Ο σκαντζόχοιρος πάει στο φεγγάρι

 

Το παραμύθι αυτό γεννήθηκε μέσα από το σεμινάριο συγγραφής Αλάτι. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στην κυρία Γιώτα Κοτσαύτη.

 

Ο σκαντζόχοιρος πάει στο φεγγάρι

Μία φορά και μέχρι τώρα

Κάπου μακριά, σ’ άγνωστη χώρα

Ζούσε ‘να σκαντζοχοιράκι

Που ‘χε ένα μηχανάκι.

 

Βόλτες έκανε όλη μέρα,

Απ’ την άκρη μέχρι πέρα

Στον αγρό και στα λιβάδια

Ώσπου έπεφταν σκοτάδια.

 

Τους φίλους του ξεσήκωνε

Για βόλτα και παιχνίδι

Μα ο νους του όλο ήτανε

Να πάει ένα ταξίδι.

 

Τη μηχανή του φρόντιζε

Μ’ αγάπη και καμάρι

Κι ήθελε πάνω σε αυτήν

Να πάει στο φεγγάρι

 

Τις μέρες που δεν έπαιζε

Μαζί με τ’ άλλα ζώα

Τον χάρτη του σχεδίαζε

Πάνω από μία ώρα.

 

Κάθε σοφό τον ρώταγε

Έψαχνε για βοήθεια

Τι χρειαζόταν άραγε

Να έχει για προμήθεια;

 

Ο ένας του λεγε νερό

Φαΐ του λεγε άλλος

Κουβέρτα απαραίτητα

Του πε ένας παπαγάλος

 

Κρύο πολύ είμαι σίγουρος

Πως θα χει στο φεγγάρι

Κουβέρτα οπωσδήποτε

Του είπε, όλο χάρη.

 

Και μάζεψε τα πράγματα

Που του παν τ’ άλλα ζώα

Κι έτοιμος για το ταξίδι του

Έμοιαζε να ναι τώρα.

 

Τη μάνα του χαιρέτησε

Και τον καλό μπαμπά του

Όλα τα ζώα του αγρού

Κι έκλεισε την φωλιά του

 

Ανέβηκε στην μηχανή

Και πάτησε το γκάζι

Περήφανος ταξίδευε

Με χάρη και με νάζι

 

Τις νύχτες του ξαπόσταινε

Έβλεπε το φεγγάρι

Του λεγε θα ρθω να σε βρω

Μα κάνε μου μια χάρη

 

Τι θες σκαντζοχοιράκι μου;

Ποια χάρη να σου κάνω;

Τι θέλεις από μένανε

Που είμαι εδώ πάνω;

 

Φεγγάρι φεγγαρένιο μου

Φεγγάρι φεγγαράκι

Μήνυμα στείλε στον αγρό

Απ’ το σκαντζοχοιράκι

 

Σ’ όλους να πεις είμαι καλά

Και πως τους αγαπάω

Και πως μετά από σενανε

Πάλι σ’ αυτούς θα πάω

 

Ξημέρωσε η μέρα το πρωί

Και το μικρό ζωάκι

Τον δρόμο του συνέχισε

Πάνω στο μηχανάκι

 

Πολύ καιρό ταξίδεψε

Όμορφους τόπους είδε

Φίλους πολλούς εγνώρισε

Κι αγάπη πολλή πήρε

 

Μα έμεινε και μόνο του

Κι ένιωσε να φοβάται

Και κάποιες ώρες έκλαιγε

Κι έλεγε ότι λυπάται

 

Τους φίλους του σκεφτότανε

Τ’ άλλα σκαντζοχοιράκια

Τ’ αδέρφια του και τη φωλιά

Και όλα τα ζωάκια

 

Όμως όσο κι αν δίστασε

Και έλεγε να φύγει

Μέσα βαθιά του ήθελε

Ετούτο το ταξίδι

 

Φεγγάρι φεγγαρένιο μου

Φεγγάρι φεγγαράκι

Δώσε μου θάρρος να σε δω

Από κοντά λιγάκι

 

Μικρούλι φίλε μου καλέ

Γλυκό σκαντζοχοιράκι

Συνέχισε, μην σταματάς

Αυτό το ταξιδάκι

 

Ψηλά ανέβα στο βουνό

Στην πιο ψηλή κορφή του

Κοίτα από κει τον ουρανό

Και άκου την φωνή του.

 

Κι όταν μια μέρα έφτασε

Στο πιο ψηλό σημείο

Πήρε την κουβερτούλα του

Γιατί χε λίγο κρύο

 

Έπιασε να ξεκουραστεί

Η μέρα να περάσει

Ο ήλιος να πάει να κρυφτεί

Η νύχτα για να φτάσει

 

Κι όταν το φεγγαράκι μας

Φάνηκε μέσ’ στ’ αστέρια

Τότε ο μικρός σκαντζόχοιρος

Του άπλωσε τα χέρια

 

Όλα γύρω του έλαμπαν

Έμοιαζαν μεταξένια

Μέχρι και τ’ αγκαθάκια του

Έγιναν χρυσαφένια

 

Όλη τη νύχτα έμεινε κει

Την λάμψη να θαυμάζει

Το φεγγαράκι το λαμπρό

Που το τοπίο αλλάζει.

 

Σ’ ευχαριστώ φεγγάρι μου

Μικρό μου φεγγαράκι

Που έφτασα και σ’ άγγιξα

Και σ’ ένιωσα λιγάκι.

 

Σ’ όλο τον κόσμο θα το πω

Σε όλους μου τους φίλους

Σ’ όλα τα ζώα του αγρού

Ακόμα και στους γρύλλους

 

Πόσο κοντά σου έφτασα

Και πόση λάμψη είδα

Όλα αυτά που είπαμε

Και όλα όσα πήρα

 

Αντίο φεγγαράκι μου

Γυρνώ στο σπίτι τώρα

Πάω μεσ’ την φωλίτσα μου

Και σ’ όλα τ’ άλλα ζώα

 

Πάντα μεσ’ την καρδούλα μου

Εσένα θα φυλάω

Και πάντα θα σου τραγουδώ

Πόσο σε αγαπάω.

 

Χρυσούλα Ζερβού

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑