Η εποχή της ευτέλειας

Όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, μάθαμε να ζούμε με τα λιγότερα δυνατά. Λόγω των συγκυριών, εκπαιδευτήκαμε (σαν να υπηρετούμε στις ειδικές δυνάμεις) να κυνηγάμε το φτηνό. Για την ακρίβεια, μάθαμε να αναζητούμε το φτηνότερο ανάμεσα σε χίλια ίδια. Το φτηνότερο προϊόν, τη φτηνότερη υπηρεσία, τη φτηνότερη λύση για κάθε μας πρόβλημα. Σιγά-σιγά το μοναδικό μας κριτήριο για όλα τα πράγματα που μας περιβάλουν περιορίστηκε στη χαμηλότερη δυνατή τιμή και τύφλα να έχει ο Σκρουτζ (#διπλής).  Φοράμε φτηνά, συνθετικά, σχεδόν πλαστικά  ρούχα, γεμίζουμε το σπίτι μας με φτηνά και προχειροφτιαγμένα έπιπλα για να βολευτούμε, επιλέγουμε τροφές χωρίς θρεπτική ποιότητα που θα μας βγάλουν την εβδομάδα και βλέπουμε για παρακάτω, ψωνίζουμε αντικείμενα για να «κάνουμε τη δουλειά μας» προσωρινά κι ας είναι αυτά της Κυριακής χαρά και της Δευτέρας λύπη.

Συνηθίσαμε τόσο πολύ στα φτηνοπράγματα, προκειμένου να μη μας λείψει τίποτα, που χωρίς να το καταλάβουμε η φτήνια αυτή πέρασε αργά και ύπουλα και στις ζωές μας. Χρησιμοποιούμε φτηνές λέξεις για να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας, ακόμα και για να συνεννοηθούμε στα βασικά, συμπεριφερόμαστε πολύ συχνά στους ανθρώπους που μας περιστοιχίζουν με φτηνό τρόπο, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε το κόστος που θα έχει αυτή μας η στάση αργότερα, σχετιζόμαστε μεταξύ μας με όρους φτηνής συναλλαγής, γιατί αν δεν έχω να κερδίσω κάτι από σένα που έχω απέναντί μου ή αν δεν μου ικανοποιήσεις τις προσωπικές μου προσδοκίες, δεν μου «χρειάζεσαι», συνεπώς μπορώ να σου φέρομαι όπως θέλω και παράλληλα να ικανοποιώ και ό,τι συμπλέγματα κληρονόμησα από την κοιλιά της μανούλας μου.

Συνηθίσαμε τόσο πολύ που οι ζωές μας έχουν γίνει ευτελείς κι εμείς αδυνατούμε να θυμηθούμε τι σημαίνει αισθητική, ποιότητα, αξιοπρέπεια. Έχουμε κατεβάσει τόσο δραματικά τις απαιτήσεις μας για τις ζωές μας που η ομορφιά, η ευπρέπεια, η ευγένεια κοντεύουν να εξαφανιστούν από προσώπου γης. Συνηθίσαμε τόσο πολύ στο χειρότερο δυνατό για να μην υποφέρουμε από ό,τι δεν μπορούμε να έχουμε, που ξεχάσαμε να απαιτούμε για τους εαυτούς μας το καλύτερο.

Παρόλα αυτά, είμαστε και μερικοί που ακόμα πεισματικά επιμένουμε πως η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Και την αναζητούμε σαν τον χαμένο θησαυρό και ας γεμίζουμε συχνά ματαιώσεις και απογοητεύσεις. Η ζωή είναι γεμάτη από αυτές ούτως ή άλλως. Μήπως, όμως, ήρθε η ώρα, που και που, να γεμίζουμε και με λίγη ομορφιά;

 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑