Βγάλε την ηλεκτρική σκούπα απ’ την πρίζα

Βγάλε την ηλεκτρική σκούπα  απ’ την πρίζα

«Εγώ μονάχα εγώ υπάρχω φωνάζει ο νους.

Όξω από μενα τίποτα δεν υπάρχει»

Ασκητική, Καζαντζάκης.

 

Ο Καζαντζάκης στην Ασκητική το λέει τόσο καθαρά και δυνατά που σχεδόν τρομάζεις όταν το διαβάζεις. Αρχίζεις να σκέφτεσαι, «σιγά, δεν ισχύει αυτό. Εγώ έχω και επιθυμίες και ανάγκες και συναισθήματα. Δεν είμαι μόνο οι σκέψεις μου»…

Και όντως έτσι είναι. Οι άνθρωποι είμαστε από τη φύση φτιαγμένοι να έχουμε νου και καρδιά, λογική και συναισθήματα. Ποιος όμως κάνει κουμάντο;

Όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας έχουμε βρεθεί σε συνθήκες που άλλο θέλαμε, άλλο κάναμε, άλλο επιθυμούσε η καρδιά μας και άλλο η λογική μας.

«Ο νους βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει. Μα η καρδιά αγριεύει, δεν καταδέχεται αυτή να παίξει, πλαντάει και χιμάει να ξεσκίσει το δίχτυ της ανάγκης».

Ασκητική, Καζαντζάκης.

Στο αέναο παιχνίδι του νου και της καρδιάς ο Καζαντζάκης λέει ότι η καρδιά αγριεύει. Τόσο δυνατά είναι τα συναισθήματα, τόση ορμή έχουν, που αν δεν τ’ ακούμε, αγριεύουν. Όμως ο νους που θέλει πάντα να κυριαρχεί, αρχίζει τα παιχνίδια. Κυρίως την φασαρία. Τον θόρυβο, όπως λέμε στην ψυχολογία.

Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις. Πριν κάνουμε τη μια σκέψη, μπαίνει στη μέση μια άλλη. Και μετά μια τρίτη. Την ώρα που προσπαθούμε να τις βάλουμε σε μια τάξη, μια πιο μεγάλη σκέψη έρχεται να τις ανακατέψει ξανά. Κάνουμε μια δουλειά, σκεφτόμαστε την επόμενη, αγχωνόμαστε, τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα, όμως στο ενδιάμεσο, κάνουμε και κάτι επιπλέον.

Φτάνει το βράδυ και εμείς που πολύ ωραία υπακούσαμε και παίξαμε άψογα το παιχνίδι του νου, έχουμε εξαντληθεί, κάνουμε ντους και πέφτουμε για ύπνο. Ούτε ένα λεπτό σιωπής, ούτε μια στιγμή ησυχίας να αφουγκραστούμε τι θα ήθελε εκείνη η ξεχασμένη καρδιά, τι λαχταρά, τι την στεναχωρεί, τι παράπονο κουβαλάει. Ο νους έχει κερδίσει το παιχνίδι. Κατάφερε τόσο καλά να μας αποσπάσει την προσοχή από ό,τι ίσως ανατρέψει τις ισορροπίες, πονέσει, στεναχωρήσει, αποκαλύψει, ξεβολέψει εμάς, ή και τους γύρω μας.

Και φτάνει η καρδιά να αγριεύει. Προτού αγριέψει βέβαια, στέλνει μηνύματα, μα επειδή δεν κάνουν στην αρχή πολύ θόρυβο, σκεπάζονται από την φασαρία του νου.

Φανταστείτε ότι όπου και αν είστε, στο σπίτι, στο γραφείο, στο αυτοκίνητο, κουβαλάτε μαζί σας μια ηλεκτρική σκούπα που δουλεύει διαρκώς και κάνει φασαρία. Την έχετε πάντα δίπλα σας. Ο θόρυβος είναι συνεχώς στ΄ αυτιά σας. Από το δίπλα δωμάτιο σας φωνάζει κάποιος να σας πει κάτι σημαντικό. Δεν ακούτε. Το ραδιόφωνο στην κουζίνα παίζει το αγαπημένο σας τραγούδι. Ούτε αυτό το ακούτε. Η τηλεόραση μεταδίδει μια σημαντική είδηση. Στον δρόμο σας φωνάζει κάποιος φίλος. Όμως με τόση φασαρία…δεν ακούτε…

Όχι. Δεν γίνεται διαφορετικά. Πρέπει να κλείσεις την ηλεκτρική σκούπα. Αν φωνάξω πιο δυνατά, ή θα βραχνιάσω, ή θα θυμώσω που τόση ώρα φωνάζω και δεν με ακούς. Για αυτό αγριεύει η καρδιά. Για ν’ ακουστεί. Να ανακουφιστεί με ένα κλάμα. Να χαρεί με μια αγκαλιά, να γελάσει με ένα αστείο, να γεμίσει με έναν έρωτα. Να θυμώσει για να προστατευθεί, να βάλει όρια και να ψηλώσει όπως λέει και το τραγούδι. Και ας πονά.

Και αν φοβηθείς και αυτό εντάξει είναι. Τίποτα από αυτά που κουβαλάς δεν είναι εκεί για να σε βλάψει. Λίγη ησυχία χρειάζεται μόνο για ν΄ ακούσεις ό,τι πολύτιμο έχει να σου πει. Πολλά τα δώρα σε κάθε μήνυμα. Βγάλε όμως την ηλεκτρική σκούπα από την πρίζα…

«Δεν ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι. Ακολουθώ το βαθύ μου καρδιοχτύπι»

Ασκητική, Καζαντζάκης.

Χρυσούλα Ζερβού: Διαβάστε περισσότερα άρθρα  εδώ 

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑