Κρατώ τα λόγια σου.

Λέξεις που μου είπες, υποσχέσεις που έδωσες, απαντήσεις που νόμιζα ότι εννοούσες.

Λόγια που ήθελα να ακούσω, λόγια που δεν ήθελα να πιστέψω, κουβέντες που αγάπησα και κουβέντες που έψαξα να σε δικαιολογήσω για να μη με πονέσουν.

« Είπα εγώ τέτοιο πράγμα; Αποκλείεται!» μου είπες όταν στο ανέφερα σαστισμένη που τώρα μου έλεγες άλλα. « Δεν το θυμάμαι καθόλου! »

Πώς γίνεται άνθρωπε; Πώς γίνεται να μη θυμάσαι τι είπες; Να μην έχεις επίγνωση του τι λες; Πώς γίνεται να μη συνειδητοποιείς ότι η κάθε λέξη έχει το δικό της βάρος, τη δική της σημασία; Πώς γίνεται να μη καταλαβαίνεις ότι ή ίδια λέξη, χρησιμοποιώντας τη με άλλο τρόπο, παίρνει άλλο χρώμα; Φτάνει πιο απαλά, πιο ηχηρά, ή πιο επιθετικά στα αυτιά που την ακούν;Πώς δε σκέφτεσαι τι αντίκρισμα θα βρει στον παραλήπτη της; Τι συναισθήματα θα του προκαλέσει;

Θα σου μιλήσω πάλι για Σεβασμό. Που όταν λείπει από την απόκριση σου, η επικοινωνία μας γεμίζει χαρακιές και στάζει επικίνδυνα. Γεμίζει αναπάντητα κενά, που τρέχει ο εγωισμός ή η απογοήτευση και η πικρία να τα γεμίσουν. Κι έτσι, τα κενά μεγαλώνουν και γίνονται χάσμα.

Και το περίεργο είναι ότι όσο προσπαθώ να σε κατανοήσω για τη στάση σου με χίλιες δυο πιθανές δικαιολογίες, τόσο παίρνεις το μήνυμα ότι μπορώ να το ανεχτώ και χειροτερεύεις τη συμπεριφορά σου.

Κι όμως, δεν είσαι έτσι με τους άλλους. Έχεις τόσους φίλους γύρω σου, είσαι τόσο γλυκός μαζί τους, περιποιητικός, ευγενικός. Στάζει μέλι ο λόγος σου και τα σχόλια σου στα social media, παρουσιάζεις ένα πρόσωπο που εγώ μόνο ελάχιστες φορές  το έχω βιώσει από σένα. Και σε γνωρίζω μια ζωή.

Κι αναρωτιέμαι, δε σε ενδιαφέρει η σχέση που έχουμε ή μήπως με θεωρείς τόσο δεδομένη που δεν ασχολείσαι καθόλου με το τι λες και το πώς νοιώθω; Γιατί με αφήνεις να ελπίζω μέχρι την τελευταία στιγμή και στο τέλος μου στέλνεις τελεσίγραφο με μήνυμα κι ούτε καν μπαίνεις στον κόπο να μου τηλεφωνήσεις;

Μήπως ευθύνεται το ότι νοιώθεις την ανάγκη μου να σε έχω κοντά μου;

Μήπως ευθύνεται το ότι ποτέ δε σου μίλησα ως ίσο προς ίσο;

Μήπως ευθύνεται το ότι  από φόβο μήπως δημιουργηθεί ρήξη ανάμεσα μας δε σου είπα ποτέ ξεκάθαρα πώς νοιώθω με τη συμπεριφορά σου; Μήπως ευθύνεται η ανοχή μου;

Μήπως ευθύνεται το ότι συντηρώ στο μυαλό μου μία εικόνα που έχω από σένα χρόνια πριν και δε θέλω να δω πόσο έχεις αλλάξει με τον καιρό;

Μήπως τελικά ευθύνομαι εγώ για όλο αυτό γιατί εγώ το συντηρώ;

 Ναι. Μόλις πήρα την απάντηση μ’ αυτή τη συνειδητοποίηση.

Είναι καθαρά δική μου ευθύνη όλο αυτό που γίνεται.

Είναι δική μου ευθύνη να σέβομαι τον εαυτό μου πρώτα και να στο δώσω να το καταλάβεις με καθαρά λόγια και κυρίως με πράξεις.

Είναι δική μου, προσωπική ευθύνη να αφήσω στην άκρη κάθε ανάγκη που μου δημιουργούν τα ‘πρέπει’ ή οι ανασφάλειες μου.

Είναι δική μου ευθύνη να πάψω να βρίσκω δικαιολογίες για τη συμπεριφορά ανθρώπων που θέλω στη ζωή μου, όταν αυτές οι συμπεριφορές μου δίνουν διαφορετικές πληροφορίες για εκείνους, από αυτές που θέλω εγώ να έχω στο μυαλό μου.

Είναι δική μου ευθύνη να βάζω όριο στους άλλους με καθαρό λόγο και πράξεις.

Είναι δική μου ευθύνη να επιλέγω αξίες ζωής που μου επιτρέπουν να ζω με αξιοπρέπεια και όχι να κουβαλώ αξίες που κληρονόμησα.

Αφήνω λοιπόν όλα αυτά τα λόγια που κρατώ τόσο ευλαβικά τόσα χρόνια. Τα χάρτινα καραβάκια που πίστεψα ότι θα μπορέσουν να με ταξιδέψουν κοντά σου με ασφάλεια σε μακρινά ταξίδια ζωής. Τα αφήνω να τα παρασύρει το ρεύμα, να ξεπλύνει την πικρία, την απογοήτευση και τις σκιές. Στρέφω το βλέμμα μου στο φως της αγάπης και της χαράς, στο φως του σεβασμού και της προσωπικής ευθύνης και επιστρέφω για να δημιουργήσω τη ζωή που επιθυμώ. Κι όποιος θέλει πραγματικά να είναι κοντά μου, θα βρει το δρόμο για να με συναντήσει…

Περισσότερα άρθρα της Έλενας Μεταξά Καλοφώνου, θα βρείτε εδώ :

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑