρόθεση…. για ποιόν όμως…για εκείνους ή για εμένα? Αφού αυτό ήταν ένα μήνυμα που αναδύθηκε από το υποσυνείδητο μου! Από εκεί και πέρα άρχισε να ξετυλίγεται το προσωπικό μου κουβάρι…

Ποιά ήταν η καλή πρόθεση σε όλα όσα είχαν γίνει? Πως μπορώ να την αναγνωρίζω? Υπάρχει πάντοτε μία καλή πρόθεση πίσω από κάθε πράξη? Οι πράξεις μας τελικά μας χαρακτηρίζουν ως ανθρώπους ή αυτά είναι 2 διαφορετικά πράγματα?

…μισό λεπτό… αυτό τα 2 τελευταία συνάντησαν πολλή μεγάλη αντίσταση μέσα μου… δηλαδή αν ένας άνθρωπος με βλάψει με τα πεπραγμένα του, αυτό σβήνεται αν η πρόθεση ήταν καλή και αν κάποιος έχει κάνει κάτι που με έχει βλάψει, αυτός θα μπορούσε να συνεχίσει να είναι ένας καλός άνθρωπος…μα αφού υπάρχουν αποδείξεις ότι είναι κακός!

Και όμως, το δίδαγμα για εμένα ήταν εκεί… τίποτα από τα παραπάνω δεν αναδύθηκε τυχαία από μέσα μου…

Επένδυσα πολύ χρόνο για να αναγνωρίσω την καλή πρόθεση πίσω από όλα όσα είχαν γίνει και …πιστεύω ότι τα κατάφερα! Η νέα αυτή οπτική ήταν λυτρωτική!

Πολλές φορές οι άνθρωποι έχουμε τις καλύτερες και αγνότερες των προθέσεων, αλλά στην επικοινωνία και την εκτέλεση αυτών … τις στέλνουμε στο εκτελεστικό απόσπασμα αντί να τις υλοποιήσουμε αποτελεσματικά.

Τα λάθη είναι απαραίτητα συστατικά της επιτυχίας και όλοι  μας κάνουμε πολλά ,είτε τα αναγνωρίζουμε είτε όχι. Επιπλέον πιστεύω ότι οι άνθρωποι, κατανοούμε τον κόσμο και πράττουμε ανάλογα με το επίπεδο συνειδητότητας που έχουμε αποκτήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, δίνοντας πάντοτε τον καλύτερό μας εαυτό τη δεδομένη στιγμή , ακόμα και επιλέξουμε να δείχνουμε την αγάπη μας ταίζοντας τον άλλο δίχως αύριο ή επικρίνοντας τον για να τον κάνουμε καλύτερο.

Το χρέος μας απέναντι στον εαυτό μας ως αποδέκτες των παραπάνω συμπεριφορών είναι αφού τις αναγνωρίσουμε, να τις σταματήσουμε και να μην τις επαναλάβουμε εμείς.

Αναγνωρίζοντας τη θετική πρόθεση, τα πρόσωπα των δικών μου ανθρώπων που έχουν φύγει, άλλαξαν και πλέον πήραν τη θέση τους επάξια μέσα μου. Δε με στοιχειώνουν πιά…το αντίθετο…

Κάθε ένας θάνατος ενός ανθρώπου που γνωρίζουμε ή και όχι είναι και ένας συμβολικός θάνατος ενός δικού μας κομματιού και η γέννηση ενός νέου που εξυπηρετεί το τώρα.

Κάθε θάνατος είναι ένα βήμα προετοιμασίας, έτσι ώστε όταν νομοτελειακά και ο τελευταίος κόκκος άμμου στην κλεψύθρα της ζωής μας τελειώσει, αντί να χαθούμε, να απελευθερωθούμε.

Δεν αναφέρομαι στο μετά γιατί δεν το γνωρίζω, αλλά αναφέρομαι σε εκείνη ακριβώς τη στιγμή που ο ύστατος κόκκος αφήνει αφήνει για πάντα το επάνω δοχείο άδειο… εκείνη ακριβώς την τελευταία στιγμή όπου ο καθένας μας θα βρεθεί μπροστά στην υστάτη και μεγαλύτερη ανάληψη της προσωπικής του ευθύνης και των συνεπειών της ζωής που έζησε…τη στιγμή που θα πάρει την τελευταία του ανάσα.

Πιστεύω πλέον  ότι ο φόβος του θανάτου, είναι στην πραγματικότητα φόβος για τη ζωή, αυτή που ζήσαμε μέχρι τώρα και αυτή που θα ζήσουμε αν δεν αλλάξουμε τρόπο σκέψης. Φόβος για τις συνέπειες όλων όσων κάναμε αλλά και όλων όσων δεν κάναμε.

Φόβος για όλα θέλαμε να πούμε αλλά δεν τα είπαμε…

Φόβος για τις συνέπειες του κακού που κάναμε εν αγνοία μας…

Φόβος  για τις συνέπειες όλων εκείνων των φορών που σκεφτήκαμε κακό για τον δίπλα μας…

Φόβος για τις συνέπειες της ζωής που θα ζήσουμε μέχρι να πεθάνουμε…

 

Ποτέ δεν ξέρουμε πόσος χρόνος μας απομένει στην κλεψύθρα μας… ας ξεκινήσουμε από σήμερα να φυτεύουμε σποράκια και που θα προσθέσουν επιπλέον κόκκους σε αυτήν αλλά και που θα μας κάνουν να αισθανθούμε ελεύθεροι όταν και ο τελευταίος κόκκος ξεκινήσει το ταξίδι του για να βρεί τους υπόλοιπους….

Καλό ταξίδι φιλαράκι…

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑