Η Ώρα της Δικαίωσης….

Όταν συναναστρεφόμαστε με τους γύρω μας, είναι πολλές οι φορές που αισθανόμαστε αδικημένοι, που θεωρούμε ότι υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι εκ προθέσεως μας έκαναν κακό, που διέδωσαν για εμάς φήμες που δεν είχαν ίχνος αλήθειας, που μας βαθμολόγησαν άδικα, που μας διέβαλαν σε δικούς μας ανθρώπους προσπαθώντας να τους πάρουν με το μέρος τους. Υπάρχουν, σε όλων μας τις ζωές, εκείνοι, που για λόγους δικής τους, προσωπικής, ανεπάρκειας, αναπτύσσουν τρομερές ικανότητες πειθούς και είναι έτοιμοι να μας πείσουν ότι η γη είναι επίπεδη και πως εμείς ευθυνόμαστε ακόμα και για την τρύπα του όζοντος. Είναι, στ’ αλήθεια, εκείνοι ικανοί να μας πείσουν ή είμαστε εμείς πάντοτε έτοιμοι να πιστέψουμε το χειρότερο για εμάς και τους άλλους;

Όλοι μας, κατά καιρούς, κάποιον έχουμε αδικήσει. Είναι αδύνατον να είμαστε πάντα εμείς οι σωστοί και εξίσου αδύνατον να υπάρχει κάποια παγκόσμια συνομωσία εναντίον μας, που θέλει να είμαστε συνέχεια αδίκως κατηγορούμενοι ή απολογούμενοι. Οι μυστικές υπηρεσίες των παγκόσμιων δυνάμεων έχουν σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθούν από το αν ο συνάδελφός μας «κρέμασε» ή αν κάποιος φίλος μας είναι γαϊδούρι ξεκαπίστρωτο. Η λέξη-κλειδί, λοιπόν, είναι η «πρόθεση». Το να έχεις πρόθεση να εκθέσεις έναν άνθρωπο στον περίγυρό του, για οποιονδήποτε λόγο, είναι το βασικό πρόβλημα. Και σε αυτή την περίπτωση, το αίσθημα της αδικίας είναι που ξυπνάει μέσα μας όλα εκείνα τα βάρβαρα ένστικτα της εκδίκησης και το μυαλό μας αρχίζει να «βλέπει» με μια δόση άρρωστης χαράς τα κινέζικα βασανιστήρια.

Αλλά πείτε την αλήθεια, πόσες φορές έχετε ορκιστεί εκδίκηση και τελικά δεν κάνατε απολύτως τίποτα, διότι όταν ηρεμήσατε, είδατε πως ήταν τζάμπα κόπος; Τις περισσότερες φορές δεν πραγματοποιούμε καμία από τις απειλές που εκτοξεύουμε εν βρασμώ και πολύ καλά κάνουμε, γιατί σε διαφορετική περίπτωση το ανθρώπινο είδος θα είχε ήδη εκλείψει από τον πλανήτη (γεγονός όχι απαραίτητα δυσάρεστο για τον ίδιο τον πλανήτη, τώρα που το σκέφτομαι, αλλά αυτό ας το συζητήσουμε κάποια άλλη φορά) και στην ουσία κανείς δεν είχε δικαιωθεί. Επίσης, υπάρχουν και φορές που αντιδρούμε στωικά στην αδικία εναντίον μας γιατί, τελικά, είμαστε πιο μεγαλόψυχοι από τους «απέναντι» και ίσως έχουμε ξεπεράσει τη συμπεριφορά του νηπιαγωγείου, έστω και για λίγο.

Όμως, είναι κάποιες φορές, για άλλους λίγες και για άλλους περισσότερες, που την «εκδίκηση» την αναλαμβάνει για εμάς η ίδια η ζωή. Ανακατεύει τα γεγονότα και τους ανθρώπους με τέτοιο τρόπο που βλέπεις τη δικαίωση μπροστά στα μάτια σου να αναβοσβήνει σα φωτεινή επιγραφή στο Χόλυγουντ και τότε, θες-δεν θες, νιώθεις μια γλυκόπικρη χαρά που μπήκαν τα πράγματα στη θέση τους. Σαν να κλείνει μια εκκρεμότητα, σαν να ξανακολλάει ένα μικρό σπασμένο κομμάτι μέσα σου, σαν να ξαναπιστεύεις ότι το καλό μπορεί να νικήσει και χωρίς την καθοριστική επέμβαση κάποιου σούπερ ήρωα. Κάποιες φορές δεν χρειάζεσαι κανέναν εκδικητή, αλλά αρκεί να εμπιστευτείς τη ροή της ζωής και αργά ή γρήγορα θα δικαιωθείς. «Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι.»

Εσείς;

Θα θέλαμε την άποψη σου για το θέμα!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Powered by WordPress.com.

Up ↑