Πόσο “απατεώνας” είσαι;

” Κάποια μέρα, κάποιος θα ανακαλύψει πόσο απατεώνας είσαι! “
Είναι μέσα σου αυτή η φωνή. Και σε τρώει από τον καιρό που ήσουν μικρό παιδί.
Και τι δεν έχεις κάνει από τότε για να αποδείξεις ότι αξίζεις! Πόσο έχεις πιέσει τον εαυτό σου για να προσπαθήσει κι άλλο κι άλλο κι ακόμα περισσότερο.
 
Κι όσο ψηλότερα ανεβαίνεις, τόσο βλέπεις ότι κάτι σου λείπει ακόμα και αγωνίζεσαι με πείσμα. Σπρώχνεις τον εαυτό σου να καλύψει το παραμικρό κενό σου, θέλεις να γίνεις καλύτερος και καλύτερος και να βελτιώσεις ακόμα περισσότερο την εικόνα σου.
Η φωνή μέσα σου δεν ικανοποιείται ποτέ. Σε φωνάζει ‘απατεώνα’, σε τρομοκρατεί ότι κάποια στιγμή θα ξεσκεπαστεί η ανικανότητα σου που τόσο μεθοδευμένα κρύβεις κάτω από όλα αυτά που κάνεις, σπουδάζεις, συλλέγεις, δημιουργείς.
 
Το “Σύνδρομο του Απατεώνα” ή Imposter Syndrom, ανήκει στους νέους όρους της ψυχολογίας και δεν είναι καν σύνδρομο με την παθολογική έννοια του όρου. Ξεκινά από τα πολύ μικρά μας χρόνια, όταν κάποιος γονιός ή κάποιος άνθρωπος που αγαπάμε πάρα πολύ μας εμφυσήσει με τη συμπεριφορά του ότι δεν είμαστε αρκετοί. Ότι δεν αξίζουμε. 
 
Πώς το κάνει αυτό;
Συνήθως το άτομο έχει μεγάλες απαιτήσεις από τον εαυτό του και νοιώθει ότι δεν αξίζει το ίδιο. Αν είναι γονιός, είναι ένας αυστηρός κριτής για τα παιδιά του, ανικανοποίητος, πολύ απαιτητικός και ασχολείται με την παραμικρή λεπτομέρεια. Θαυμάζει ανθρώπους που επιτυγχάνουν υψηλούς στόχους, που φτάνουν στο ανώτερο σημείο προαγωγής, που είναι νεαροί επιστήμονες και κάνουν μία επαναστατική ανακάλυψη, αριστεύουν σε κάποιο τομέα. 
 
Ναι, η αριστεία και η τελειότητα είναι το μόνο που θαυμάζει. Το μόνο που το συγκινεί και το μόνο που θεωρεί ότι αν το πετύχει θα είναι χαρούμενος και ικανοποιημένος από τον εαυτό του. Κι αυτό επιδιώκει κι από τα παιδιά του.
 
Προσδοκά μόνο την ανώτερη βαθμολογία από το παιδί του. Αλλιώς δεν εκφράζει καμμία ικανοποίηση. Η προσπάθεια δεν έχει και τόση σημασία γι αυτόν αν δε στέφεται με το άριστα.
 
Επιτυχία ίσον Άριστα για να υπάρξει αποδοχή και αναγνώριση προς το παιδί.
 
Κάποιο παιδί θα αποθαρρυνθεί και δε θα προσπαθήσει καθόλου, μιας και θα πιστέψει ότι όλα αυτά είναι αδύνατον να τα επιτύχει. Θα πιστέψει ότι είναι άλλου είδους άνθρωποι αυτοί που φέρνουν τις επιτυχίες κι ότι αυτό δε διαθέτει τέτοια ικανότητα. Κι ας έχει υψηλές βαθμολογίες στο σχολείο. Κι ας είναι πολύ καλό στα μαθήματα. Κάποια στιγμή ίσως και να μπλοκάρει σε κάποιο μάθημα εντελώς – συνήθως στα μαθηματικά – ενώ μέχρι την προηγούμενη σχολική χρονιά δεν είχε κανένα πρόβλημα.
 
Μέσα του όμως το παιδί θα αγωνίζεται. Θα αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να ικανοποιήσει αυτό το γονιό, να εισπράξει την αποδοχή του και να δει τη χαρά στα μάτια του. Και όσο δεν τα καταφέρνει, θα χάνει την αυτοπεποίθηση του, την εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τις ικανότητες του.
 
Θα μεταφέρει το μοντέλο του γονιού στο αφεντικό του, στο Διευθυντή του, στο σύντροφο του, στους συγγενείς του, σε όλους όσους σχετίζεται. Θα αγωνίζεται να αποδείξει ότι είναι σπουδαίος και θα αγωνίζεται να εισπράξει αναγνώριση μέσα από το έργο που προσφέρει, τα αποτελέσματα του φέρνει, τη συνέπεια του, την προσήλωση του, την υπευθυνότητα του.
 
Αλλά δε θα γιορτάζει τις νίκες του. Δε θα χαίρεται με όσα πετυχαίνει. “Δεν ήταν και κάτι σπουδαίο! Ο καθένας μπορεί να το κάνει!” 
Η φωνή αυτή μέσα του θα του θυμίζει ότι κατά βάθος είναι ένας απατεώνας. Ότι κάτι δεν έχει προσπαθήσει όσο έπρεπε, ότι θα μπορούσε να έχει πάει πολύ καλύτερα αν είχε προσπαθήσει περισσότερο, αν… αν…
 
Και με το σκεπτικό αυτό αποφεύγει τις πολλές συναναστροφές. Αποσύρεται στο δικό του ασφαλή κόσμο και χώρο και δουλεύει, διαβάζει, σπουδάζει, αγωνίζεται. Χωρίς να κάνει καθόλου χώρο για χαλάρωση, για χαρά, για απόλαυση.
Κάνει όνειρα, έχει εκπληκτικές ιδέες αλλά σπάνια τις υλοποιεί, γιατί για να ξεκινήσει κάτι θα πρέπει να είναι τέλειο, ολοκληρωμένο, να έχει ασχοληθεί με κάθε λεπτομέρεια, να έχει προλάβει οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά, να έχει όχι μόνο plan B,  αλλά και C και D…
 
Και φυσικά βιώνει πολύ μεγάλο στρες σε όλους τους τομείς της ζωής του, σε κάθε νέο του βήμα, σε κάθε νέα γνωριμία. Γιατί παντού ελλοχεύει ο κίνδυνος να τον ‘ανακαλύψουν και αποκαλύψουν’.
 
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτά που διαβάζεις, μάθε ότι δεν είσαι ο μόνος που νιώθει έτσι. Μάθε ότι σύμφωνα με έρευνες το 70% των επιτυχημένων ανθρώπων νιώθει το ίδιο! Λένε μάλιστα ότι συμβαίνει στην πλειοψηφία των επιτυχημένων γυναικών.
Μάθε ακόμα ότι όχι μόνο εσύ αλλά όλοι οι άνθρωποι που κάνουν κάτι καινούργιο βιώνουν στρες. Κανείς δε νοιώθει άνετα όταν πηγαίνει σε μία συνέντευξη για δουλειά.
Κι επίσης, κάθισε και σκέψου πόσα πράγματα έχεις πετύχει μέχρι στιγμής. Σημείωσε τα σε ένα σημειωματάριο. Όλα. Ένα ένα. Για να αρχίσεις να φέρνεις τη λογική στη ζωή σου και να σωπάσεις αυτή την εσωτερική φωνή.
Άφησε την τελειομανία που σε τρώει σα σαράκι και δε σε αφήνει να απολαύσεις τίποτα από όσα κάνεις, από όσα αποκτάς, από όσα επιτυγχάνεις. Κοίταξε τη φύση και δε πως τίποτα δεν είναι τέλειο. Κοίταξε γύρω σου και δες ανθρώπους που θαυμάζεις, που πιστεύεις ότι έχουν μια ιδανική ζωή. Τους ξέρεις τόσο καλά για να ξέρεις τις πληγές τους; Αυτά που τόσο καλά κρύβουν πίσω από την εικόνα τους;
Στην εποχή των social media όλοι κυνηγούν την τέλεια εικόνα, την τέλεια προβολή, τα χιλιάδες like και share.
Να θυμάσαι πως η χαρά και η ευτυχία δε συμβαδίζει ποτέ με την τελειότητα. Θα τα συναντήσεις πολλά σκαλοπάτια πιο κάτω.
Βρίσκονται στον αυθορμητισμό, στην απλότητα, στην αποδοχή του ότι είσαι ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι, στο στραπατσάρισμα της τέλειας εικόνας σου.
Κι όταν τολμήσεις να βρεθείς εκεί, θα αποκτήσεις φίλους, παρέες, αποδοχή. Γιατί θα πάψεις να κρέμεσαι από τη γνώμη των άλλων. Κι εδώ είναι η λύτρωση και η ελευθερία.
Και τότε, ό,τι κάνεις θα το απολαμβάνεις! Θα σπουδάζεις για τη χαρά της ανακάλυψης, θα διαβάζεις για τη χαρά της γνώσης, θα εργάζεσαι για τη χαρά της δημιουργίας. Kαι θα τα χαίρεσαι όλα με την ψυχή σου!
Διαβάστε περισσότερα άρθρα της Έλενας Μεταξά Καλοφώνου, εδώ:  

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑